Του Αργύρη Παναγόπουλου
Ο Μπερλουσκόνι, οι τραπεζίτες και η βαριά βιομηχανία της αγοράς ακινήτων κατάφεραν να επιβάλλουν στο Δημοκρατικό Κόμμα και την κυβέρνηση Λέτα την κατάργηση του φόρου πρώτης κατοικίας, στοχεύοντας στην λεηλασία των απολιτικοποιημένων μαζών.
Η κατάργηση του φόρου πρώτης κατοικίας αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες απάτες στην μεταπολεμική ιταλική ιστορία και θα έχει τεράστιες αρνητικές συνέπειες για τα λαϊκά στρώματα, τη δημοκρατία και την οικονομία της Ιταλίας.
Η κατάργηση του φόρου πρώτης κατοικίας για όλους τους ιδιοκτήτες καταργεί στην πράξη μια από τις πιο σημαντικές έννοιες περί προοδευτικής φορολόγησης που προβλέπει το ιταλικό σύνταγμα, αφού με την κατάργηση του φόρου στην πρώτη κατοικία αυξάνονται οι ανισότητες και παγιοποιούνται τεράστια προνόμια.
Τι ακριβώς συμβαίνει με τον νόμο που επέβαλε ο Μπερλουσκόνι και η κεντροαριστερά δεν είχε το σθένος να του αντιπαρατεθεί;
Απλά ο ιδιοκτήτης μιας κατοικίας ή ενός διαμερίσματος 80 τετραγωνικών μέτρων θα γλυτώσει 400 με 500 ευρώ το έτος, ενώ αυτός με 400 ή και 500 τετραγωνικά μέτρα θα γλυτώσει 10.000 με 15.000 ευρώ! Την ίδια στιγμή οι μεγάλες εταιρείες ακινήτων, οι τράπεζες και οι κατασκευαστικές εταιρείες, που έχουν εκατοντάδες χιλιάδες εάν όχι εκατομμύρια απούλητα διαμερίσματα δεν θα πληρώσουν ούτε ένα ευρώ φόρου για αυτά για το 2013 και το 2014. Ένα δώρο που υπολογίζεται σε μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ. Είναι τυχαίο το γεγονός ότι μεγάλες ιταλικές εφημερίδες που ελέγχονται από τις τράπεζες και τις κατασκευαστικές πανηγυρίζουν για την απόφαση της κυβέρνησης Λέτα και αποτελούν από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές της;
Με την κατάργηση του φόρου στην πρώτη κατοικία αυξάνονται οι διαφορές ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, με τους πλούσιους να γίνονται πλουσιότεροι και τους φτωχούς φτωχότεροι, παρόλο που η Ιταλία εμφανίζεται πλέον ως η μόνη ανεπτυγμένη χώρα στον κόσμο που δεν φορολογεί την ακίνητη περιουσία. Σύμφωνα με το νόμο της κυβέρνησης Λέτα φόρο ακίνητης περιουσίας για την πρώτη κατοικία θα πληρώσουν μόνο οι ιδιοκτήτες των 73.000 κατοικιών πολυτελείας που βρίσκονται ανάμεσα σε 20 εκατομμύρια κατοικίες και διαμερίσματα!
Είμαστε λοιπόν τόσο αφελείς που μπορούμε να νομίζουμε ότι μια μνημονιακή κυβέρνηση μπορεί να ψηφίζει λαϊκά μέτρα και μάλιστα μετά από πρόταση ενός τύπου σαν τον Μπερλουσκόνι.
Που βρίσκεται όμως η ακόμη μεγαλύτερη απάτη;
Με την κατάργηση του φόρου πρώτης κατοικίας θα υιοθετηθεί ένας νέος φόρος που θα εξαρτάται από τις υπηρεσίες των αστικών περιοχών και θα καταβάλλεται σε όλους τους χρήστες των ακινήτων, δηλαδή τους ιδιοκτήτες και τους ενοικιαστές! Πιο απλά δεν θα γλυτώνει κανείς. Έτσι στο φορολογικό επίπεδο ο ιδιοκτήτης ενός ακινήτου εξισώνεται με τον ενοικιαστή διαγράφοντας κάθε προοδευτική επιβάρυνση των φόρων αναλόγως των οικονομικών δυνατοτήτων του καθενός.
