Θυμάμαι τη μάνα μου να δακρύζει όταν έβλεπε τον «Γλάρο» του Τσέχωφ στην ΕΤ1, να εκστασιάζεται ακούγοντας την 5η του Μπετόβεν, να παρακολουθεί κατανυκτικά τις λειτουργίες της Μεγαλοβδομάδας. Εγώ τότε δούλευα στο Μega και έβλεπα περισσότερο τα ιδιωτικά κανάλια. Ως επαγγελματίας, γνώριζα την απίστευτη διαπλοκή στα κρατικά ΜΜΕ, τους κομματικούς διορισμούς, τις αργομισθίες, την έλλειψη διαφάνειας. Συχνά πεταγόμουν από την καρέκλα όταν έβλεπα τις στρεβλώσεις, τις γκάφες, τις παραλείψεις, την άγνοια, ακόμη και τα λάθη μετάφρασης στις κομματικές ειδήσεις. Ωστόσο, αφόρητο ήταν και το φτηνό γαργάλημα των αισθήσεων στα ιδιωτικά κανάλια, τα επιχειρηματικά συμφέροντα, η επιβολή κάθε ιδιοτροπίας των εκδοτών. Ας πούμε, η κ. Βαρδινογιάννη έπρεπε απαραιτήτως να αποκαλείται «πρέσβης» καλής θελήσεως του ΟΗΕ, αντί του σωστότερου «πρέσβειρα», επειδή το τελευταίο τόνιζε την ηλικία της...
Τέλος πάντων, μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης παγιδευμένος όπως όλοι. Τουλάχιστον τα κρατικά Μέσα γαλήνευαν την ψυχή με τα πολιτιστικά προγράμματα, τα καλά ντοκυμαντέρ, κάποια έξοχα ενημερωτικά προγράμματα. Η πρωτοφανής κίνηση της κυβέρνησης να κατεβάσει τους διακόπτες στην ΕΡΤ έφερε τον Σαμαρά ακόμη πιο κοντά στην ιδεολογία και τις μεθόδους της Ακροδεξιάς: ωμός αυταρχισμός, επίδειξη δύναμης χωρίς διάλογο, με λίγα λόγια «νταϊλίκι». Το μαύρο που έπεσε στην ΕΡΤ αντιστοιχεί και στο μαύρο που απλώνεται στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, το χρώμα της Ακροδεξιάς. Οι χρυσαυγίτες χειροκροτούν. Τί θα κάνουν τώρα οι εταίροι Βενιζέλος και Κουβέλης; Το μαύρο βάφει γκρι και τα δικά τους στρατόπεδα.
