Ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Κυριάκος Μητσοτάκης απαντά στην απολυμένη καθαρίστρια του υπουργείου Οικονομικών Δέσποινα Κωστοπούλου στην εκπομπή του δημοσιογράφου Νίκου Χατζηνικολάου «Ενικός», της Δευτέρας 16 Δεκεμβρίου 2013.
Συγκεκριμένα, η εκπρόσωπος του Συντονιστικού Καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ Δέσποινα Κωστοπούλου απηύθυνε ερώτηση προς τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκο Μητσοτάκη για τις απολύσεις στον τομέα της καθαριότητας.
Απαντώντας στις ερωτήσεις της κ. Κωστοπούλου, ο υπουργός αναφέρθηκε στο νέο μοντέλο απασχόλησης των υπαλλήλων καθαριότητας στο Δημόσιο, αυτό της σύστασης «κοινωνικών επιχειρήσεων» από τους ίδιους του υπαλλήλους.
«Θα γίνουμε δηλαδή επιχειρηματίες;» ήταν η ερώτηση της Δ. Κωστοπούλου και ο Κυρ. Μητσοτάκης ανταπάντησε: «Θα γίνετε επιχειρηματίες». «Θα γίνουμε εμείς εργολάβοι; Ξαναρωτώ», επανήλθε η Δ. Κωστοπούλου. «Ναι», ήταν η άμεση απάντηση του υπουργού.
Την Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2013 ο Αδάμ Γιαννίκος δημοσίευσε στο "Unfollow" όλη τη συνομιλία και έγραψε κείμενο με δέκα παρατηρήσεις, το οποίο και αναδημοσιεύουμε.
Δέκα παρατηρήσεις:
1. Τα σωστά ελληνικά και ο μεστός λόγος είναι ο λόγος των λαϊκών ανθρώπων που βιώνουν τη δύσκολη καθημερινότητα και παρ' όλα αυτά μπορούν να διατυπώνουν δημοσίως με αξιοπρέπεια, ευγένεια και σεβασμό το πρόβλημά τους -παρά την όποια αμηχανία τους- όχι μόνο για λογαριασμό τους, αλλά και για λογαριασμό των συνανθρώπων τους, αποδεικνύοντας πως διακατέχονται από συλλογικό πνεύμα.
2. Ο ξύλινος λόγος, ο ανούσιος επαναλαμβανόμενος λόγος, τα μασημένα λόγια έμπειρων, υποτίθεται, ομιλητών, η πολιτικάντικη κενολογία και η προσπάθεια καπελώματος του συνομιλητή μέσα από απλοϊκές αναλύσεις ενός δήθεν γνώστη μιας ανώτερης αλήθειας είναι χαρακτηριστικό της πολιτικής κουλτούρας που χρεοκόπησε την οικονομία, διέλυσε την κοινωνία και ισοπέδωσε τη χώρα.
3. Η απολυμένη δημόσια υπάλληλος έχει συγκροτημένη σκέψη πολιτικού όντος. Ο γόνος πολιτικός έχει ανερμάτιστη σκέψη διορισμένου υπαλλήλου.
4. Τη στιγμή που ο υπουργός κάνει την ανεκδιήγητη πρότασή του οι απολυμένοι να γίνουν στα πενήντα τους εργολάβοι, αυτό που σκέφτεται ο δημοσιογράφος είναι «Αυτό γιατί θα κοστίζει λιγότερο για το Δημόσιο;». Αυτό, όμως, που σκέφτεται ο πολίτης να ρωτήσει είναι: «Δηλαδή, εμείς θα δώσουμε προσφορά στο Δημόσιο και θα προτιμήσουν εμάς;». Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα καταδεικνύεται η ανεπάρκεια της συστημικής δημοσιογραφίας των καλών τρόπων και των δημοσίων σχέσεων. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ο δημοσιογράφος και ο πολίτης ρωτούν διαφορετικά πράγματα τον υπουργό.
5. Ο δημοσιογράφος αποτυγχάνει να λειτουργήσει ως φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Αμέσως μετά την ερώτηση που «λογικά» συνηθίζουν να ρωτούν οι δημοσιογράφοι τους υπουργούς, έρχεται η ερώτηση που λογικά θα έπρεπε να έχουν κάνει, αν δεν συνήθιζαν τόσο όλον αυτόν τον καιρό να συνομιλούν με υπουργούς και όχι με πολίτες.
6. Ο πολίτης καίγεται, ο πολίτης έχει αληθινά ερωτήματα στο μυαλό του γιατί η ζωή του κινδυνεύει. Γι' αυτό η ερώτησή του είναι επί της ουσίας. Γι' αυτό η ερώτησή του είναι δύσκολη. Και γι' αυτό στο τέλος η ερώτησή του παραμένει αναπάντητη.
