Η αισθητά μειωμένη προσέλευση κόσμου στο εφετινό Rockwave Festival (περίπου δεκαπέντε χιλιάδες παρακολούθησαν την εμφάνιση της Lana Del Rey, αναμφίβολα του δημοφιλέστερου και πλέον εμπορικού ονόματος του φεστιβάλ) ήταν σε μεγάλο βαθμό αναμενόμενη δεδομένης της οδυνηρότατης πια οικονομικής κρίσης που μαστίζει την χώρα μας επί τρία χρόνια. Το ότι ο μέσος όρος των ονομάτων που συμμετείχαν αλλά και το επίπεδο των εμφανίσεων τους ήταν κάπου ανάμεσα στο μέτριο και στο απλά καλό (εξαιρείται το «προοίμιο», η πρώτη και αμιγώς ελληνική ημέρα που ήταν και η τελευταία χρονικά η οποία προστέθηκε εκτός «κορμού» του Rockwave και όντως είχε ένα εκλεκτό line up) είναι επίσης φυσιολογικό φαινόμενο για οποιοδήποτε μεγάλο καλοκαιρινό φεστιβάλ παντού στον κόσμο καθώς οι εντυπώσεις που θα αφήσει εξαρτώνται από τις εκάστοτε περιστάσεις και συγκυρίες, τις μουσικές αλλά και πολλές άλλες. Είναι όμως ο συνδυασμός ακριβώς αυτών των δύο παραμέτρων που έκανε ορισμένες αδυναμίες, αμέλειες ή και ξεκάθαρα λάθη της διοργάνωσης – οι περισσότερες εκ των οποίων πιθανότατα υπήρχαν και τις προηγούμενες χρονιές – να είναι πιο έντονες, ορατές και τελικά ενοχλητικές από ποτέ.
Ας είμαστε ειλικρινείς, το «Terravibe» μπορεί να είναι ένας ικανοποιητικά οργανωμένος ανοιχτός συναυλιακός/φεστιβαλικός χώρος αλλά είχε και κατά τα φαινόμενα θα έχει για πολύ ακόμα ένα μεγάλο μειονέκτημα, την απόσταση του από την Αθήνα. Οταν ο χώρος πραγματοποίησης ενός φεστιβάλ απέχει τριάντα επτά χιλιόμετρα από την πόλη στην οποία τυπικά ανήκει και βρίσκεται σε ένα αρκούντως απομονωμένο μέρος με μηδαμινή πρόσβαση σε οποιοδήποτε δημόσιο συγκοινωνιακό μέσο (ακόμα και αν παραβλέψουμε το γεγονός του σε ποια κατάσταση βρίσκονται τα δημόσια μέσα συγκοινωνίας στην συγκεκριμένη χώρα...) το πρώτο για το οποίο οφείλουν να φροντίσουν οι διοργανωτές είναι όσοι/ες από το κοινό δεν διαθέτουν – ή για οποιονδήποτε λόγο δεν θέλουν να χρησιμοποιήσουν – δικό τους μέσο μεταφοράς να φτάσουν αλλά και να φύγουν στη συνέχεια από αυτόν απρόσκοπτα, όσο γίνεται πιο εύκολα αλλά και με το χαμηλότερο δυνατό κόστος της μετακίνησης τους, αν αυτή δεν μπορεί να είναι εντελώς δωρεάν, απλά να συμπεριλαμβάνεται δηλαδή στην τιμή του εισιτηρίου.
Η πρώτη δυσάρεστη έκπληξη που περίμενε αρκετούς/ές οι οποίοι θελήσαμε να χρησιμοποιήσουμε τα πούλμαν που είχε δρομολογήσει η διοργανώτρια εταιρεία από τον Σταθμό Λαρίσσης (ή και αυτά του ΚΤΕΛ Αττικής τα οποία είχε ναυλώσει, από το Πεδίο Του Άρεως) ήταν ότι η ανακοίνωση που είχαμε αναπαραγάγει και εμείς μέσα από την έντυπη έκδοση και το portal της Αυγής περί του ότι το εισιτήριο για απλή μετάβαση θα ήταν 4 και μετ' επιστροφής 6 ευρώ δεν ήταν απολύτως αληθινή. Ναι μεν ίσχυε αυτό αλλά μόνον αν είχες προμηθευθεί το εισιτήριο του λεωφορείου από τον τόπο προπώλησης των εισιτηρίων του φεστιβάλ, αν ήθελες να βγάλεις εισιτήριο επιτόπου και πριν επιβιβαστείς μάθαινες ότι και η επιστροφή στοίχιζε όσο και η μετάβαση, δηλαδή 4 ευρώ, ανεβάζοντας έτσι το συνολικό κόστος της μεταφοράς σου σε 8 ευρώ. Αν υποθέσουμε ότι ήθελες να παρακολουθήσεις τρεις από τις τέσσερις ημέρες του Rockwave η διαφορά αυτή των δύο παραπάνω από όσα υπολόγιζες ευρώ για κάθε ημέρα, 6 συνολικά δηλαδή, πιστεύω ότι δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη στους χαλεπούς καιρούς μας και εοδικά για το κοινό στο οποίο κατά πλειοψηφία απευθύνεται κάθε φεστιβάλ, νέα δηλαδή παιδιά που, αν δεν είναι άνεργα, εξαρτώνται οικονομικά από τους εδώ και πολύ καιρό δοκιμαζόμενους γονείς τους.
