Δεν προλαβαίνει να μετράει, να καταγράφει και να εξιστορεί επιτυχίες ετούτος ο πρωθυπουργός. Ποτέ άλλοτε, τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και εδώ, δεν σημείωναν οι δείκτες τέτοια άνοδο!
Σταθερά ανοδική πορεία στην ανεργία (με πανευρωπαϊκή πρωτιά στους άνεργους νέους), στις καταγεγραμμένες αυτοκτονίες, στη φτώχεια και στον κοινωνικό αποκλεισμό, στα λουκέτα επιχειρήσεων και μικρομάγαζων, στις επιταγές - λαχεία, στις ελλείψεις φαρμάκων και υγειονομικού υλικού, στις πραγματικές ανάγκες σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό (το νέο σχέδιο είναι να καλυφθούν οι ελλείψεις στις εντατικές μονάδες από τους απολυμένους εκφωνητές της ΕΡΤ), στον αριθμό των παλιννοστούντων που χάνουν τη σύνταξή τους.
Καπάκι στις τόσες επιτυχίες ήρθε και η εξέλιξη με την πώληση της ΔΕΠΑ. Η όλη διαδικασία διαπραγματεύσεων με τους Ρώσους θυμίζει παρτίδα σκάκι ανάμεσα σε έναν μεγάλο μετρ και σε έναν ανεπίδεκτο μαθήσεως, έναν μαζέτα, με τον δεύτερο (αν κρίνουμε από τις δηλώσεις του καλοσυνάτου και αισιόδοξου προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ), να μην κατανοεί τη θέση στη σκακιέρα, να μη βλέπει ούτε το ματ…
Οι επικοινωνιολόγοι της Λ. Συγγρού άδραξαν την ευκαιρία και μαθαίνουν στον κ. Σαμαρά το история успеха (ιστόριγια ουσπέχα), τη ρωσική εκδοχή του success story. Οι πιο προνοητικοί ξεφυλλίζουν λεξικά για την αντίστοιχη φράση στην αργκό των Αζέρων.
Πέρα από τα γενικά, λίγο-πολύ γνωστά σε όλους, υπάρχουν και οι μεμονωμένες περιπτώσεις, οι οποίες επιβεβαιώνουν και υπερτονίζουν τη σημερινή κατάσταση.
Ο φίλος μου τυφλός σκακιστής, ο Ηλίας, προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις ολοένα αυξανόμενες υποχρεώσεις με μια σύνταξη που διαρκώς συρρικνώνεται, με τα πολυτεκνικά επιδόματα που «δεν τα βλέπει» (ευτυχώς, διατηρεί το χιούμορ του και τον παροιμιώδη αυτοσαρκασμό του), με λογαριασμούς που διογκώνονται, με ένα κράτος - εισπρακτικό μηχανισμό. Για ένα σπίτι που είχε και πούλησε το 2009, μπας και καταφέρει να σπουδάσει τα παιδιά του, εξακολουθεί να υφίσταται επί τρία χρόνια έμμεση φορολογία…
Από τότε που του παρουσιάστηκε ένα μεγάλο πρόβλημα υγείας και άρχισε χημειοθεραπείες, βιώνει τραυματικά τους πειραματισμούς της κυβέρνησης σε σοβαρά πάσχοντες ασθενείς. Άρχισε να αναζητά τα «ακριβά» φάρμακα, τα οποία δεν διατίθενται από ιδιωτικά, αλλά μόνον από τα φαρμακεία των κρατικών νοσοκομείων, όταν είναι γνωστό ότι οι εταιρείες δεν έδιναν υγειονομικό υλικό σε νοσοκομεία, λόγω των μεγάλων χρεών (πάντως είναι παρήγορο ότι ένας συμπολίτης μας, ο υφυπουργός Υγείας, βρίσκει φάρμακα, ακόμα κι όταν δεν τα χρειάζεται). Η έλλειψη κοινωνικής πολιτικής γίνεται εντονότερη από την ανεπάρκεια των αρμόδιων πολιτικών.
Αν και φοβάται πως μπορεί να βάλει ιδέες στον πρωθυπουργό, θυμίζει πως ο Χίτλερ είχε ζητήσει από τους ανάπηρους να αυτοκτονήσουν, ώστε να ελαφρύνουν το έθνος στην πορεία του προς τη δόξα!