7. Σε όλον αυτό τον διάλογο ο δημοσιογράφος είναι ουδέτερος υπέρ του υπουργού και της απαράδεκτης πρότασής του. Αυτό που ρωτά δίνει μια διέξοδο διαφυγής στον υπουργό. Είναι ένας αστερίσκος στη σκέψη του υπουργού. Ρωτά και ταυτόχρονα επαναλαμβάνει την απάντηση του υπουργού. Λες και δεν ήξερε την απάντηση. Ο υπουργός το ξέρει. Γι' αυτό στη ροή του λόγου του, κι ενώ -υποτίθεται- πως δίνει απαντήσεις στον πολίτη, ο υπουργός απευθύνεται ονομαστικά στον δημοσιογράφο. Γιατί εκεί νιώθει ασφάλεια.
8. Η ιδεοληψία καταργεί τη λογική. Οι καλοί τρόποι καταργούν την πολιτική. Ο υπουργός μοιάζει να απευθύνεται σε ιθαγενείς που δεν γνωρίζουν τι γίνεται στον κόσμο. Ο ίδιος ο υπουργός χαρακτηρίζει την πολιτική του εξεζητημένη. Αργότερα θα παραδεχθεί ότι δεν έχει εφαρμοστεί ξανά, με τη φθηνή δικαιολογία της συγκυρίας. Ο υπουργός αναγνωρίζει ότι με την πολιτική του διαφωνεί ο πολίτης γιατί «σας αφορά ανθρώπινα». Απολύεσαι; Δεν έχεις να ζήσεις; Δεν έχεις μέλλον; Σου στερώ κάθε προοπτική; Είναι ανθρώπινα αυτά, απαντά εμμέσως πλην σαφώς ο υπουργός στον πολίτη. Και είναι παράδοξο για τον υπουργό να επαναπροσληφθούν σε άλλη υπηρεσία οι απολυμένες καθαρίστριες, αλλά δεν είναι παράδοξο να ζητάει απ' αυτές να στήσουν τη δική τους επιχείρηση στα 50 τους χρόνια, τη στιγμή που όχι μόνο είναι μαρτύριο να στήσεις τη δική σου επιχείρηση στην Ελλάδα, αλλά πλέον κλείνει η μία επιχείρηση μετά την άλλη. Για να μη μιλήσουμε για τη συνέπεια των λόγων και των πράξεων όλων των υπουργών της παραπάνω ιστορίας.
9. Η λέξη μεταρρύθμιση είναι κενή περιεχομένου. Το πολιτικό προσωπικό που κυβερνάει ερήμην του λαού και ενάντια στα συμφέροντα των πολλών έχει χρεοκοπήσει πολλαπλώς τη χώρα. Ο μεγάλος αντικρατιστής υπουργός της μεγάλης οικογένειας των φιλελεύθερων που κατάγγελλαν όλα αυτά τα χρόνια τις επιδοτήσεις και τώρα πιάνονται απ' αυτές για να πουλήσουν διέξοδο. Ο δημοσιογράφος θα μπορούσε εδώ να ρωτήσει: «Όπως λέτε ότι οι απολυμένες καθαρίστριες μπορούν να πάρουν επιδότηση για να στήσουν μια κοινωνική επιχείρηση, το ίδιο μπορούν να κάνουν -να πάρουν επιδότηση- και οι μεγαλοεργολάβοι;». Εν τέλει, ο υπουργός ενός χαρτοφυλακίου που φέρει στον τίτλο του τη λέξη μεταρρύθμιση δεν έχει ουσιαστική απάντηση στο ερώτημα ενός πολίτη που βρίσκεται σε αδιέξοδο. «Τι θα κάνουμε χωρίς δουλειά;», «πώς θα ζήσουμε;».
10. Το να λες σε απολυμένες καθαρίστριες πως η επαγγελματική τους διέξοδος είναι να στήσουν μια επιχείρηση για να ανταγωνιστούν εργολάβους του Δημοσίου, όταν κυκλοφορούν ακόμη ελεύθεροι οι δράστες της δολοφονικής επίθεσης με βιτριόλι στην καθαρίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα και όταν μια εταιρεία εργολάβος του Δημοσίου έχει καταδικαστεί γι' αυτήν την υπόθεση, είναι ύβρις. Και είναι τρόμος. Είναι ο πολιτικός και ηθικός ξεπεσμός μιας ελίτ που έχει πλήρως αυτονομηθεί από την κοινωνία και δεν υπολογίζει τίποτα πέρα από τις ιδεοληψίες της και τα στενά συμφέροντα όσων χρεοκόπησαν τη χώρα.
Πηγές: left.gr, περιοδικό "Unfollow"
