Δεν είναι φάρσα. Είναι ο ίδιος καημός, ο ίδιος σπαραγμός, κι ας κύλησαν πάνω από 120 χρόνια. Πριν από 60 χρόνια, σπαρτάραγε ο Στέλιος Καζαντζίδης, με το «θα φύγω μανούλα, να πάω στα ξένα» κι άλλα τόσα χρόνια πιο πριν το «Τζιβαέρι» ήταν ο θρήνος κάθε μάνας: «Αχ! Η ξενιτειά το χαίρεται / τζιβαέρι μου / το μοσχολούλουδό μου / σιγανά και ταπεινά». Τότε είχαν μεταναστεύσει 500.000 Έλληνες στην Αμερική και στα πέτρινα χρόνια πολύ περισσότεροι έφυγαν δεξιά κι αριστερά, στα ξένα: «Πανάθεμά σε ξενιτειά, τζιβαέρι μου / εσύ και το καλό σου».
Αδειάζουν και σήμερα οι γειτονιές από τα νιάτα και τα γερά μυαλά και μπράτσα. Και η μάνα μουσκεύει νύχτα - μέρα τα μαντήλια. Τα ίδια που κουνούσε για κατευόδιο στα βλαστάρια της. Τι να σου κάνει το… σκάιπ; Ίδιο είναι να βλέπεις το μουτράκι του στη μικρή οθόνη από το να σφιχταγκαλιάζεις το μοσχολούλουδό σου και να το πνίγεις στα φιλιά; Μαζί με τις γειτονιές άδειασαν οι αγκαλιές των γονιών από παιδιά κι εγγόνια. Η Ελλάδα θρηνεί και μόνο ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει για τη «σωτηρία της πατρίδας». Μια σωτηρία που την πουλάνε και την ξαναπουλάνε εδώ και πολλές δεκαετίες όλοι οι πατριδοκάπηλοι. Με την ίδια κι απαράλλαχτη, βαρετή, κούφια «υμνωδία».
Ο άνθρωπος να είναι πάντα καλά στην υγεία του, γερός και δυνατός. Εύχομαι και στα λογικά του να είναι καλά. Αλλά, μια και ο λόγος για τα γυρίσματα του χρόνου, δεν είμαι βέβαιος σε ποιους ανεμίζει ο πρωθυπουργός το καλαματιανό μαντήλι του. Στους ξεριζωμένους Έλληνες; Στους κομματικούς αντιπάλους του; Ή, μήπως, στους εσωκομματικούς; Ποτέ κανένας αρχηγός της φιλελεύθερης παράταξης δεν ήταν εσωκομματικά τόσο απομονωμένος και κανείς προηγούμενα δεν μπάταρε τόσο ακροδεξιά για να κρατηθεί.
Ο Αντώνης Σαμαράς και οι συνεργάτες του θυμίζουν (ή αντιγράφουν) την τελευταία εποχή του Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Ενώ κατέρρεαν τα πάντα στην ΕΣΣΔ, αυτοί παρίσταναν τους σωτήρες και μιλούσαν για τον θρίαμβο του σοσιαλισμού, για απανωτά κατορθώματα και συνεχή άνοδο της οικονομίας τους. Τα κατευθυνόμενα από δικούς τους ανθρώπους επικοινωνιακά και ενημερωτικά μέσα (ένα τέτοιο ονειρεύονται να κάνουν την ΕΡΤ) διθυραμβολογούσαν για τους ηγέτες και φυλάκιζαν, λασπολογούσαν και συκοφαντούσαν τους αντιπάλους τους. Ακολούθησαν οι αποτυχημένες προσπάθειες για ανανέωση, αλλά το τέλος του δογματικού σκληροπυρηνικού καθεστώτος ήταν αναπόφευκτο.
Όσες διχαστικές ή απειλητικές ακροδεξιές κορώνες κι αν βγάζει ο πρόεδρος της δικομματικής κεντροδεξιάς μνημονιακής κυβέρνησης, ο χρόνος μετράει αντίστροφα για τον ίδιο, τους συνεργάτες του και τους συνεταίρους του. Όχι μόνο ως ιστορικά αναπόφευκτη εξέλιξη, αλλά κυρίως γιατί η πραγματική ανάγκη σωτηρίας της πατρίδας μας προϋποθέτει τη λύτρωσή της από τους αποτυχημένους και επικίνδυνους πατριδοκάπηλους. Κι όταν ιδιωτεύσουν αυτός και η «συντεχνία» του, να είναι βέβαιος ότι όλοι οι γονείς θα τους κουνάνε ξέφρενα το μαντήλι τους.
Και οι εργαζόμενοι. Και οι δημοσιογράφοι.
ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΗΣ ΕΡΤ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ.