Με την κατάργηση του φόρου πρώτης κατοικίας και το νέο φόρο που θα τον αντικαταστήσει ενισχύεται η κερδοσκοπία στην αγορά ακινήτων και ο παρασιτισμός, γιατί οι ιδιοκτήτες θα μεταφέρουν ένα μεγάλο βάρος της φορολόγησής τους στους… ενοικιαστές. Ή διαφορετικά οι έχοντες και κατέχοντες στους μη έχοντες. Με άλλα λόγια όσο περισσότερα ακίνητα έχει κάποιος τόσο μεγαλύτερο βάρος θα ξεφορτώσει στις πλάτες των ενοικιαστών του.
Η Ένωση Ενοικιαστών διαμαρτυρήθηκε έντονα, αλλά οι εφημερίδες και τα κανάλια των βιομηχανικών, χρηματοοικονομικών και κατασκευαστικών ομίλων δεν είχαν χώρο να φιλοξενήσουν τις καταγγελίες της ότι τουλάχιστον 3 εκατομμύρια ενοικιαστές θα πληρώσουν κατά μέσο όρο τουλάχιστον 1.000 ευρώ από το 2014 και πιθανώς ακόμη περισσότερα το αμέσως επόμενο διάστημα!
Μα μπορούν οι ενοικιαστές να πληρώσουν το νέο αυτό φόρο, και μάλιστα για ένα σπίτι που δεν τους ανήκει; Η Κεντρική Τράπεζα της Ιταλίας υποστηρίζει ότι το 80% των ενοικιαστών έχει εισόδημα που δεν φθάνουν τα 30.000 ευρώ το έτος, ενώ το 90% των περίπου 70.000 δικαστικών αποφάσεων για έξωση ενοικιαστή αφορά τις περιπτώσεις που δεν έχουν να πληρώσουν το ενοίκιο. Την ίδια στιγμή στην Ιταλία υπάρχουν 650.000 οικογένειες που έχουν το δικαίωμα πρώτης κατοικίας από τους αντίστοιχους οργανισμούς Εργατικής Εστίας. Μόνο που κανένας οργανισμός σήμερα στην Ιταλία δεν κατασκευάζει κατοικίες κοινωνικής προστασίας, τη μεγάλη κατάκτηση της αριστεράς της εποχής του «δεξιού» Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Με την κατάργηση του φόρου πρώτης κατοικίας ο Μπερλουσκόνι πέτυχε ένα νέο πολιτικό θρίαμβο και μάλιστα σε μια από τις χειρότερες στιγμές του, καταφέρνοντας να πλήξει τις πιο ασθενέστερες κοινωνικές τάξεις και να δημιουργήσει μια δικτατορική στην ουσία κοινοβουλευτική συναίνεση, που φθάνει στα δύο τρία των βουλευτών και γερουσιαστών. Πίσω από το δημοκρατικό αυτό κοινοβουλευτικό προσωπείο είναι φανερό ότι η κατάργηση του φόρου πρώτης κατοικίας υπαγορεύτηκε από τους τραπεζίτες και τους σπεκουλαδόρους και πρωταγωνιστές της αγοράς ακινήτων, δηλαδή μια εξαιρετικά στενή ελίτ τεχνοκρατών και παραγόντων του χρηματοοικονομικού τομέα. Συμπτωματικά η στενή αυτή ελίτ μοιάζει να είναι η ίδια που κρύβεται πίσω από τις φούσκες των ακινήτων, την κρίση των τραπεζικών συστημάτων, την κρίση χρέους και τις… κατασχέσεις.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο σημερινός Μεγάλος Αδελφός της Ιταλίας ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του σαν κατασκευαστής της πόλης των ονείρων των ανερχόμενων μεσαίων στρωμάτων της περιφέρειας του Μιλάνου και ασχολήθηκε με την τηλεόραση όταν αποφάσισε να ενώσει με ένα καλωδιακό τηλεοπτικό δίκτυο τις χιλιάδες διαμερίσματα και κατοικίες που είχε φτιάξει.
Ο Μπερλουσκόνι ξέρει πολύ καλά τι κάνει και από ότι φαίνεται μπορεί να πουλάει τα παραμύθια του ακόμη και εκτός Ιταλίας, εάν αναλογιστούμε ότι ακόμη και τμήματα της αριστεράς του ευρωπαϊκού Νότου, των συνδικάτων και όλων αυτών που αγωνίζονται εναντίον των Μνημονίων έπεσαν στην παγίδα αντιμετωπίζοντας θετικά την κατάργηση του φόρου στην πρώτη κατοικία την εποχή των βάρβαρων φοροεπιδρομών.
