Ο υποψήφιος πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, είδε κι έπαθε να πάρει το χρίσμα από τους πρωθυπουργούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τώρα πρέπει να κερδίσει και την πλειοψηφία των ευρωβουλευτών, οι οποίοι επέμειναν μεν να δοθεί σ' αυτόν η ευκαιρία να δοκιμάσει την τύχη του -σε ένδειξη σεβασμού στην ετυμηγορία των Ευρωπαίων ψηφοφόρων-, αλλά δεν θα δώσουν την ψήφο τους χωρίς ανταλλάγματα. Κάθε πολιτική ομάδα έχει βάλει τον πήχη ψηλά, σε μια προσπάθεια να αποσπάσει όσα περισσότερα μπορεί από τη νέα Κομισιόν - αλλά και για να έχει περιθώρια να τον χαμηλώσει.
Ξεκίνησε λοιπόν ο ευρωδεξιός Γιούνκερ τις επίσημες επαφές του με τις πολιτικές ομάδες για να ζυμωθεί και να λάβει υπόψη του τα θέλω τους, ώστε να ετοιμάσει τις... προγραμματικές του δηλώσεις, με τις οποίες θα ζητήσει την ψήφο του σώματος στις 15 Ιουλίου.
Κι έκανε το πρώτο άνοιγμά του προς και τους Νότιους, προτείνοντας την αντικατάσταση της τρόικας από κάποιο άλλο όργανο με περισσότερη δημοκρατική νομιμοποίηση, και προς τους Ευρωσοσιαλιστές, τονίζοντας ότι το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, αυτό που είχε την προηγούμενη πενταετία ο (νέο)φιλελεύθερος Όλι Ρεν, θα πρέπει να το πάρει στη νέα Κομισιόν κάποιος σοσιαλδημοκράτης.
Η δήλωση αυτή ερμηνεύεται ως ελαφρά αλλαγή πορείας στον τομέα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής, ώστε να δοθεί προτεραιότητα στις αναπτυξιακές δράσεις και να χαλαρώσει κάπως η λιτότητα. Η υπογράμμιση είναι στο «ελαφρά», καθώς στην τελευταία σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. άπαντες υποστήριξαν ότι δεν αμφισβητούν το Σύμφωνο Σταθερότητας, πλην όμως είναι έτοιμοι να το ερμηνεύσουν «πιο ευέλικτα». Εννοείται ότι η... ευελιξία είναι πάντα αποτέλεσμα αφενός του μεγέθους της οικονομίας της χώρας που την χρειάζεται (άλλο Γαλλία και Ιταλία, κι άλλο Ελλάδα και Πορτογαλία), αφετέρου του συσχετισμού δυνάμεων εντός του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (άλλο να κυβερνούν όλες τις μεγάλες χώρες οι συντηρητικοί κι άλλο να μοιράζεται η εξουσία και στους σοσιαλδημοκράτες). Για την ώρα πάντως η Γερμανία ερμηνεύει πολύ «στενά» τα περιθώρια ευελιξίας, όπως φάνηκε για μια ακόμη φορά χθες, στη συνεδρίαση του Ecofin, υπό την προεδρία του Ιταλού υπουργού Οικονομικών Πιερ Κάρλο Παντοάν.
Επιπλέον, να θυμίσουμε ότι σοσιαλδημοκράτης είναι και ο νυν πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, που δε φημίζεται για την... ευελιξία του στην ερμηνεία των δημοσιονομικών κανόνων. Το όνομα του Ντάισελμπλουμ «παίζει» για τη θέση του Ρεν, αν και για την ώρα φαβορί θεωρείται ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Πιερ Μοσκοβισί. Μεγάλες πιθανότητες να πάρει το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών θα είχε και η Ιταλία του Ματέο Ρέντζι, αλλά για την ώρα φαίνεται ότι διεκδικεί το «υπουργείο Εξωτερικών» της Ε.Ε., που έχει τώρα η Βρετανίδα βαρόνη Άστον.
Εάν ο Γιούνκερ καταφέρει να πείσει τους Ευρωσοσιαλιστές -οι πιθανότητες είναι τεράστιες, αφού ήδη «χρωστάνε» στην Ευρωδεξιά την εκλογή του Μάρτιν Σουλτς στην προεδρία της Ευρωβουλής-, θα έχει μια κάπως άνετη πλειοψηφία στις 15 του μηνός στην Ευρωβουλή, κατά 36 ψήφους μεγαλύτερη από τις οριακές 376, του 50% συν ένα.
Ο συνήγορος της Ελλάδας
Στην ακρόασή του ενώπιον των Ευρωσοσιαλιστών ο Γιούνκερ αναφέρθηκε και στην Ελλάδα, δηλώνοντας ότι αντιστάθηκε στις πιέσεις για έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη και «υπερήφανος» που ήταν συνήγορος υπεράσπισής της. Και τόνισε ότι προτεραιότητα της επόμενης Κομισιόν, εάν είναι αυτός ο πρόεδρός της, θα είναι μια άλλου τύπου αξιολόγηση των προγραμμάτων δημοσιονομικής εξυγίανσης: «Θα εισηγηθώ στο μέλλον το κάθε πρόγραμμα οικονομικής στήριξης και μεταρρυθμίσεων" (είναι κι αυτός ένας τρόπος διατύπωσης των Μνημονίων) "να αξιολογείται όχι μόνο αναφορικά με την οικονομική του βιωσιμότητα, αλλά και σε σχέση με τις κοινωνικές επιπτώσεις που επιφέρει».
