Το βράδυ της Τρίτης βρεθήκαμε στον φιλόξενο χώρο του Μουσείου Λαϊκών Οργάνων, στην Πλάκα, για να παρακολουθήσουμε μια συναυλία των Νέδα. Το σχήμα αποτελείται από τέσσερις μουσικούς με πολύχρονες σπουδές, οι οποίοι εν πολλοίς εργάζονται πλέον και οι ίδιοι ως καθηγητές μουσικής, τον εκτελεστή νέι και τραγουδιστή Χρήστο Μπάρμπα, την ουτίστα και τραγουδίστρια Βικτωρία Τάσκου, τον βιολιστή Γιώργο Παπαϊωάννου και τον κοντραμπασίστα Παύλο Σπυρόπουλο και σκοπός της συναυλίας κατά βάση ήταν η παρουσίαση του πρώτου ομώνυμου CD τους. Οι Νέδα δουλεύουν πάνω στην τόσο πλούσια παραδοσιακή μουσική μας, αλλά με αρκούντως αναθεωρητικές και «ανήσυχες» απόψεις. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχουν μαθητεύσει δίπλα στον Ross Daly και συνεργάζονται με τον Λαβύρινθό του, γι' αυτό άλλωστε και «ο δάσκαλος τους», όπως τιμητικά τον ανέφεραν, συμμετείχε σε κάποια κομμάτια της συναυλίας τους.
Δικαιώνοντας λοιπόν και με το παραπάνω την επιλογή του ονόματός τους (Νέδα ήταν το μοναδικό ποτάμι με θηλυκό όνομα στην αρχαία Ελλάδα, άρα και το όνομα της αντίστοιχης θεότητας του ποταμού αυτού), το σχήμα μάς ταξίδεψε σε ήχους, χρώματα, ίσως ακόμα και ευωδιές, πριν απ' όλα αυθεντικά ελληνικές. Με άξονα πάντα την ημέτερη παραδοσιακή μουσική, οι Νέδα επεκτείνονται και σε εκείνες άλλων χωρών της ανατολικής Μεσογείου, έχοντας τις πιο πολλές φορές ως αφετηρία τη νησιωτική μουσική μας. Ο ήχος τους είναι αληθινά ρευστός, σχεδόν «υδάτινος», φέρνοντας στο νου όχι μόνο τα νερά του Αιγαίου και τα άλλα θαλασσινά, μα και τα της ξηράς της χώρας μας, άλλοτε γαλανά και άλλοτε διάφανα, πλησιάζοντας κάποιες φορές την εσωτερικότητα της ποιοτικής new age και κάποτε αγγίζοντας ελαφρά (όπως το δοξάρι τις χορδές του κοντραμπάσου) την τζαζ. Τα τρία υπόλοιπα όργανα γλιστρούν, θα έλεγε κάνεις, είτε γύρω από τη δωρική και στιβαρή φωνή του Χ. Μπάρμπα είτε από την πιο «ανατολίτικη» και παιγνιώδη της Β. Τάσκου, αποδεικνύοντας το πόσες πολλές «κρυφές» δυνατότητες έχει ακόμα η ελληνική μουσική παράδοση. Και καθώς αφήναμε τον όμορφο κήπο του πλακιώτικου αρχοντικού, δεν μπορούσαμε να μη σκεφτούμε το πόσα πολλά και ωραία μπορούν να γίνουν στη μόνη χώρα που κάποιος σκοτείνιασε τη δημόσια τηλεόρασή της με ελάχιστα ή και καθόλου χρήματα...
