Τα τρία τελευταία μνημονιακά χρόνια στον χώρο του οπτικοακουστικού έπεσε ο απόλυτος πανικός. Η ανεργία σε ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σεναριογράφους, διευθυντές φωτογραφίας, τεχνικούς πάσης φύσης, σκηνογράφους, ενδυματολόγους, εργαζόμενους στην παραγωγή, μοντέρ, αμπιγιέζ, και, και, και... άγγιξε το 95%.
Τα ιδιωτικά κανάλια σταμάτησαν τις παραγωγές ή απλώς σταμάτησαν να πληρώνουν τους εργαζόμενους στο ελάχιστο πρόγραμμα που απέμεινε.
Η μόνη ελπίδα των πνιγμένων που πιάνονταν από τα μαλλιά τους καλλιτεχνών, η ΕΡΤ. Αυτή η πολύπαθη, η εν πολλαίς, κυβερνητικές και άλλες, αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, το άντρο των ρουσφετολογικών προσλήψεων κάθε υπουργού αλλά και η πατρίδα του Χριστός Ξανασταυρώνεται, της Λωξάντρας, της Αστροφεγγιάς, του Θεάτρου της Δευτέρας, του Τρίτου του Μάνου, των Μουσικών Συνόλων, του Καλησπέρα, κύριε Έντισον...
Μαζευτήκαμε ξανά στα σωματεία μας, σε συλλογικότητες και οι συζητήσεις και οι προτάσεις έπεφταν σαν το χαλάζι κι οι τραυματισμένοι καλλιτέχνες αναστενάζαμε. Φυσικά είχαμε απέναντί μας και τον κοινωνικό αυτοματισμό. «Όταν τα παίρνατε, καλά ήταν;»
Δεν είναι η ώρα για να αναλύσουμε τι παίρναμε και πώς και πόσοι και πόσο εποχιακά είναι όλα τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα, πάντως κρεμάσαμε τις ελπίδες μας στον κοιμισμένο γίγαντα που ελπίζαμε να ξυπνήσει.
Παρ' ότι είχε χρόνια να παράξει πρωτότυπο πρόγραμμα μυθοπλασίας, ελπίζαμε και καταθέταμε προτάσεις. Για σειρές, για τηλεταινίες, για ντοκιμαντέρ, για εκπομπές. Χιλιάδες προτάσεις κατατέθηκαν αυτά τα τρία χρόνια και πάρα πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις. Να ξαναγίνει Θέατρο στο Ραδιόφωνο, να γίνουν ραδιοφωνικά σίριαλ και πάλι, να αναστηθεί το Θέατρο της Δευτέρας στην τηλεόραση. Εξαιρετικές ιδέες για σειρές πρωτότυπες και διασκευασμένες από σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, κύκλοι τηλεταινιών.
Το ένα εκατοστό να υλοποιούνταν, η ΕΡΤ θα ξαναγίνονταν ελκυστική, ανταγωνιστική, κερδοφόρα, φάρος πολιτισμού και θα έφερνε τα πολυπόθητα νούμερα που τόσο αγαπάει ο Σίμος και που όλα αυτά τα χρόνια οι διοικήσεις της Δημόσιας Τηλεόρασης τα χάρισαν πεσκέσι στα ιδιωτικά, υποβιβάζοντας το πρόγραμμα και ελαχιστοποιώντας το.
Και ξαφνικά έπεσε μαύρο. Μαύρο στην οθόνη, μαύρο στη δημοκρατία, μαύρο στην ελπίδα. Στις στρατιές ανέργων καλλιτεχνών θα έρθουν να προστεθούν και οι συνάδελφοι της ΕΡΤ ανεβάζοντας το ποσοστό πού, στο 99%;
Να βάλουμε λίγο ακόμα να το κάνουμε 100%, να πάρουμε την πρωτιά στη Γιουροβίζιον;
Στο προαύλιο της ΕΡΤ συναντηθήκαμε αυτές τις μέρες συνάδελφοι ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, μας έκατσε και μια κηδεία αγαπημένου συναδέλφου εκεί δίπλα στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και ήρθε και μπερδεύτηκε η θλίψη στα μάτια για την απώλεια του Γιάννη με την απόγνωση για το μέλλον της Τέχνης και της Δημοκρατίας. Στον καφέ που ήπιαμε, τα ερωτήματα βροχή. Τι θα γίνει με τις ταινίες που είχαν πάρει έγκριση για χρηματοδότηση με το 1,5%; Τι θα γίνει με τους συναδέλφους που είχαν δουλέψει στις ελάχιστες παραγωγές που υπήρξαν, από πού θα πληρωθούν; Τι θα γίνει με πνευματικά δικαιώματα και τις επαναλήψεις που μας χρωστούν; Με ποιο δικαίωμα θα μεταβιβάσουν τα έργα μας στην ΝΕΡΙΤ και πώς μπορούμε να το απαγορέψουμε;
Το παρήγορο στην όλη ιστορία είναι πως η πλειοψηφία των συναδέλφων είμαστε αλληλέγγυοι με τους εργαζόμενους στην ΕΡΤ και συναμεταξύ μας.
Και απαιτούμε να φύγει το μαύρο από την οθόνη και τη ζωή μας τώρα. Ξανά εικόνα, ξανά ήχος και φως.
Ξύπνα, μικρό μου, κι άκουσε κάποιο Μινόρε της Αυγής, είναι στο χέρι μας να σταματήσουμε την επίθεση στον πολιτισμό και να τα ξανακάνουμε όλα καλύτερα.
* Η Άννα Χατζησοφιά είναι συγγραφέας, ηθοποιός
