"Το ποδόσφαιρο είναι το μπαλέτο των μαζών"
Ντμίτρι Σοστακόβιτς
Πράγματι. Το ποδόσφαιρο είναι το μπαλέτο των μαζών, όταν όμως περιλαμβάνει τις μάζες, και κυρίως όταν δεν στρέφεται εναντίον τους. H ανάπτυξη των μεγάλων διοργανώσεων, των μεγάλων "εθνικών στόχων", στην οποία έχει παγιδευτεί η αριστερή κυβέρνηση του Κόμματος των Εργατών [Partido dos Trabalhadores (ΡΤ)] υιοθετώντας όλη τη διαφθορά που συνήθως πάει μαζί με τα φαραωνικά έργα και αποτελεί ενδημική πληγή για τη χώρα, κάνει πολλούς Βραζιλιάνους, αλλά και αριστερούς πολίτες σε όλον τον κόσμο, να μην μπορούν να απολαύσουν το αγαπημένο τους σπορ.
Η κυβέρνηση της Βραζιλίας έρχεται αντιμέτωπη με τους ίδιους τους ανθρώπους υπέρ των οποίων είχε αγωνιστεί και που αποτελούν τον στρατό της. Άνθρωποι που, μέσα από τα προγράμματα κατά της φτώχειας που εφαρμόζει το PT, γλίτωσαν από την ακραία εξαθλίωση, ζητούν σήμερα την αυτονόητη λογική συνέχεια: "Δεν μας λείπουν γήπεδα, αλλά σχολεία". Και έρχονται αντιμέτωποι με τη διάχυτη διαφθορά και την καταστολή, για τις οποίες το PT ελάχιστα πράγματα έχει κάνει.
Γήπεδα - υπερπαραγωγή, νεκροί εργάτες, καταστολή, "τάγματα θανάτου" στις φαβέλες, ισοπέδωση "τσαουσεσκικού" τύπου ολόκληρων περιοχών, προσωπικότητες του ποδοσφαίρου που πληρώνονται αδρά για να στολίσουν με το χαμόγελό τους μια καμπάνια, σταρ και στάρλετ που ποζάρουν με τη φανέλα της Βραζιλίας, η FIFA που αποκλείει σε ακτίνα δύο χιλιομέτρων τα στάδια για να πωλείται και να διαφημίζεται μόνο ό,τι εκείνη έχει επιτρέψει, ό,τι εισπράττει, η Coca Cola να βγάζει σποτάκια με κεντρικό σύνθημα "A Copa de Todo Mundo" ("ένα παγκόσμιο κύπελλο για όλους").
Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Το είδαμε στη Ν. Αφρική πριν από τέσσερα χρόνια, το ζήσαμε και το 2004 με τους δικούς μας Ολυμπιακούς... Αλλά εδώ την "εθνική συναίνεση" του τσιμέντου και της ντόπας αμφισβητούσαν μόνον οι "γραφικοί" τού τότε Συνασπισμού...
Οι Βραζιλιάνοι δεν είναι Έλληνες, τα σωματεία βγήκαν στους δρόμους για να ακουστεί η φωνή τους απ' άκρη σ' άκρη του κόσμου. Το Μουντιάλ είναι άλλωστε μια εξαιρετική ευκαιρία για να μπουν θέματα στο τραπέζι, και με όλα τα φώτα της δημοσιότητας στραμμένα στη Βραζιλία ο αντίκτυπος θα είναι μεγάλος.
Ένα από τα βασικά συνθήματα της Αριστεράς στην Ελλάδα και στον κόσμο είναι κάποια εκδοχή τού "αυτοί μιλάνε για κέρδη και ζημιές, εμείς μιλάμε γι' ανθρώπινες ζωές". Δεν είναι όλοι οι δείκτες το ίδιο... Ας ρίξουμε, λοιπόν, μια ματιά σε κάποιους αριθμούς που αφορούν την Αριστερά, διότι ακριβώς αφορούν ανθρώπινες ζωές.
Η κυβέρνηση της Βραζιλίας θα δαπανήσει για το Μουντιάλ 11,2 δισ. δολάρια. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Βραζιλίας, από τον κρατικό προϋπολογισμό ξοδεύτηκαν 1,76 δισ. δολάρια για την κατασκευή σταδίων. Οι κατασκευές των σταδίων ξεκίνησαν το 2010. Ωστόσο από το 2010 μέχρι τις αρχές του 2014 η κυβέρνηση της Βραζιλίας επένδυσε 363 δισ. δολάρια για την Υγεία και Παιδεία.
