Συνηθίζεται όταν ταξιδεύουμε εκτός χώρας, να φέρνουμε μικρά αναμνηστικά για κοντινούς και φίλους. Από τα τρία ταξίδια που κατά καιρούς είχα κάνει στην Παλαιστίνη, είχα φέρει μια μικρή στοίβα με μισοκαμένα χαρτιά.
Τα ταξίδια -όπου εκπροσωπούσα την ΕΣΗΕΑ- ήταν σε αποστολές της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων για αλληλεγγύη και στήριξη στους Παλαιστίνιους δημοσιογράφους, ενώ τα χαρτιά ήταν καρβουνιασμένα δημοσιογραφικά χειρόγραφα που είχα μαζέψει ανάμεσα σε συντρίμμια βομβαρδισμένων εφημερίδων και ραδιοτηλεοπτικών σταθμών. Τα μοίρασα σε συναδέλφους μερικοί, μάλιστα, τα κορνιζάρισαν.
Τώρα που η καθημαγμένη Παλαιστίνη ζει μια πέρα από τον νου τραγωδία, αναρωτιέμαι αν και πόσοι από τους υπέροχους εκείνους συναδέλφους που είχαμε συναντήσει και είχαμε μοιραστεί δραματικές μέρες μαζί τους υπάρχουν. Πώς βίωσαν αυτόν τον πόλεμο - ολοκαύτωμα, πώς εξακολουθούν να εργάζονται, εάν εργάζονται. Υπάρχουν άραγε οι εφημερίδες τους, οι σταθμοί τους; Έχουν το ίδιο απίστευτο κουράγιο; Έχουν χαρτί να γράφουν;
Άραγε, η νεαρή δημοσιογράφος στον βομβαρδισμένο ραδιοφωνικό σταθμό της Βηθλεέμ, εξακολουθεί να συνομιλεί ώρες ατελείωτες με τους ακροατές και να τους εμψυχώνει με τα τραγούδια της και τα αστείρευτα αστεία της; Μακάρι.
Τους θυμάμαι τους Παλαιστίνιους δημοσιογράφους να δουλεύουν με υποτυπώδη μέσα, σε χώρες - φυλακές. Να βγαίνουν για ρεπορτάζ σε πόλεις - φυλακές, μην ξέροντας αν θα γυρίσουν πίσω. Ελεύθεροι πολιορκημένοι, αποκομμένοι από τον κόσμο, χωρίς άδειες κίνησης και με την ισχυρή διεθνή ταυτότητα ένα τίποτε στα χέρια τους. Ανοχύρωτοι, μέσα σε απερίγραπτη φτώχεια και μοναξιά. Είναι σίγουρο πως τα πράγματα δεν θα έχουν αλλάξει, κι αν ναι, προς το χειρότερο.
"Δυνάμει τρομοκράτες" τούς είχε αποκαλέσει ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του Ισραηλινού πρωθυπουργού. Κι όταν ρωτήθηκε γιατί, μας είχε απαντήσει: "αυτοί δεν είναι δημοσιογράφοι, είναι Παλαιστίνιοι". Συμπληρώνοντας: "άλλωστε δεν πληρούν τα δυτικά στάνταρτ".
Τα δώρα μας, που ήταν αλεξίσφαιρα γιλέκα και κράνη τελευταίας τεχνολογίας, τα είχαν δεχτεί με πικρή αμηχανία. Μια και, όπως μας εξήγησαν, η λέξη "Press" (Τύπος) πάνω στο στήθος τούς έκανε ευκολότερους στόχους.
Ο αριθμός τους φτάνει τους τετρακόσιους. Ανάμεσά τους πολλοί που εκτός από τον εξαιρετικό επαγγελματισμό τους, διαθέτουν και εξαιρετική μόρφωση. Πραγματικοί διανοούμενοι. Νιώθουν ευγνωμοσύνη για τους ξένους συναδέλφους που είτε ως ανταποκριτές είτε ως ειδικοί απεσταλμένοι μοιράζονται τον κίνδυνο μαζί τους. Και πολλοί χάνουν τη ζωή τους δίπλα τους.
Όταν δύνανται, στέλνουν αντιπροσώπους στις διεθνείς δημοσιογραφικές συναντήσεις. Όπου καταθέτουν τις μαρτυρίες τους και ζητούν στήριξη στα δίκαια του βασανισμένου λαού τους. Εκπρόσωποί τους εκλέγονται στα διοικητικά όργανα της Διεθνούς Ομοσπονδίας αν και δεν μπορούν να είναι πάντα παρόντες στις συνεδριάσεις. Ο Ναΐμ Τουμάσι, πολλά χρόνια πρόεδρός τους, εκλεγόταν αδιάλειπτα μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής παρά τις έντονες αντιδράσεις των Ισραηλινών. Και η παράδοση συνεχίστηκε πέρσι στο Δουβλίνο, όπου είδαμε δακρυσμένους συνέδρους απ' όλον τον κόσμο να αγκαλιάζουν αδελφικά και να αποθεώνουν την παλαιστινιακή αντιπροσωπεία, την οποία έφεραν πρώτη σε ψήφους.
Κλείνω αυτό το σημείωμα με ένα απόσπασμα από κείμενο που είχα γράψει επιστρέφοντας από την Παλαιστίνη (στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία"). Στιγμές από επίσκεψη στη Γάζα: "... ωστόσο, οι δημοσιογράφοι επιμένουν να κρατήσουν ζωντανό το μέσον ενημέρωσης. Μαζεμένοι σε ισόγειο γράφουν και συγχρόνως μαστορεύουν, κλείνουν τρύπες στους τοίχους. Στους δύο όμως επάνω ορόφους, σιωπή θανάτου. Οι βομβαρδισμένοι χώροι χάσκουν. Ούτε σκεπή ούτε παράθυρα. Σωροί καρβουνιασμένοι όγκοι, μισοκαμένα χειρόγραφα, κομμάτια από φωτογραφίες. Στα αποκαΐδια και μια καπνισμένη ταμπέλα: 'Αίθουσα σύνταξης'. Οι ειδήσεις πέτρωσαν, τα ρεπορτάζ διαλύθηκαν μέσα στους βομβαρδισμούς. Η ιστορία συνεχίζεται".
