Του Νίκου Πανταζίδη
Η Εθνική μας ομάδα ανδρών του πόλο κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στο Καζάν, κι αν ήταν και λίγο πιο τυχερή θα μπορούσε να πάρει και το αργυρό, που χάθηκε στη διαδικασία των πέναλτι στον ημιτελικό με την Κροατία. Για να λέμε όμως όλη την αλήθεια, κι η τρίτη θέση της διοργάνωσης κρίθηκε στα πέναλτι, με χαμένη την Ιταλία, αλλά η Εθνική μας και καλύτερη ήταν από τους «ατζούρι» στον μικρό τελικό, αλλά και τους είχε νικήσει με 11-10 στην πρώτη φάση της διοργάνωσης.
Η ελληνική ομάδα, εκτός από το μετάλλιο, κατάφερε να πάρει και το «εισιτήριο» για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, ενώ ολοκλήρωσε το τουρνουά, που είναι ίσης τουλάχιστον δυσκολίας με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, χωρίς να γνωρίσει την ήττα (τρεις νίκες, τρεις ισοπαλίες) στη διάρκεια των τεσσάρων οκταλέπτων, κάτι που σημαίνει ότι πλέον αντιμετωπίζει όλες τις ομάδες του κόσμου «στα ίσα». Από αυτήν τη διαπίστωση δεν εξαιρείται και η παγκόσμια πρωταθλήτρια Σερβία, που δεν έτυχε να παίξει με την Ελλάδα στο Καζάν, αλλά στις 17 Ιουλίου στο τουρνουά του Νις οι δύο ομάδες είχαν αναδειχθεί ισόπαλες 7-7, με την Εθνική μας να παίρνει τη νίκη στα πέναλτι.
Η προηγούμενη μεγάλη διάκριση της Εθνικής μας ομάδας πόλο ανδρών ήταν ακριβώς πριν από δέκα χρόνια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μόντρεαλ, όπου και πάλι είχε πάρει το χάλκινο μετάλλιο. Από εκείνη την ομάδα δύο ήταν παρόντες και στο Καζάν, ο Χρήστος Αφρουδάκης και ο Μανώλης Μυλωνάκης, που κατά σύμπτωση με τη στάση τους (δήλωσαν ότι αποχωρούν από την Εθνική) ήταν ίσως κι η αιτία να υπάρξει αλλαγή φρουράς στην τεχνική ηγεσία της ομάδας και τη θέση του Σάκη Κεχαγιά πήρε ο Θοδωρής Βλάχος τον περασμένο Δεκέμβριο.
Η επιλογή του Βλάχου από την ΚΟΕ ήταν ένα ρίσκο, αφού ο Βολιώτης προπονητής είναι τα τελευταία χρόνια και τεχνικός του Ολυμπιακού, αλλά το «πείραμα» -και εκ του αποτελέσματος- πέτυχε απόλυτα. Εξάλλου και αντίπαλοι της Εθνικής μας ομάδας, όπως η Σερβία και η Κροατία, συνηθίζουν να έχουν ως προπονητή τον ίδιο με κάποια από τις μεγάλες ομάδες της χώρας, προκειμένου να πετύχουν την απαιτούμενη ομοιογένεια.
Έτσι και στην περίπτωση της Ελλάδας, ο Θοδωρής Βλάχος στηρίχθηκε στους παίκτες που ξέρει πολύ καλά στον Ολυμπιακό, με την προσθήκη (έστω και την τελευταία στιγμή) του αρχηγού Χρήστου Αφρουδάκη, του τερματοφύλακα του Υδραϊκού Κωνσταντίνου Φλέγκα («έδωσε» δύο νίκες με αποκρούσεις του στα πέναλτι) και του Κώστα Γεννηδουνιά, που τον ξέρει πολύ καλά από τις «μικρές» ομάδες του Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου και που θα ενταχθεί κι αυτός φέτος στον Ολυμπιακό, μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στις ΗΠΑ (το 2014 αναδείχθηκε παίκτης της χρονιάς στο κολεγιακό πρωτάθλημα).
Αυτό που χαρακτήρισε την Εθνική μας ομάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Καζάν ήταν η πολύ καλή της άμυνα, αλλά και το γεγονός ότι δεν τα παρατούσε, ακόμη κι όταν βρισκόταν «με την πλάτη στον τοίχο». Έτσι μπόρεσε να νικήσει 11-10 τις ΗΠΑ, αν και έχανε 8-10 3' από την λήξη, αλλά και να ισοφαρίσει στην εκπνοή του αγώνα στα προημιτελικά την Αυστραλία, αν και είχε δεχτεί γκολ στα 38''. Ένα δεύτερο όπλο της ήταν ο πλουραλισμός στην επίθεση. Μπορεί ο Γιάννης Φουντούλης (επιλέχθηκε και στην καλύτερη επτάδα) να ήταν με διαφορά ο πρώτος σκόρερ της ομάδας, αλλά κρίσιμα τέρματα πέτυχαν και οι Αφρουδάκης, Μυλωνάκης, Βλαχόπουλος, Γούνας, Μουρίκης, Κολόμβος, Γεννηδουνιάς, Γαλανόπουλος, αλλά και ο «αμυντικός» Δελακάς, εκεί που δεν τον περίμενε κανένας (στο νικητήριο γκολ με τις ΗΠΑ).
Με την εμφάνιση που έκανε η Εθνική μας ομάδα πόλο στο Καζάν είναι προφανές ότι οι απαιτήσεις το μέλλον -εκ των πραγμάτων- μεγαλώνουν. Η Ελλάδα ήταν από τις πιο νεανικές ομάδες του τουρνουά (26 χρόνων ο μέσος όρος ηλικίας), κάτι που σημαίνει ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ της. Του χρόνου θα είναι η 10η διαδοχική φορά που θα πάρει μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά σ' αυτά τα 35 χρόνια (από το 1980) δεν κατάφερε ποτέ να πάρει ένα μετάλλιο (ήταν 4η το 2004 στην Αθήνα). Αν στο Ρίο κι οι άλλες ομάδες παρουσιάσουν ανάλογη εικόνα μ' αυτή του Καζάν, μια θέση στο βάθρο δεν θα είναι έκπληξη.
