Στα δικαστήρια εκτίθενται συχνά οι βλάβες ενός ατόμου, όχι μόνο από αυτή καθεαυτή την προσβολή που υπέστη, αλλά και από την «παράπλευρη» αδυναμία του να συνεχίσει μιαν άλλη, επωφελή δραστηριότητα. Στην πολιτική ζωή συμβαίνουν ανάλογα: Ο νεοφιλελευθερισμός καθηλώνει την κοινωνία σε αταβιστικά επίδικα, αποτρέποντας τη νεωτεριστική προσέγγιση των ζητημάτων.
Η πολιτική συζήτηση για την ιδιωτικοποίηση του νερού δεσπόζει από τη στιγμή που η κυβέρνηση ενδίδει στην «πωλητική» της τρόικας. Ταυτόχρονα όμως «θάβει» την προβληματική δεκαετιών σχετικά με την ορθολογική και περιβαλλοντικά φιλική διαχείριση του υγρού στοιχείου.
Η ανάκτηση τμήματος των περίπου 700.000 m3 υγρών λυμάτων του λεκανοπεδίου που «εκβάλλουν» στην Ψυττάλεια είναι χαρακτηριστική: Η χρησιμοποίηση αυτής της μάζας για αρδευτικούς σκοπούς θα συνέβαλλε στη μείωση της γενικής κατανάλωσης νερού, που στον αστικό χώρο αναβαθμίζεται μεν σε πόσιμη ποιότητα, αλλά διατίθεται για ποικίλα έργα.
Για δεκαετίες η Ψυττάλεια ήταν στοιχείο αυτοδιοικητικών προγραμμάτων και μάλιστα σε πρώτο πλάνο! Λιγότερο «διάσημη» ήταν η προβληματική για τον εξορθολογισμό της κατανάλωσης νερού στον αγροτικό χώρο και τη «σωστή» τιμολόγηση των αγροτικών προϊόντων. Η παροχή κινήτρων στους αγρότες για την εξοικονόμηση και τη χρήση επιτόπιων υδατικών πόρων, συν τη μεταφορά του αρδευτικού κόστους στον καταναλωτή, θα μπορούσαν να αποτρέψουν έργα που καταστρέφουν τη φύση και που τελικά πάλι πληρώνονται -και με το παραπάνω- από τον καταναλωτή! Στην Ελλάδα ήταν η εκτροπή του Αχελώου, στην Ισπανία ήταν η εκτροπή των υδάτων του Έβρου σε απόσταση 1.000 χιλιομέτρων (!), που ευτυχώς ματαιώθηκε. Στη δική μας πάντως περίπτωση ήταν εξόχως διδακτική η εξαγγελία του υπουργού Χρυσοχοΐδη (Φεβρουάριος 2014)για την παράκαμψη σχετικής απόφασης του ΣτΕ: Διδακτική -ιδιαίτερα για αριστερούς- ως προς τον πολιτικό τραγέλαφο που συνιστά η επιλεκτική εφαρμογή της νομιμότητας, εσωτερικής και διεθνούς.
Πριν από λίγα χρόνια το WWF προκαλούσε τον συμβατικό νου υποστηρίζοντας ότι το νερό των ποταμιών που διοχετεύεται στη θάλασσα δεν χάνεται γιατί συμβάλλει στην περιβαλλοντική ισορροπία! Στην Κίνα των σούπερ φραγμάτων και της νεοφιλελεύθερης εξαθλίωσης «πολλά ποτάμια δεν συναντούν τη θάλασσα» έλεγε το Ινστιτούτο Worldwatsch. Όμως εκεί ο «λογαριασμός» των επιπτώσεων δεν έχει προσκομιστεί ακόμη στη κοινωνία.
Ακούω πολλούς, ακόμη και τον Φώτη Κουβέλη, να υποστηρίζουν ότι το νερό είναι δημόσιο αγαθό... Εγώ υποστηρίζω ότι το νερό είναι απλώς αγαθό, «ιδιωτικοποιήσιμο» όπως οτιδήποτε άλλο, μηδέ των οφθαλμών της Παναγίας εξαιρουμένων! Γι' αυτό και η δική μας άμυνα δεν μπορεί να περιορίζεται σε ένα ΟΧΙ αλλά να συμπεριλαμβάνει στοιχεία οράματος, που στο κάτω - κάτω της γραφής διαθέτουμε σε αφθονία...
