Η ποδοσφαιρική ΑΕΚ βιώνει τις τελευταίες ημέρες τη χειρότερη χωροχρονική συγκυρία στην ιστορία της. Τόσο η ήττα από τον Ατρόμητο στο πλαίσιο της 30ής αγωνιστικής, όσο και η απόρριψη της έφεσης σχετικά με την τύχη του αγώνα με τον Πανθρακικό αποτέλεσαν τους "τίτλους τέλους". Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, η ΑΕΚ θα λείπει για πρώτη φορά από την πρώτη στην ιεραρχία κατηγορία. Μια περίσταση άκρως πρωτόγνωρη και με πολλαπλές επιδράσεις, που άπτονται του συνόλου του εγχώριου επαγγελματικού ποδοσφαίρου.
Με αφορμή τον υποβιβασμό της ΑΕΚ, θα κάνουμε μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν, και, πιο συγκεκριμένα, θα παραθέσουμε ονόματα ξένων ποδοσφαιριστών που φόρεσαν τη φανέλα της ομάδας από το 2004 μέχρι σήμερα. Αν αναλογιστεί κανείς το βεληνεκές και την ποιότητα που τους διέκρινε, μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα πως η ΑΕΚ έφτασε εδώ που βρίσκεται σήμερα, παρότι στο πρόσφατο παρελθόν είχε τη δυναμική για σημαντικά πράγματα. Παραπέμπει η όλη διαδικασία σε μια μεγάλη "χαμένη ευκαιρία", που αντί να οδηγήσει στη σταθερότητα και στην περαιτέρω εκτόξευση, επέφερε τον μαρασμό, την πτώση και το τέλμα. Για όλα αυτά κάποιοι ευθύνονται, και αυτοί βέβαια δεν είναι οι ποδοσφαιριστές...
Το 2004 με "μπροστάρη" τον Ντέμη Νικολαΐδη, και εκμεταλλευόμενη την υπαγωγή στο άρθρο 44, η ΑΕΚ ξεκίνησε μια νέα προσπάθεια. Τότε, με ένα ρόστερ που δεν "γέμιζε το μάτι" σε πολλούς, πέτυχε μια σημαντική υπέρβαση, καθώς διεκδίκησε το πρωτάθλημα μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Σημαντική ήταν η συμβολή του Πάουλο Ασουνσάο και του Μπρούνο Άλβες, που τα επόμενα χρόνια έκαναν σπουδαία ευρωπαϊκή καριέρα.
Από εκεί και πέρα, δεκάδες ξένοι ποδοσφαιριστές προστέθηκαν στο δυναμικό της ομάδας, με κορυφαία προσωπικότητα τον Βραζιλιάνο Ριβάλντο (κάτοχος της Χρυσής Μπάλας της FIFA το 1999), το μεγαλύτερο όνομα ποδοσφαιριστή που έπαιξε ποτέ ποδόσφαιρο για ελληνική ομάδα, ο οποίος αγωνίστηκε με τα χρώματα της ΑΕΚ τη σεζόν 2007-2008. Φυσικά, υπήρξαν ξένοι ποδοσφαιριστές, που είτε αποτέλεσαν κωμικοτραγικές επιλογές (βλ. Ασκάρατε), είτε περιπτώσεις που δεν κατάλαβε ποτέ κανείς γιατί ήρθαν στην ΑΕΚ (βλ. Ιορντάκε, Χέρσι κ.ο.κ.).
Στο πέρασμα αυτών των εννέα χρόνων, στην ΑΕΚ καταγράφηκαν και περιπτώσεις φιλότιμων ξένων παικτών, που έδειξαν ότι θα μπορούσαν να κάνουν κάτι το καλύτερο, υπό προϋποθέσεις (π.χ. οι Χετεμάι, Ίβιτς, Αραούχο, Χοσέ Κάρλος κ.ά.)... Επίσης, σημειώθηκαν και τρανταχτές αποτυχίες, παρότι οι «συστατικές επιστολές» προδιέθεταν για διαφορετικά πράγματα (Αρουαμπαρένα, Ντελίμπασιτς, Βιενλίνσκι, Μανού κ.ά.)
Αναλογιζόμενος κάποιος φίλος της ΑΕΚ τη σημερινή κατάσταση, θα αισθανθεί μεγαλύτερη πίεση όταν σκεφτεί πως έπαιξαν για λογαριασμό της ομάδας του ποδοσφαιριστές όπως ο Σκόκο, ο Γκούντγιονσεν, ο Σορεντίνο, ο Τζιμπούρ, ο Ντιόπ, ο Έμερσον, ο Μπλάνκο, ο Μαντούκα, ο Σάχα, ο Τσιρίλο, ο Ζούλιο Σέζαρ, ο Βάργκας, ο Μαϊστόροβιτς, ο Τόζερ, ο Καλόν, ο Εντίνιο, ο Χουάνφραν, κ.α..
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ισχύει όσο περισσότερο γίνεται, το "και διηγώντας τα να κλαις…" Το μεγάλο ζητούμενο για την ΑΕΚ, πια, είναι να επιλέξει τον κατάλληλο δρόμο, έτσι ώστε να μπορέσει στο μέλλον να επανέλθει στα γνώριμα επίπεδά της και να ενταχθούν σταδιακά εκ νέου στο δυναμικό της ποδοσφαιριστές όπως οι παραπάνω... Κάτι που και δύσκολο είναι, και χρόνο χρειάζεται...
K. ΜΑΡΟΥΝΤΑΣ
