Θέατρο και πολιτική υπήρξαν αξεχώριστα από την εποχή της γένεσης του αρχαίου δράματος. Αυτό το γνωρίζει καλά η ομάδα του Κέντρου Κλασικού Δράματος και Θεάματος που φιλοξένησε το τριήμερο 23-25/8 τέσσερις ευρωπαϊκούς θιάσους στο μικρό θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, στο πλαίσιο του προγράμματος World Crisis Theatre.
Αυτή η απόπειρα πολιτικής παρέμβασης μέσω της τέχνης του θεάτρου παρακίνησε εκατοντάδες ανθρώπους να ταξιδέψουν όχι μονάχα από την Αθήνα αλλά και από άλλα, πιο μακρινά μέρη της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης, προκειμένου να παρακολουθήσουν για τρεις ημέρες έναν διευρωπαϊκό διάλογο τέχνης και πολιτικής.
Κουρασμένος, αλλά ιδιαίτερα ικανοποιημένος από την ανταπόκριση που βρήκε, ο σκηνοθέτης της παράστασης Cyclops Survival του Κέντρου Δράματος του Παντείου, ο Γιάγκος Ανδρεάδης, αναφέρεται στη "μεγάλη αποδοχή και αγάπη" που συνάντησαν, "ιδιαίτερα από τους ντόπιους, που είναι ο μέγας κριτής των παραστάσεων, γιατί έχουν εμπειρία". Με τρόπους σαν κι αυτούς "πρέπει να πείθει η Ελλάδα ανθρώπους από την Ευρώπη να την ερωτευτούν ξανά", συμπληρώνει.
Μιλώντας για τις παραστάσεις που παρουσιάστηκαν, ο Γιάγκος Ανδρεάδης θεωρεί, εξαιρώντας την παράσταση του Κέντρου Δράματος, ως πιο ολοκληρωμένη την ιταλική του Teatro Internazionale, μια αλληγορία πάνω στην Κόλαση του Δάντη και την παρούσα κρίση, με μεγάλο της ατού τους ηθοποιούς, που "θύμιζαν ιταλικό νεορεαλισμό". Οι Γερμανοί του Bildung und Ιntegrazion "ήταν νέοι, σκεπτόμενοι και πολύ καλοί ηθοποιοί", που παρουσίασαν ένα χάπενινγκ βασισμένο στις Ευμενίδες "παιγμένο έγκυρα στην εξπρεσιονιστική γκάμα". Όσο για το έργο του Ντ. Χέαρ που παρουσίασε το γαλλικό σχήμα LaTransplanisphere ήταν ένα "σκληρό μάθημα πολιτικής οικονομίας μέσω θεάτρου", ενώ οι Πορτογάλοι του Ex Quorum χρησιμοποίησαν καταπληκτικά πολιτικά κείμενα, όπως το μανιφέστο που τραγούδησε σόλο ένας τενόρος...
Μιλώντας για τη δική του δουλειά, το Cyclops Survival, ο Γ. Ανδρεάδης θυμίζει ότι πρόκειται για μια "σύμπραξη ανθρώπων που πολιτικά έχουμε αντιπαρατεθεί εμπράκτως στη βαρβαρότητα των Μνημονίων", καλλιτεχνών που "εδώ και χρόνια ψάχνουμε τον διάλογο ανάμεσα στο αρχαίο δράμα και τον ισχυρό μοντερνισμό. Πώς να το φέρουμε στο σήμερα χωρίς να το προδίδουμε". Ο ίδιος θεωρεί πως η παράσταση της Μικρής Επιδαύρου (που θα μεταφερθεί στην Αθήνα το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Σεπτέμβρη, στη σκηνή της Αθηναΐδας) "είναι η πιο ολοκληρωμένη που κάναμε μέχρι σήμερα".
Το ευρωπαϊκό αυτό τριήμερο έκλεισε με τον Νίκο Τουλιάτο να "οδηγεί" με τα κρουστά του τους μουσικούς από τις διάφορες χώρες σε μια κοινή ηχητική μυσταγωγία, με τραγούδια Μπρεχτ, Θεοδωράκη, ιταλικά κ.ά., αλλά και με την παρέμβαση εκ μέρους των θεατών που διατύπωσαν τις δικές τους προτάσεις, όπως ένας Αλγερίνος ηθοποιός, που πρότεινε μια από σκηνής ευρωπαϊκή δίκη για τα Μνημόνια και τις άδικες συμβάσεις...
Η επιτυχία του τριημέρου οδήγησε τους περισσότερους από τους ξένους συντελεστές να προτείνουν η ολοκλήρωση του προγράμματος, που τοποθετείται τον επόμενο Μάιο, να γίνει και πάλι στην Ελλάδα, στην Αθήνα αυτή τη φορά.
Σ.Κ.