Έχοντας όμως έστω πληρώσει περισσότερα από όσα νόμιζες έφτανες κάποτε στο «Terravibe» θεωρώντας ότι τουλάχιστον είχες εξασφαλισμένη την επιστροφή σου...Μια δεύτερη δυσάρεστη έκπληξη περίμενε όσους/ες ήθελαν (ή για οποιονδήποτε λόγο χρειαζόταν) να φύγουν πριν το φινάλε της τελευταίας κατά σειράς συναυλίας στην Terra Stage καθώς υπήρχε ένα και μοναδικό δρομολόγιο επιστροφής για τότε, κάτι που ταλαιπώρησε ακόμα περισσότερο το νεότερης ηλικίας κοινό της Vibe Stage – στην οποία εμφανίζονταν heavy metal και λιγότερο hard rock και punk συγκροτήματα – και το πρόγραμμα της οποίας τελείωνε πολύ νωρίτερα από αυτό της πρώτης. Ας μην σχολιάσω δε καλύτερα το γεγονός του ότι κάποιος/α που είχε πάει στο «Terravibe» με άλλο μέσο αλλά ήθελε να επιστρέψει με λεωφορείο μπορούσε να το κάνει μόνο με αυτά του ΚΤΕΛ καθώς απλά δεν διατίθεντο εισιτήρια για εκείνα που θα πήγαιναν στον Σταθμό Λαρίσσης! Ευτυχώς τουλάχιστον ο κανόνας της αναχώρησης μόνο μετά το πέρας της τελευταίας συναυλίας δεν τηρήθηκε σχολαστικά και όταν άρχιζε να συγκεντρώνεται αρκετός κόσμος ώστε να γεμίσουν μερικά λεωφορεία οι διοργανωτές επέτρεψαν τα τελευταία να φύγουν χωρίς όμως φυσικά να υπάρχει η δυνατότητα έστω και μίας στάσης - η οποία σαφέστατα θα εξυπηρετούσε πολύ αρκετούς από τους επιβαίνοντες – πριν τον Σταθμό Λαρίσσης ή αντίστοιχα το Πεδίο Του Αρεως.
Το υψηλό κόστος και οι δυσχέρειες της μεταφοράς όμως δεν ήταν τα μόνα ζητήματα με τα οποία ήρθε αντιμέτωπο ένα μεγάλο μέρος του κοινού του Rockwave. Οι τιμές στα κυλικεία (και ειδικά αυτή του εμφιαλωμένου νερού, 50 λεπτά, όταν μάλιστα δεν υπήρχε πουθενά έστω ένας ψύκτης!) μπορεί μεν να ήταν λογικές αλλά σίγουρα όχι και οι φτηνότερες για ένα φεστιβάλ που αναμένει μεγάλη προσέλευση κόσμου ενώ μια μεγαλύτερη ποικιλία ως προς την δυνατότητα του να φας κάτι άλλο πλην hot dog θα ήταν σίγουρα ευπρόσδεκτη. Και αυτά ενώ δεν επιτρεπόταν να έχεις μαζί σου κατά την είσοδο οποιοδήποτε φαγητό ή ποτό εκτός από «μπίρα σε πλαστικό ποτήρι», κάτι που μπορεί και να εκληφθεί ως όχι τόσο καλόγουστο αστείο δεδομένου ότι είναι μάλλον αδύνατο να διαθέτουν τέτοια οι γνωστοί μικροπωλητές «βρώμικων» φαγώσιμων που συγκεντρώνονται και έξω από τους μεγάλους αθλητικούς χώρους (και οι οποίοι, όπως ακριβώς και τότε και αν και ήμασταν σε εξοχικό μέρος, έκαναν τον δρόμο που οδηγεί στην πύλη του «Terravibe» να ευωδιάζει...τσίκνα!).
