Με θριαμβολογίες, "τυμπανοκρουσίες" και πανηγυρικούς προσπαθεί στη γειτονική μας Ιταλία να πείσει τους πολίτες ο Ρέντζι ότι "εξασφάλισε" μια πιο "ευλύγιστη" λιτότητα!
Γνωρίζουμε καλά ότι στη σημερινή Ευρώπη η εκάστοτε εξάμηνη προεδρία (από 1ης Ιουλίου η Ιταλία) είναι περισσότερο από άλλοτε "συμβολική" και ότι η πραγματική εξουσία σήμερα ασκείται, ελέγχεται από τη Γερμανία της Μέρκελ. Γι' αυτό άλλωστε με αλλεπάλληλες συναντήσεις και συνεννοήσεις με τη σιδηρά καγκελάριο προσπάθησε ο νέος Ιταλός πρωθυπουργός να δείξει στους Ιταλούς (και στους Ευρωπαίους) ότι την εκλογική του επιτυχία (πήρε 40% στις ευρωεκλογές) την "αξιοποιεί" και γίνεται πλέον το "αντίβαρο" της Μέρκελ! Πολύ θα ήθελε να είναι έτσι, όμως κάθε άλλο παρά έγινε το "αντίβαρο" στις ακραίες πολιτικές λιτότητες της Μέρκελ ώς τώρα.
Είναι χαρακτηριστική και η δήλωση της Ιταλίδας υπουργού Εξωτερικών, που πιο μετρημένα είπε ότι "οι επόμενοι μήνες δεν θα είναι μια μετάβαση, αλλά η αρχή μιας νέας φάσης"! Βλέπετε, η Φεντερίκα Μογκερίνι χρησιμοποίησε πιο διπλωματική γλώσσα γιατί άλλωστε διεκδικεί τη θέση της λαίδης Άστον ως επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ευρωένωσης.
Ακόμη πιο σαφής στις διαβεβαιώσεις συνέχειας των ίδιων πολιτικών ήταν ο Σάντρο Γκότσι, υφυπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, που υπογράμμισε ότι στη διάρκεια της ευρωπροεδρίας της η Ιταλία "δεν θα ζητήσει αλλαγή των κανόνων, αλλά αλλαγή ιεράρχησης", δηλαδή, όπως λέμε λαϊκά, "Γιάννης, Γιαννάκης"...
Ουσιαστικά ο Ρέντζι "διαφύλαξε" επικοινωνιακά στον εαυτό του τον ρόλο του "ισχυρού" συνομιλητή, δεδομένης και της ανυπαρξίας του Ολάντ, ενώ οι συνεργάτες του διευκρίνιζαν, "διόρθωναν" τις υπερβολές της "βιτρίνας". Απόδειξη ότι η "ευλυγισία" που ζήτησε για δύο χρόνια ο Ρέντζι για την Ιταλία, με το ζόρι έγινε ένας χρόνος και αυτό υπό αμφισβήτηση.
Εντάξει, ο Ρέντζι δεν είναι ο Σαμαράς που σε όλα λέει "ναι" στη Μέρκελ και στην παρέα της (άλλωστε στην ομιλία του περισσότερο "υπερηφανεύτηκε" ότι η Ελλάδα δεν είναι Αργεντινή!), όμως προς το παρόν η ακραία λιτότητα της Μέρκελ, του Σόιμπλε παραμένει κραταιά.
Αυτά που προβάλλει ο Ρέντζι είναι μικρές παρεμβάσεις "διακοσμητικού" χαρακτήρα, ενώ σήμερα στην Ευρώπη έχουμε την ανάγκη μιας δομικής αλλαγής πορείας, μιας επαναχάραξης όλης της πολιτικο-οικονομικής αρχιτεκτονικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Χρειαζόμαστε ριζικές αλλαγές πολιτικών και όχι "βεγγαλικά" για τη συνήθη "αλλαγή" σκυτάλης στην εξάμηνη ευρωπροεδρία. Εάν ο Ρέντζι θέλει πραγματικά να αλλάξουν πολιτικές, πρέπει να συντονιστεί εντός και εκτός Ιταλίας με τις δυνάμεις που θεωρούν τις σημερινές "πολιτικές" επικίνδυνες για την ίδια την Ευρωένωση.
Σκεφτείτε ότι οι άνεργοι στην Ε.Ε. των 29 μελών είναι σχεδόν 26 εκατομμύρια (από αυτούς τα 19 εκατομμύρια στην Ευρωζώνη), ενώ το 2008 οι άνεργοι ήταν 10 εκατομμύρια λιγότεροι!
Έξι χρόνια τώρα (όχι απλώς 6 μήνες), η Κομισιόν συζητά μια "στρατηγική για την απασχόληση" και δεν είδαμε κανένα αποτέλεσμα, ενώ η όποια κοινωνική συνοχή κατεδαφίζεται.
"Η Ευρώπη πεθαίνει αν δεν αλλάξει" είπε ρητορικά ο Ρέντζι στην Ευρωβουλή. Μόνο με ρητορείες πράγματι η Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού, της ακραίας λιτότητας, της ανεργίας τελειώνει. Τώρα χρειαζόμαστε από την Αριστερά, από τις δυνάμεις (κοινωνικές, συνδικαλιστικές, πολιτικές) που διεκδικούν μια ριζική αλλαγή πορείας, να προτείνουν ένα ευρωπαϊκό "new deal" και να το υλοποιήσουν με τη στήριξη των εργαζομένων, των ανέργων, των νέων, όλων των Ευρωπαίων. Όπως είπαν και οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, η πολιτική της σημερινής Ε.Ε. έχει μεταβάλει σειρά χωρών - μελών (και την Ελλάδα) σε "αποικίες χρέους" και τροφοδοτεί την ακραία φτώχεια. Σήμερα, όχι αύριο, χρειάζεται ο πανευρωπαϊκός συντονισμός και δράση για να προχωρήσουμε στην Ευρώπη των λαών.
* Για την παρουσίαση του Διεθνούς Τύπου συνεργάσθηκαν: Αναστασία Γιάμαλη, Κάκη Μπαλή, Δημήτρης Στούμπος, Μιχάλης Τρίκκας.
Για παρατηρήσεις, σχόλια επικοινωνήστε στο [email protected]
