Είσαι, ας πούμε, άνεργος και επιτέλους βρήκες κάποια δουλειά. Νομότυπος ο εργοδότης, σε ενημερώνει ότι θα σε προσλάβει με τον κατώτατο μισθό, όπως τον διαμόρφωσε η μεταρρυθμιστική πολιτική των Μνημονίων: 580 μεικτά. Εν συνεχεία σε ενημερώνει να μην περιμένεις αύξηση ανά τριετία, γιατί οι τριετίες έχουν παγώσει από το 2012. Και τέλος, αφού ρίξει μια ματιά πόσο καιρό είσαι άνεργος, σε ενημερώνει -αυτό είναι το πιο φρέσκο, σπαρταράει που λέει ο λόγος στον πάγκο του Σαμαρά- ότι, κι αν ξεπαγώσουν οι τριετίες, για σένα ως μακροχρόνια άνεργο θα ισχύουν 50% μειωμένες.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να δει κανείς την τελευταία ρύθμιση. Ο ένας είναι να διακρίνει σ' αυτή μια ακόμα επιτυχία. Σώθηκαν οι τριετίες, έστω και παγωμένες. Κάποια στιγμή θα ξεπαγώσουν. Dum spiro spero. Σώθηκαν και κάποιοι μακροχρόνια άνεργοι, γιατί θα τους προσλάβουν πιο εύκολα οι εργοδότες όταν ξέρουν ότι θα φορτωθούν έτσι τα μισά παγάκια από τριετίες. Σώθηκε και η διαπραγματευτική τιμή της κυβέρνησης, διότι μπορεί να καυχηθεί ότι σε ένα ακόμα ζήτημα δεν υπέκυψε στις απαιτήσεις της τρόικας. Και εξασφάλισε από πάνω ένα μέτρο υπέρ των μακροχρόνια ανέργων.
Την ίδια λογική μπορεί να έχει κανείς και στο ζήτημα του κατώτατου μισθού, και στο ζήτημα των απολύσεων, και στο ζήτημα του εργασιακού καθεστώτος, και σε μια σειρά άλλα ζητήματα: Βιάζουμε -συγγνώμη, αλλά η λέξη φαίνεται πολύ ταιριαστή εδώ- τους εργαζόμενους για το καλό τους. Και για το καλό των ανέργων. Και για το καλό της ανταγωνιστικότητας. Και για το καλό της οικονομίας. Και για το καλό της Ελλάδας σε τελευταία ανάλυση. Άρα η υποχρέωσή τους απέναντι στον εαυτό τους, στους ανέργους συναδέλφους τους και στην Ελλάδα είναι μία και απλή: Να συναινέσουν στον βιασμό, αντί να παρασύρονται από τον αριστερό λαϊκισμό.
Ο άλλος τρόπος για να δει κανείς αυτή την πολιτική είναι ακριβώς αυτός: Ταξικό σφαγείο. Πολιτική απάνθρωπη, ανήθικη -και αναποτελεσματική παρεμπιπτόντως. Πάντα με μανδύα ταξικής φιλανθρωπίας! Η ταξική σκληρότητα δηλαδή σεργιανίζει στους λειμώνες του Σαμαρά, του Βρούτση, του Στουρνάρα και των φιλάνθρωπων συνομιλητών της τρόικας, χέρι-χέρι με την ταξική απάτη. Σας βιάζουμε, πρώτον, μετά από σκληρή διαπραγμάτευση. Και, δεύτερον, για το καλό σας. Στηθείτε στο ύψος σας...
