Η πρόσφατη επίσκεψη του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ στην Ουάσιγκτον απέδειξε ότι συνεχίζεται η παράδοση που θέλει τις σχέσεις Γαλλίας - ΗΠΑ να είναι σχεδόν ανέφελες όταν στα ηνία της πρώτης βρίσκεται σοσιαλιστής πρόεδρος. Πράγματι, οι εποχές που ο Ζακ Σιράκ απειλούσε με βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ το σχέδιο απόφασης για στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράκ είναι πλέον παρελθόν. Σήμερα, περίοδο σταδιακής υποχώρησης των ΗΠΑ από τα μέτωπα των επεμβάσεων, η γαλλική εξωτερική πολιτική μοιάζει να ευθυγραμμίζεται όλο και περισσότερο με παρεμβατικές πολιτικές - συμπληρωματικές της πολιτικής της Ουάσινγκτον... Αυτό αποτυπώθηκε ξεκάθαρα στην επίσκεψη Ολάντ που ολοκληρώθηκε την Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου.
Ο σκοπός της επίσκεψης ήταν διπλός - να επιβεβαιωθεί η συνέργεια στην εξωτερική πολιτική και να αλλάξει, όσο το δυνατόν, η κακή εικόνα που έχει η Γαλλία στους αμερικανικούς επιχειρηματικούς κύκλους. Ο σκοπός αυτός επιτεύχθηκε κατά το ήμισυ. Δηλαδή, σε ό,τι αφορά στην εξωτερική πολιτική, πλέον η Γαλλία, είτε πρόκειται για τη Συρία (όπου ο Ολάντ τάχθηκε το φθινόπωρο πέρσι αναφανδόν υπέρ της στρατιωτικής επέμβασης) είτε για το Ιράν ή για τον αγώνα κατά των όπλων μαζικής καταστροφής, αποτελεί σταθερό και ενεργό σύμμαχο της Ουάσιγκτον. Άλλωστε επί δύο ημέρες ο Μπάρακ Ομπάμα δεν έπαψε να εξαίρει αυτόν ακριβώς τον ρόλο... Πολλώ δε μάλλον που η Γαλλία δείχνει, αυτή την περίοδο «χλομής» αμερικανικής παρουσίας στο εξωτερικό, πρόθυμη να σηκώσει, με τα περιορισμένα -σχέση με τις ΗΠΑ- στρατιωτικά της μέσα το δικό της βάρος στις ένοπλες επεμβάσεις, ελαφραίνοντας εκείνο των ΗΠΑ, ιδίως στην Αφρική (π.χ. με την αποικιοκρατικού τύπου στρατιωτική επέμβαση στο Μάλι).
Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έκανε τσιγκουνιές έναντι του Ευρωπαίου συμμάχου του, που δεν απειλεί βέβαια την «ειδική σχέση» των ΗΠΑ με τη Βρετανία, αλλά έχει τη δική του ιστορία, με δεδομένη την μέχρι τον Σαρκοζί, παράδοση ανεξαρτησίας της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής απέναντι στις ΗΠΑ. Ο Λευκός Οίκος διοργάνωσε ένα εντυπωσιακό state dinner, με ορισμένους από τους συμμετέχοντες να είναι μεγάλοι δωρητές στην προεκλογική εκστρατεία Ομπάμα (πάνω από 500 χιλιάδες ευρώ). Όσοι «αγωνιούσαν» για το πώς θα καθίσουν οι υψηλοί συνδαιτυμόνες, διαπίστωσαν ότι το Πρωτόκολλο επέλεξε να τοποθετήσει τον Ολάντ ανάμεσα στο προεδρικό ζεύγος και όχι στο πλευρό της Κριστίν Λαγκάρντ που κάποιοι είχαν εμφανίσει ως συνοδό στην εκδήλωση αυτή του Γάλλου προέδρου. Επίσης ο Ολάντ είχε την τιμή να επισκεφθεί την κατοικία του Τόμας Τζέφερσον στην Βιρτζίνια με το προεδρικό Air Force 1 - προνόμιο που μόνο ο Ντέιβιντ Κάμερον είχε γευθεί ώς σήμερα.
Ωστόσο ο Ολάντ δεν πέτυχε το δεύτερο σκέλος του σκοπού του ταξιδιού του: να βελτιώσει την εικόνα της Γαλλίας στους αμερικανικούς επιχειρηματικούς κύκλους. Μπορεί στην Ευρώπη να επικρίθηκε η πρόσφατη σοσιαλφιλελεύθερη στροφή του, ωστόσο η Γαλλία βρίσκεται στην τελευταία θέση των επιλογών των Αμερικανών επενδυτών. Έτσι παρά το γεγονός ότι ο Ολάντ απέφυγε να επικρίνει την προκλητική φορολογική συμπεριφορά των παρόχων του Ίντερνετ στην Ευρώπη και τις παραβιάσεις των προσωπικών δεδομένων στις οποίες προβαίνουν, δεν κατάφερε να γοητεύσει τους επιχειρηματικούς κύκλους των ΗΠΑ, που τον αντιμετωπίζουν σχεδόν ως... μπολσεβίκο... Είναι, οι μόνοι βέβαια...