Η αριστερή κυβέρνηση του PT, την τελευταία δεκαετία που βρίσκεται στην εξουσία, έχει δαπανήσει περισσότερα χρήματα από κάθε προηγούμενη κυβέρνηση για το κοινωνικό κράτος. Μόνο το 2010 για τις κοινωνικές παροχές δαπανήθηκαν 280,9 δισ. δολάρια.
Οι δείκτες της φτώχειας, της ανισότητας και της ανεργίας είναι τρεις δείκτες που μας αφορούν. Η Βραζιλία μείωσε τον αριθμό των πολιτών της που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας τα τελευταία δέκα χρόνια κατά 89% με το πρόγραμμα Bolsa Familia, που βοηθά ένας στους τέσσερις Βραζιλιάνους, δηλαδή 50.000.000 κόσμο. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα -που δεν είναι το μόνο- έχει προϋπολογισμό για το 2014 σχεδόν 8 δισ. ευρώ (24 δισ. ρεάλ).
Όσο για την ανισότητα, σύμφωνα με τον δείκτη Gini οι ανισότητες στη Βραζιλία πέφτουν κατά μέσο όρο κατά 1,2% ετησίως, καθώς η αναδιανομή αποτελεί βασικό πυλώνα της πολιτικής του PT.
Οι δείκτες γενικής και ακραίας φτώχειας σημειώνουν επίσης σημαντική μείωση από το 2003, οπότε και ανέλαβε ο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα και η χώρα ζήτησε να αναλάβει τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ενδεικτικά, το 1995 ο δείκτης της γενικής φτώχειας ήταν στο 35,08% και της ακραίας φτώχειας στο 15,19%, ενώ το 2012 έπεσε στο 15,96% και στο 5,3%, αντίστοιχα.
Το 2014 η ανεργία στη Βραζιλία είναι στο 5%, ενώ το 2003 ήταν στο 12,3%.
Πέφτει η Ρούσεφ;
Η πρόεδρος της Βραζιλίας Ντίλμα Ρούσεφ βλέπει τη δημοτικότητά της να πέφτει στο 38% στην τελευταία σφυγμομέτρηση, από το 40% που ήταν τον Μάιο, ωστόσο προηγείται άνετα και σταθερά έναντι των δύο κύριων αντιπάλων της. Άλλωστε παραμένει η επιλογή των φτωχών. Η αποδοχή της Ρούσεφ φτάνει το 52% ανάμεσα σε εκείνους που κερδίζουν λιγότερα από 1.356 ρεάλ τον μήνα, ενώ απολαμβάνει μηδενική στήριξη (0) από εκείνους που κερδίζουν περισσότερα από 33.900 ρεάλ τον μήνα, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Datafolha, που πραγματοποιήθηκε στις 28 και 29 Νοεμβρίου. Αν οι προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Οκτωβρίου είχαν γίνει τότε, η Ρούσεφ θα είχε πάρει 42%, σε σύγκριση με το 26% της μεγαλύτερης αντιπάλου της, πρώην υπουργού Περιβάλλοντος Μαρίνα Ντα Σίλβα.
Ο "αγαπημένος των πλουσίων", γερουσιαστής Αέσιο Νέβες από το κεντρώο κόμμα PSDB, λαμβάνει μόλις το 22% της προτίμησης και ο σοσιαλιστής Εντουάρντο Κάμπος, κυβερνήτης της πολιτείας Περναμπουκάνο στα βορειοανατολικά της χώρας, παίρνει το 13%, από 11% τον Μάιο. Ωστόσο κάθε πτώση της Ρούσεφ στις δημοσκοπήσεις ευχαριστεί τις αγορές, τόσο που ακόμη και το χρηματιστήριο ανεβαίνει!
Όλα τα παραπάνω δεν αναιρούν το γεγονός πως το 8,5% του πληθυσμού (16,3 εκατ. Βραζιλιάνοι) ζουν με λιγότερο από 1,5 δολάριο την ημέρα, ούτε όμως και τη διαπίστωση ότι μια φιλολαϊκή κυβέρνηση δεν είναι θωρακισμένη αυτομάτως απέναντι στη διαφθορά. Τέτοιου είδους θωράκιση απαιτεί συνειδητή προσπάθεια και ύπαρξη θεσμών και διαδικασιών που θα την επιτυγχάνουν. Διότι η προσωπική εντιμότητα δεν φτάνει...
