Δεν είναι δόκιμο να βγάζεις συμπεράσματα στον αθλητισμό και ειδικότερα στο ποδόσφαιρο, πριν ο άλλος ολοκληρώσει την προσπάθειά του, αλλά ας κάνουμε μια "παρασπονδία", αν και έχουμε ακόμη ένα πολύ κρίσιμο παιχνίδι της εθνικής μας, την Τρίτη (11.00 μ.μ.), κόντρα στην Ακτή Ελεφαντοστού.
Αν και στις δύο αναμετρήσεις, που προηγήθηκαν (ήττα με 3-0 από την Κολομβία, ισοπαλία 0-0 με την Ιαπωνία) χρησιμοποιήθηκαν οι ίδιοι ακριβώς παίκτες (14 τον αριθμό), η εικόνα της ομάδας μας ήταν σαν τη... νύχτα με τη μέρα! Η "αφελής" εμφάνιση κόντρα στην Κολομβία, με την Ελλάδα να δέχεται τρία "εύκολα" γκολ και μάλιστα τα δύο απ' αυτά στην πρώτη και την τελευταία προσπάθεια των αντιπάλων της, μετατράπηκε σε "ηρωική" (και... εγκεφαλική) πέντε μέρες αργότερα.
Η Ελλάδα μπορεί να μην ξέρει να παίζει... επίθεση (η κατοχή ήταν 70%-30% στον αγώνα με την Ιαπωνία, ακόμη κι όταν έπαιζε με 11 παίκτες), αλλά έγινε συμπαθής στους "ουδέτερους" όλους του κόσμου από την αμυντική προσπάθεια των παικτών της στο β' ημίχρονο του αγώνα της Πέμπτης.
Μοναδική "παραφωνία" της ομάδας, που τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται ανώτερη από το επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου, ήταν ο... αρχηγός της, Κώστας Κατσουράνης, που και ευθύνη έχει στο τρίτο γκολ της Κολομβίας και αποβλήθηκε -άνευ λόγου και αιτίας- στον αγώνα με την Ιαπωνία. Όλοι οι άλλοι παίκτες εμφανίστηκαν με τα προτερήματα και τα ελαττώματα που όλοι ξέρουμε...
Ο Ορέστης Καρνέζης δεν έκανε το κάτι... παραπάνω στην ήττα από την Κολομβία, αλλά θα μείνει στην ιστορία ως ο πρώτος Έλληνας τερματοφύλακας που σε οκτώ αγώνες σε Μουντιάλ δεν δέχθηκε γκολ. Στον αντίποδα, το γεγονός ότι μόνο σ' ένα ματς σε τρεις διοργανώσεις έχουμε σκοράρει, στο 2-1 επί της Νιγηρίας το 2010. Ο σκόρερ εκείνης της νίκης, Βασίλης Τοροσίδης, είναι μάλιστα από τους λίγους διακριθέντες (μαζί με τον Κονέ) και στα δύο ματς της εθνικής μας στη Βραζιλία.
Το επιθετικό πρόβλημα της εθνικής μας είναι σοβαρό και είναι φανερό ότι ελπίδες για να σκοράρουμε έχουμε είτε από "στημένες" φάσεις είτε με τα χαφ. Δεν είναι τυχαίο ότι σε τρία φιλικά και δύο επίσημα ματς έχουμε σκοράρει μόνο στο 2-1 επί της Βολιβίας κι εκεί τα γκολ δεν τα είχαν σημειώσει επιθετικοί (οι Κονέ και Κατσουράνης). Οι Μήτρογλου, Γκέκας και Σαλπιγγίδης έχουν πετύχει καθοριστικά γκολ για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα στο πρόσφατο, αλλά και το... απώτερο παρελθόν, αλλά για διαφορετικούς λόγους κι οι τρεις δεν βρίσκονται σε καλή αγωνιστική κατάσταση.
Από την άλλη, δεχόμαστε γκολ πολύ δύσκολα, με το ματς της Κολομβίας να είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ειδικά το δίδυμο των κεντρικών μπακ, Παπασταθόπουλου - Μανωλά, ίσως είναι από τα καλύτερα που είχαμε ποτέ, παρά το νεαρό της ηλικίας τους...
Στα θετικά της ελληνικής ομάδας είναι ότι δεν έμειναν... πληγές από το σοβαρό επεισόδιο μεταξύ Μανιάτη και Τζαβέλλα σε μια από τις τελευταίες προπονήσεις. Μάλιστα ο Μανιάτης, που απείλησε να επιστρέψει στην Ελλάδα, έκανε κόντρα στην Ιαπωνία ένα από τα καλύτερά του παιχνίδια με την φανέλα της εθνικής.
Τώρα η Ελλάδα χρειάζεται τη νίκη στο μεγάλο ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού και θα πάει στη Φορταλέσα με μοναδικό στόχο το τρίποντο. Με οτιδήποτε λιγότερο, επιστρέφει στην Αθήνα. Αντίθετα, οι Αφρικανοί θα παίξουν για δυο αποτελέσματα, αλλά μας έχουν συνηθίσει σε "γκέλες" σε μεγάλες διοργανώσεις τα τελευταία χρόνια.
Από την άλλη, η Ελλάδα έχει δείξει ότι μπορεί και... επιβιώνει όταν βρίσκεται σε μειονεκτική θέση. Μάλιστα το έκανε ακριβώς στην αμέσως προηγούμενη μεγάλη διοργάνωση, στο "Euro 2012", που και η Ρωσία έπαιζε για δύο αποτελέσματα, αλλά το γκολ του Γιώργου Καραγκούνη την "έστειλε... σπίτι της" και την εθνική μας στους "8" της διοργάνωσης. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι αυτή είναι η τελευταία μεγάλη διοργάνωση του "Καρά", οι πιθανότητες να επιστρέψει αργότερα η ελληνική αποστολή στην Αθήνα αυξάνονται κατά... τι! Η Ακτή Ελεφαντοστού έχει στη δύναμή της "μεγάλα" ονόματα, αλλά κι η Ελλάδα, αν κρύψει τις αδυναμίες και αναδείξει τις δυνατότητές της, μπορεί να ανατρέψει τα προγνωστικά...
