ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Μετανάστες και ξενοφοβία
(...) Η Ευρώπη των 27, με πληθυσμό 50% ανώτερο της Αμερικής, δέχεται μεταναστευτικές εισροές από τρίτες χώρες κατά 50% λιγότερες: 3 εκατομμύρια μεταναστών το χρόνο η δεύτερη, 1,5 εκατομμύριο η πρώτη. Ενα τοις εκατό του πληθυσμού η ετήσια μεταναστευτική εισροή στο Νέο Κόσμο, 0,33% στον Παλαιό. Εν τούτοις, ο Νέος δεν έχει πρόβλημα με τη συνύπαρξη διαφορετικών ταυτοτήτων, ενώ ο Παλαιός όχι μόνον έχει, αλλά και το οξύνει και επιμένει να το αγνοεί, θεωρώντας ότι πρόκειται για λαϊκιστική δημαγωγία. Ωστόσο, άλλο η δημαγωγία, άλλο το πρόβλημα.
Βασική ανευθυνότητα της Ευρώπης: ενώ αναγνωρίζει σε κάθε μετανάστη, ακόμη και παράνομο, πλήρη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το δικαίωμα σε δικαστική απόφαση για την απέλασή του και δικαίωμα έφεσης, εν τούτοις δεν αναλαμβάνει το κόστος παραμονής και ασφάλειας στη χώρα υποδοχής, το επιρρίπτει στις εθνικές αρχές, αυτές με τη σειρά τους στις ασθενέστερες χώρες, εκτεθειμένες στις εισόδους της ευρωπαϊκής επικράτειας και τελικά στις περιφερειακές κοινωνίες.
Εκτός από την κρίση τους, οι τελευταίες όχι μόνον επιβαρύνονται με πρόσθετα προβλήματα από τις ανολοκλήρωτες ανθρωπιστικές ευρωπαϊκές αποφάσεις, που πάντως δεν εξασφαλίζουν το κόστος της εφαρμογής τους, εντείνοντας έτσι τα αισθήματα ανασφάλειας των πολιτών, αλλά και λόγω της αδυναμίας τους να τις τηρήσουν, διασύρονται ως «ξενοφοβικές» και «ρατσιστικές».
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Ζαν Ζορές (1859-1914), ούτε κατά διάνοια εθνικιστής, ετόνιζε ότι «αυτός που χάνει τα πάντα, αρπάζεται από την ταυτότητα, το τελευταίο που του απομένει». Εάν η εθνικιστική αναδίπλωση είναι λάθος απάντηση, το πρόβλημα, ακόμη και αν θεωρηθεί «φαντασιακό», δεν είναι λιγότερο «πραγματικό»: η φαντασίωση, έστω και νοσηρή, αποτελεί επίσης πραγματικότητα.
*Από το άρθρο του Κώστα Βεργόπουλου, 14.2.2014
