Η άνιση κατανομή του πλούτου και όχι οι θρησκευτικές ή φυλετικές διαφορές εξηγεί το κύμα αναταραχής στον αραβικό κόσμο, σημειώνει σε άρθρο του στη Liberation ο Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί. "Αν εξετάσουμε την περιοχή που εκτείνεται από την Αίγυπτο ώς το Ιράν, περνώντας από τη Συρία, το Ιράκ και την αραβική χερσόνησο, βλέπουμε ότι οι πετρελαϊκές μοναρχίες συγκεντρώνουν το 60% του περιφερειακού ΑΕΠ, ενώ εκεί ζει μόλις το 10% του πληθυσμού" γράφει.
Επιπλέον, συνεχίζει ο Πικετί, δυσανάλογο μέρος αυτού του πλούτου ανήκει σε μια μειοψηφία των κατοίκων των πετρομοναρχιών, ενώ μεγάλες ομάδες (κυρίως γυναίκες και μετανάστες εργάτες) ζουν σε συνθήκες που μοιάζουν με τη δουλεία. Τα καθεστώτα αυτά υποστηρίζονται πολιτικά και στρατιωτικά από τις δυτικές δυνάμεις, που είναι ευχαριστημένες να χρηματοδοτούν με τα ανταλλάγματα αυτής της στήριξης τις ποδοσφαιρικές τους ομάδες. Δεν είναι περίεργο, έτσι, που τα μαθήματα δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης που δίνει η Δύση δεν λένε και πολλά στους νέους της Μέσης Ανατολής.
Το 2013, ο συνολικός προϋπολογισμός του αιγυπτιακού κράτους για τη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης σε αυτή τη χώρα των 85 εκατομμυρίων κατοίκων ήταν κάτω από 10 δισεκατομμύρια δολάρια. Λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο πέρα, τα πετρελαϊκά έσοδα φτάνουν τα 300 δισεκατομμύρια δολάρια για τη Σαουδική Αραβία των 20 εκατομμυρίων κατοίκων και υπερβαίνουν τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια για το Κατάρ των 300.000 κατοίκων.
Τι μπορεί να γίνει για να αντιμετωπιστεί αυτή η εκρηκτική ανισότητα; Πρώτα απ΄όλα, γράφει ο Πικετί, πρέπει να αποδείξουμε στους πληθυσμούς ότι ενδιαφερόμαστε περισσότερο για την κοινωνική ανάπτυξη της περιοχής παρά για τις σχέσεις μας με τους εμίρηδες.
