Η νέα έκρηξη της ανεργίας τον Μάιο επιβεβαιώνει τους χειρότερους φόβους για την έκταση και την ένταση της κρίσης. Πάνω από 800.000 άτομα στοιβάζονται στο περιθώριο της ανεργίας, ανάμεσά τους περίπου ένας στους δύο νέους.
Κι όλα αυτά χωρίς ελπίδα... Οι προοπτικές είναι εφιαλτικές, καθώς τον Σεπτέμβριο στη στρατιά των ανέργων θα προστεθούν χιλιάδες νέοι από τα μαγαζιά που κλείνουν, τους δημόσιους φορείς που ενοποιούνται, τους αυτοαπασχολούμενους με τα μηδενικά μπλοκάκια, τους εποχιακούς της τουριστικής περιόδου και τους “ληγμένους” συμβασιούχους.
Απελπισία! Κάθε οικογένεια έχει τουλάχιστον έναν άνεργο. Τον πατέρα, τη μητέρα ή και το παιδί. Αυτή η πραγματικότητα δεν συγκαλύπτεται με τεχνικές, όπως η αύξηση της στρατιωτικής θητείας -παλαιό κόλπο στην Ελλάδα, που τώρα θα δικαιολογηθεί με το επιχείρημα ότι η δημοσιονομική κρίση μειώνει το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων και επιβάλλεται να αναζητηθεί τζάμπα προσωπικό.
Η ελληνική οικογένεια μεταπολεμικά είχε λειτουργήσει ως ιδιότυπο κοινωνικό κράτος και αμορτισέρ κοινωνικών εντάσεων. Τώρα λυγίζει. Η κοινωνία θα ζήσει καταστάσεις -ίσως και “τυφλές”- που θα αιφνιδιάσουν. Ο αθηναϊκός Δεκέμβρης των νέων προϋπήρξε του λονδρέζικου Αυγούστου. Παρά τις διαφορές, πυκνώνουν οι ομοιότητες, με πιο σημαντικές την απίσχνανση της οικογενειακής βοήθειας και την περικοπή των επιδομάτων ανεργίας.
Αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι θα αναχαιτίσει την απόγνωση με χημικά, βόμβες νερού και κάμερες, θα διαπιστώσει ότι είναι μακράν της πραγματικότητος.
Τη θλιβερή πρωτιά στην ανεργία κατέχει η Β. Ελλάδα, η Μακεδονία και η Θράκη. Τα Τέμπη διχάζουν κοινωνικά τη χώρα. Με δεδομένη, μάλιστα, την ανασφάλεια που νιώθουν οι κάτοικοι των βορείων περιοχών της χώρας, καθώς απέχουν μόλις λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα, μπορεί να αντιληφθεί κανείς το μείγμα ψυχολογίας και πολιτικών αντιλήψεων που δημιουργείται. Μείγμα που μπορεί να αποκτήσει εκρηκτικό χαρακτήρα, ακόμη και ρατσιστικό πρόσημο, όταν διογκωθεί και η ανεργία των ξένων στη χώρα.
Η ανεργία έχει και γένος, όχι μόνο ηλικία. Είναι γένους θηλυκού, καθώς για πρώτη φορά η ανεργία των γυναικών φτάνει το 20%, με μέσο όρο 16,6%. Οι εύφλεκτες κοινωνικά ζώνες είναι παρούσες, ίσως και να σιγοκαίνε.