Το χειρότερο όμως είναι ότι υπήρχαν προβλήματα και στο ίδιο το περιεχόμενο της όλης υπόθεσης, το καθαρά δηλαδή μουσικό μέρος του φεστιβάλ. Γιατί να υπάρχει κενό 90 λεπτών ανάμεσα στην εμφάνιση του προτελευταίου και του τελευταίου ονόματος στην Terra Stage; Κατά την ταπεινή μου γνώμη μισή ώρα είναι αρκετή για να επισκεφτείς τις τουαλέτες αν το χρειάζεσαι, να φας και/ή να πιεις κάτι και ίσως και να καθίσεις για να ξεκουραστείς λίγο ανάμεσα σε δύο εμφανίσεις, γιατί να υποχρεωθεί το κοινό σε αναμονή μιας ώρας επιπλέον; Για εμένα προσωπικά επίσης κακώς είχε δοθεί μόνο μια ώρα για την εμφάνιση του προτελευταίου ονόματος κάθε ημέρας στην Terra Stage, ο χρόνος αυτός δεν είναι αρκετός για έναν μουσικό ή ένα συγκρότημα για να δείξει πόσο καλός ή και κακός είναι επάνω στην σκηνή, κάτι που ίσχυσε ιδιαίτερα στην περίπτωση των – απρόσμενα πολύ ανώτερων και από όσο ο ίδιος περίμενα – Echo And The Bunnymen.
Ίσως όμως την κατάσταση να συνοψίζει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο η συζήτηση δύο πολύ νέων παιδιών από την Αμερική με ισάριθμα από την Ελλάδα που άπαντες είχαν παρακολουθήσει το πρόγραμμα της Vibe Stage (βλέπε «μέταλλα») και της οποίας έγινα άθελα μου λαθρακουστής καθώς περιμέναμε όλοι τα λεωφορεία την Δευτέρα το βράδυ. Τα δύο «Αμερικανάκια» έλεγαν ότι ναι μεν η τιμή του εισιτηρίου της συναυλίας ήταν λογική και εναρμονισμένη με αυτή άλλων ευρωπαϊκών φεστιβάλ που έχουν πάει αλλά το κόστος όλων των συμπαρομαρτυρούντων πολύ υψηλό και το επίπεδο των υπηρεσιών και της συνολικής υποδομής κατά πολύ κατώτερο από αυτό ανάλογων διοργανώσεων στην υπόλοιπη Ευρώπη. «Και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες είναι πολύ καλύτερα από την δική μας», προσέθεσε χαρακτηριστικά ο ένας από αυτούς δείχνοντας ότι δεν φορούσε τις παρωπίδες οποιουδήποτε εθνικισμού.
Τα λόγια του νεαρού Αμερικανού ήταν για εμένα η αδιάψευστη απόδειξη ότι ένα μη οργανωμένο όσο σωστά είναι δυνατόν και με την μέγιστη δέουσα προσοχή φεστιβάλ μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά – οικονομική και όχι μόνο...- στην θέση στο διεθνές μουσικό στερέωμα της χώρας στην οποία πραγματοποιείται αλλά ακόμα και στον «συναυλιακό» τουρισμό της (γιατί ναι, υπάρχει και τέτοιος, όσο και αν οι καθ' ύλην αρμόδιοι φαίνονται να το αγνοούν). Είναι προφανές τέλος ότι, ανεξάρτητα από όλα τα παραπάνω, η παρούσα οικονομική συγκυρία έκανε τα κέρδη της Di Di Music/Big Star Promotion από το εφετινό Rockwave Festival να είναι κατά πολύ μειωμένα σε σχέση με αυτά που αναμένονταν. Δεν μπορώ παρά να υποθέσω ότι αυτός ήταν ο λόγος που έκανε τους υπευθύνους της να μεταφέρουν εντελώς αιφνιδιαστικά την ημερομηνία της εξαγγελθείσης εδώ και πολύ καιρό παράστασης του Roger Waters με ολόκληρο το «The Wall» από τις 31 Ιουλίου στη 1 Αυγούστου και, το πλέον απίστευτο, από το ΟΑΚΑ στο «Terravibe» - και μάλιστα σχεδόν «πραξικοπηματικά», χωρίς στην σχετική ανακοίνωση να αναφέρεται καμία αιτιολογία, ούτε καν πρόφαση, πλην ενός λίαν αορίστου «μεγίστου δυνατού καλλιτεχνικού αποτελέσματος»! – δίχως να δίνουν καν την δυνατότητα εξαργύρωσης των εισιτηρίων και φέρνοντας έτσι σίγουρα σε πολύ δύσκολη θέση αρκετούς/ές από όσους/ες τα είχαν ήδη αγοράσει. Φοβάμαι όμως ότι η κίνηση τους αυτή και μόνο δείχνει ότι όχι απλά δεν υποψιάζονται καν αυτά που έλεγε ο νεαρός Αμερικανός έξω από το «Terravibe» αλλά, ακόμα και αν τα είχαν ακούσει, ελάχιστα θα είχαν καταλάβει και δυστυχώς δεν θα είχαν διδαχθεί από αυτά σχεδόν τίποτα...
