Δεν υπάρχει φίλαθλος, αλλά και γενικότερα άνθρωπος του αθλητισμού που να μην χαίρεται με τη ραγδαία αύξηση των συμμετοχών στον Κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας, αλλά και τις παράλληλες δρομικές αγωνιστικές εκδηλώσεις στο κέντρο της πρωτεύουσας, που διεξάγονται σήμερα το πρωί. Συνήθως λέμε, στον αθλητισμό -και όχι μόνο- ότι "όσο μεγαλύτερη είναι η βάση, τόσο καλύτερα αποτελέσματα έχουμε στην κορυφή". Αυτό μπορεί να ισχύει σε όλα τα αθλήματα και σε όλο τον κόσμο, όχι όμως στον ελληνικό στίβο με την πολιτική του ΣΕΓΑΣ την τελευταία 20ετία. Στην Ελλάδα τρέχουν πολύ περισσότεροι από κάθε άλλη εποχή, αλλά η "κορυφή" στους δρόμους αντοχής είναι σε... τέλμα εδώ και πολλά χρόνια!
Για να δούμε σε πόσο άσχημη κατάσταση βρίσκεται ο ελληνικός στίβος στους δρόμους μεγάλων αποστάσεων, που τροφοδοτούν με μαραθωνοδρόμους τον "υψηλό αθλητισμό", αρκεί να ρίξουμε μια ματιά με τους κορυφαίους όλων των εποχών στα 10.000 μ., όπου διαπιστώνουμε ότι στην λίστα με τους 20 κορυφαίους όλων των εποχών δεν υπάρχει ούτε ένας μετά το 2004, δηλαδή τα 9 τελευταία χρόνια!
Όταν ο Μάριος Κασιανίδης έτρεχε την απόσταση σε 28.26.87 το 1981, ο Μανώλης Χάντζος σε 28.18.82 το 1985 και ο Σπύρος Ανδριόπουλος ερχόταν 7ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ρώμης το 1987 (με χρόνο 28.07.17), τα τελευταία έξι χρόνια δεν έχουμε ούτε έναν δρομέα που να "κατέβηκε" τα 30 λεπτά στην απόσταση. Ο τελευταίος και μοναδικός ήταν ο Αναστάσιος Φράγκος το 2007 (29.48.78).
Αντίστοιχη βέβαια είναι και η εικόνα στον Μαραθώνιο, όπου ο καλύτερος σύγχρονος Έλληνας μαραθωνοδρόμος (με βάση την επίδοσή του), Κώστας Πούλιος, βρίσκεται μόλις στη 14η θέση όλων των εποχών. Ο Πούλιος σημείωσε 2 ώρες 17' 12'' το 2011 στο Μαραθώνιο του Βερολίνου, εκεί που ο Σπύρος Ανδριόπουλος είχε πετύχει πριν 25 χρόνια (9 Οκτωβρίου του 1988) την πανελλήνια επίδοση (2 ώρες 12' 04''), που δεν έχει καταρριφθεί μέχρι σήμερα.
"Αραχνιάζουν" τα ρεκόρ...
Ακόμη... χειρότερα είναι τα πράγματα αν πάμε να δούμε ποια πανελλήνια ρεκόρ είναι τα "αρχαιότερα". Εδώ και 38 χρόνια κρατάει το πανελλήνιο ρεκόρ νέων στα 5.000 μ., που είχε πετύχει ο "συγχωρεμένος" Μιχάλης Κούσης το 1975 (13.42.8), ενώ ακολουθεί στην ίδια κατηγορία το ρεκόρ του Σωτήρη Μουτσανά στα 800 μ. (1.46.66 το 1979). Στους έφηβους τρία πανελλήνια ρεκόρ κατέχει από το... 1980 ο Αρσένης Τσιμίνος (3.42.2 στα 1500 μ., 14.09.0 στα 5.000 μ. και 8.31.85 στα 3.000 μ. στιπλ). Από το 1983 κρατάει το πανελλήνιο ρεκόρ ανδρών στα 3000 μ. στιπλ (8.24.01), που είχε πετύχει ο Κύπριος Φίλιππος Φιλίππου, ενώ καλύτερος "Ελλαδίτης" όλων των εποχών είναι ο Σπύρος Κοντοσώρος με 8.25.6, επίδοση που είχε πετύχει πριν 40 χρόνια (το 1973!).
Ακόμη, το πανελλήνιο ρεκόρ στα 5.000 μ. το κατέχει ο Νότης Παπούλιας από το 1995 (13.28.99) και το πιθανότερο είναι να το καταρρίψει κάποιο από... τα παιδιά του (ο Ανέστης ή ο Χρήστος), που ήδη αγωνίζονται με την εθνική παίδων στα 1500 και τα 3.000 μέτρα!
Λάθος σχεδιασμός...
Είναι προφανές ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά στραβά... αρμενίζουμε! Η αξιολόγηση του ΣΕΓΑΣ βγαίνει με βάση τις επιτυχίες των σωματείων στα Πανελλήνια και Διασυλλογικά πρωταθλήματα και με βάση αυτή την αξιολόγηση δινόταν -τουλάχιστον μέχρι τώρα- η επιχορήγηση για την πληρωμή των σωματειακών προπονητών. Μόνο που τα σωματεία δεν έχουν την "πολυτέλεια" να έχουν και προπονητή μεγάλων αποστάσεων, όταν οι δρόμοι ταχύτητας, τα άλματα και οι ρίψεις δίνουν το 80% των βαθμών της αξιολόγησης. Έτσι, ουσιαστικά, λιγότερα από 20 σωματεία, σε πάνω από 200 της δύναμης του ΣΕΓΑΣ, που ασχολούνται σοβαρά με τις μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις στην Ελλάδα και αναφέρουμε ενδεικτικά τον ΓΑΣ Ιλισό, τον Πανελλήνιο Γ.Σ., την ΓΕΑ Τρικάλων, τον ΣΑΚΑ, τον Γ.Σ. Γλυφάδας, τον Θέρσιππο Περιστερίου, τον Απόλλωνα Δυτ. Αττικής, τον Ηρακλή και τον Άρη Θεσσαλονίκης.
Να σημειώσουμε ότι άξιοι αναφοράς είναι και οι σύλλογοι της Πάτρας, που έχουν αναδείξει τους δύο καλύτερους Έλληνες Μαραθωνοδρόμους όλων των εποχών (Σπύρο Ανδριόπουλο και Μαρία Πολύζου), αλλά και άλλους σπουδαίους Μαραθωνοδρόμους, όπως τον Φάνη Τσιμιγκάτο και τον Νίκο Αργυρόπουλο.
Η διοργάνωση του Κλασικού Μαραθωνίου της Αθήνας κάθε χρόνο φέρνει και περισσότερα έσοδα στον ΣΕΓΑΣ, τόσο από τους συμμετέχοντες δρομείς, όσο και από τους χορηγούς. Αυτό που λείπει είναι η βούληση να βοηθηθούν "στοχευμένα" οικονομικά οι σύλλογοι, να δοθούν κίνητρα στους δρομείς ώστε να κάνουν πιο οργανωμένα την προετοιμασία τους, ακόμη και να έλθουν στην Ελλάδα καταξιωμένοι ξένοι προπονητές (ο Ούγγρος Μίχαϊ Ιγκλόι είχε φέρει την "επανάσταση" στους δρόμους τη δεκαετία του '70), ώστε να αποκτήσουμε στο μέλλον και Μαραθωνοδρόμους αντάξιους της τιμής να έχει "γεννηθεί" στη χώρα μας αυτό το μοναδικό επίπονο αγώνισμα...
