Οι ευρωεκλογές του Μαΐου αποτυπώνουν την ολοένα μεγαλύτερη απόρριψη των πολιτικών που εφαρμόζονται στη Γηραιά Ήπειρο. Η απάντηση των Βρυξελλών στη λαϊκή δυσαρέσκεια; Πρόσω ολοταχώς για την ολοκλήρωση μιας συμφωνίας που διαπραγματεύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση με την Ουάσινγκτον, της λεγόμενης Διατλαντικής Συμφωνίας Εμπορίου και Επενδύσεων (ΤΤΙΡ). Η απάντηση θα κινείτο στη σφαίρα του παράδοξου εάν οι ιδιωτικοποιήσεις και το ελεύθερο εμπόριο δεν αποτελούσαν τα δύο σταθερά πιστεύω της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήδη, από το 2008, η χρηματοπιστωτική κρίση είχε δώσει το έναυσμα για μια φιλελεύθερη επίθεση με στόχο τις δημόσιες δαπάνες και τα κοινωνικά προγράμματα.
Έξι χρόνια αργότερα, λοιπόν, η Ουάσινγκτον, όπως και οι Βρυξέλλες, πολύ θα ήθελαν να εφαρμόσουν την ίδια λογική. Η ανάπτυξη βρίσκεται σε τέλμα, η ανεργία διογκώνεται και οι ανισότητες εκτινάσσονται: το συμπέρασμα που βγάζουν οι δυτικές κυβερνήσεις είναι ότι έχει έρθει η ώρα να εδραιωθεί η ανωτερότητα του δικαιώματος των πολυεθνικών (να αποκομίζουν περισσότερα κέρδη) σε σχέση με το καθήκον των κρατών (να προστατεύουν τους λαούς τους). Ακόμη, όμως, τίποτε δεν έχει κριθεί. Γιατί, στην Ευρώπη, όπως και στη Βόρεια Αμερική, η κινητοποίηση κατά της ΤΤΙΡ κερδίζει έδαφος. Σε σημείο που φέρνει σε αμηχανία τους υπέρμαχους της συνθήκης, οι οποίοι πίστευαν ότι έπαιζαν χωρίς αντίπαλο...
Serge Halimi
