Στην πρώτη και μόνη αμιγώς «ελληνική» ημέρα του Rockwave, αρκετός κόσμος έσπευσε να απολαύσει τα περισσότερα από τα σημαντικά ονόματα της εγχώριας μουσικής σκηνής, όχι όμως τόσος ώστε να ζεστάνει την ατμόσφαιρα. Η αιτία δεν είναι τόσο το γνωστό και μόνιμο πρόβλημα του «Terravibe», η μεγάλη δηλαδή απόσταση του από την Αθήνα, όσο ότι το κοινό των καλοκαιρινών rock φεστιβάλ και αυτό της καλής ελληνικής μουσικής είναι τελικά πολύ διαφορετικά, με αντίστοιχες ιδιότητες και συμπεριφορές που δεν προσιδιάζουν καθόλου. Με δυο λόγια, άλλο το ημέτερο συνέρχεσθαι συναυλιακώς (έστω και σε ένα μεγάλο ανοιχτό χώρο) και άλλο το -κατά τα διεθνή- φεστιβαλίζεσθαι...
Αποτέλεσμα αυτού ήταν οι καλές εμφανίσεις των Λεωνίδα Μπαλάφα, Ειρήνης Σκυλακάκη και Θάνου Ανεστόπουλου και Υπόγεια Ρεύματα να μην καταφέρουν να «ζεστάνουν» επαρκώς το κοινό. Πιο έκδηλο ήταν αυτό στην περίπτωση του Θανάση Παπακωνσταντίνου, που επιπλέον έδειχνε αρκετά «αμήχανος» επάνω στη σκηνή. Μόνο με τους Σωκράτη Μάλαμα και Γιάννη Αγγελάκα τα πράγματα άρχισαν να λειτουργούν όπως αρμόζει σε ένα μεγάλο θερινό φεστιβάλ. Τουλάχιστον όμως από πλευράς ώρας ήταν ήδη αρκετά αργά...
Όσο για την Κυριακή 7 Ιουλίου, τη δεύτερη δηλαδή και κατ' εξοχήν hard rock και heavy metal ημέρα του φεστιβάλ, τα πράγματα ήταν πολύ απλά και αυτή τη φορά εντελώς αναμενόμενα. Δεν έχει και τόση σημασία ότι ο κόσμος ήταν σαφώς πολύ περισσότερος (και πολύ νεότερος ηλικιακά...) και ότι άπαντες οι εμφανιζόμενοι και στις δύο σκηνές -με προεξάρχοντες βέβαια τους Ska-P, Carcass, Kreator αλλά και τους «παππούδες» Saxon- του έδωσαν και με το παραπάνω αυτό που ήθελε. Η αίσθηση που αποκομίσαμε για μιαν ακόμα φορά ήταν ότι το κοινό του συγκεκριμένου μουσικού είδους διέπεται και διακρίνεται από μιαν εμμονή στα στερεότυπά του, η οποία δυστυχώς δεν υποδηλώνει παρά έναν ιδεολογικό συντηρητισμό...
