Ήταν από εκείνες τις πολύ σπάνιες περιπτώσεις που κάθε προγνωστικό καταρρίπτεται και στην κορυφή φτάνει μια ομάδα που κυριολεκτικά δεν την περίμενε κανένας. Μοναδικό, ίσως, αντίστοιχο παράδειγμα αποτελεί η κατάκτηση του "Euro 1992" από τη Δανία, που κλήθηκε τελευταία στιγμή -κυριολεκτικά από τις παραλίες- να αντικαταστήσει τη Γιουγκοσλαβία και έφτασε μέχρι το υπέρτατο σημείο της κατάκτησης του τροπαίου...
Φέτος, συμπληρώνονται τα πρώτα δέκα χρόνια από το επονομαζόμενο "Έπος της Πορτογαλίας", όταν η ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ στέφθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης… Η Εθνική είχε προκριθεί τότε για δεύτερη φορά στην ιστορία της στην τελική φάση ενός "Εuro" (η προηγούμενη ήταν το 1980, όταν και συμμετείχε στη διοργάνωση, που διεξήχθη στα γήπεδα της Ιταλίας), καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση του προκριματικού ομίλου, αφήνοντας πίσω της την Ισπανία, την Ουκρανία, την Αρμενία και τη Β. Ιρλανδία.
Η κλήρωση είχε φέρει ως αντιπάλους της Ελλάδας στην τελική φάση τη διοργανώτρια Πορτογαλία, την Ισπανία εκ νέου και τη Ρωσία. Μια δύσκολη αποστολή, ειδικά λόγω της απειρίας της ομάδας μας από παρόμοιες διαδικασίες. Εκ πρώτης όψεως, βέβαια, γιατί μέσα στο γήπεδο έγιναν άλλα πράγματα...
Η Ελλάδα πραγματοποίησε ονειρικό ξεκίνημα (12 Ιουνίου) επικρατώντας της Πορτογαλίας με 2-1 (Καραγκούνης και Μπασινάς οι σκόρερ), στη συνέχεια, ήρθε ισόπαλη 1-1 με την Ισπανία (το γκολ ο Χαριστέας) και παρά την ήττα την τελευταία αγωνιστική από τη Ρωσία με 1-2 (ο Βρύζας είχε σημειώσει το μοναδικό τέρμα) πήρε την πρόκριση στους προημιτελικούς, δεύτερη πίσω από την Πορτογαλία, υπερισχύοντας με περισσότερα γκολ στην ισοβαθμία με την Ισπανία και πάνω από τη Ρωσία.
Από εκεί και πέρα, όλα εξελίχθηκαν με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να νοηματοδοτηθεί εμπράκτως η έννοια του... θαύματος. Νίκη με 1-0 στον προημιτελικό επί των πρωταθλητών Ευρώπης Γάλλων (με γκολ του Χαριστέα), νίκη με το ίδιο σκορ στον ημιτελικό απέναντι στην κατά πολλούς καλύτερη ομάδα του τουρνουά, την Τσεχία (το γκολ ο Δέλλας στην παράταση) και φινάλε με νίκη ξανά με 1-0 στον μεγάλο τελικό (4 Ιουλίου) επί της αποσβολωμένης Πορτογαλίας, χάρη σε ένα γκολ και πάλι του Χαριστέα (στο 57ο λεπτό του αγώνα).
Η Ελλάδα ήταν στην κορυφή της ποδοσφαιρικής Ευρώπης, μπροστά στα έκπληκτα μάτια σύσσωμου του ποδοσφαιρικού πλανήτη. Ο αρχηγός της ομάδας Θοδωρής Ζαγοράκης αναδείχθηκε ο πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης, ενώ η τεχνική επιτροπή της ΟΥΕΦΑ ανακοινώνοντας την 23άδα των καλύτερων παικτών συμπεριέλαβε πέντε Έλληνες (δίπλα σε "μεγάλα" ονόματα, όπως του Ζιντάν, του Φίγκο, του Νέντβεντ, του Τσεχ, του Ρούνεϊ, του Φαν Νίστελρόι, του Μπάλακ, του Λάμπαρντ, και του "νεοσσού" τότε Κριστιάνο Ρονάλντο): Νικοπολίδης, Δέλλας, Σεϊταρίδης, Ζαγοράκης και Χαριστέας.
Ξαφνικά, το ελληνικό ποδόσφαιρο (σε επίπεδο εθνικών ομάδων) βρέθηκε από την ανυποληψία μιας παρατεταμένης μετριότητας στην κορυφή. Αν κατάφερνε να σταθεροποιηθεί σε υψηλό επίπεδο, θα έδινε άλλη διάσταση στον θρίαμβο της Πορτογαλίας. Πραγματικά, με μόνη παρασπονδία την αποτυχία για πρόκριση στο "Μουντιάλ 2006", η Ελλάδα συμμετέχει από τότε σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις: "Εuro 2008" (αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων), "Μουντιάλ 2010" (αποκλείστηκε πάλι στη φάση των ομίλων, αλλά πετυχαίνοντας τα πρώτα της γκολ και την πρώτη της νίκη στον θεσμό), "Euro 2012" (με σημαντική πρόκριση στους προημιτελικούς) και τώρα στη Βραζιλία, στο Μουντιάλ του 2014. Αν συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο, με επόμενη υποχρέωση -υπό την καθοδήγηση νέου ομοσπονδιακού τεχνικού- την πρόκριση στο "Εuro 2016", που θα γίνει στη Γαλλία, θα ανέβουν ακόμη περισσότερο οι... μετοχές της!
