Η πρόσφατη επίθεση στον συνάδελφο Δ. Τομαρά δεν είναι, δυστυχώς, ένα μεμονωμένο γεγονός, ένας "κεραυνός εν αιθρία". Δεν ήρθε από το πουθενά, ως κάτι το πρωτόγνωρο και το πρωτοεμφανιζόμενο στην ελληνική πραγματικότητα. Είναι άλλη μια απεχθής πιστοποίηση, πως κάτι σάπιο και επικίνδυνο κυοφορείται στα ελληνικά γήπεδα και θέτει πολλά πράγματα σε αμφισβήτηση. Γιατί, ήδη, ο κατάλογος από τα ονόματα συναδέλφων που κατά καιρούς έχουν πέσει θύματα επίθεσης είναι μακρύς.
Στη σύγχρονη (κατ' ευφημισμό) Ελλάδα, το δικαίωμα στην πολυφωνία και στην ελεύθερη έκφραση άποψης δεν είναι κάτι το αυτονόητο. Την ίδια στιγμή που διάφοροι που υποδύονται τους δημοσιολόγους για λόγους "πατριωτικού" (βλ. οπαδικού) καθήκοντος, λειτουργούν με τρόπους που υπερβαίνουν κατά πολύ τους κανόνες της δεοντολογίας του επαγγέλματος. Αυτούς τους κανόνες που διδάσκουν όλοι οι δάσκαλοι μιας αδέσμευτης, μαχητικής και αταλάντευτης δημοσιογραφίας, όσοι τουλάχιστον έχουν απομείνει, σε καιρούς γενικότερης ένδειας και κρίσης αξιών.
Σε λίγο καιρό, για να το προσεγγίσουμε λίγο σκωπτικά το... πράγμα, πολύ φοβάμαι πως θα κυκλοφορούν λίστες (όχι του Σίντλερ) με "προτεινόμενες" ρετσέτες, οι οποίες θα υποδεικνύουν τις "αποδεκτές" και "επιτρεπόμενες" κατευθυντήριες οδούς γραφής ή ομιλίας που θα διασφαλίζουν το ανέγγιχτο... Στον βωμό μιας δαρβινικού περιεχομένου αντίληψης περί ανταγωνισμού, έτσι όπως προδιαγράφουν οι "ανάγκες" ενός χωρίς κανόνες καπιταλιστικού τρόπου λειτουργίας, έχουμε δει ήδη πολλά. Και το χειρότερο είναι πως προβλέπεται να δούμε και άλλα...
Μονάχα αν μπει ένας φραγμός με ουσία και αλλαγή περιεχομένου θα σταματήσουμε να βρισκόμαστε μπροστά σε τέτοια περιστατικά. Μοναδική, αλλά σημαντικότατη, παράμετρος είναι να ενεργοποιηθούν οι συνειδήσεις αυτών που θα αισθανθούν το κάθε χτύπημα σε συνάδελφο ως χτύπημα στον δικό τους συνειδησιακό αξιακό κώδικα. Μια κοινωνία με φιμωμένη και φοβισμένη δημοσιογραφία είναι μια κοινωνία που δεν μπορεί να λέγεται "ελεύθερη"...
ΥΓ. Ειλικρινής, αμέριστη και αυτονόητη η συμπαράσταση στον Δ. Τομαρά...
Κ. ΜΑΡΟΥΝΤΑΣ
