Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Ακόμα και αυτή η τόσο υποσχόμενη αρχή όμως δεν μας είχε προετοιμάσει για τον δεύτερο δίσκο των Tango With Lions «Α Long Walk» που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό. Στα τρία χρόνια που μεσολάβησαν οι TWL από μία μεταβαλλόμενη μουσική κολεκτίβα μετατράπηκαν σε ένα μόνιμο και άκρως λειτουργικό σχήμα που πλέον όχι απλά υποστηρίζει αλλά και αναδεικνύει τα τραγούδια της Kat, τραγούδια πολύ πιο απαιτητικά αλλά και καταφανέστατα κατά πολύ ανώτερα από τα ήδη πολύ καλά του πρώτου δίσκου. Με την folk να γίνεται πια μια όλο και πιο μακρινή αναφορά ο μουσικός κόσμος της Kat έχει πλέον γίνει προσωπικός στο έπακρο με διακριτικές, σχεδόν υπαινικτικές αναφορές στις πιο εκλεκτικές στιγμές της ευρωπαϊκής κυρίως σύγχρονης μουσικής (φέρνοντας στον νου ονόματα όπως οι Βρετανοί Tindersticks και οι Βέλγοι Deus) με την ολοένα και πιο σαγηνευτική φωνή της να αφηγείται ιστορίες για όσα συμβαίνουν εντός της ζωής αλλά και στο περιθώριο της και την ερμηνεία της να λειτουργεί ως δομικό στοιχείο ενός ηχητικού σύμπαντος που σε τραβάει από την πρώτη κιόλας στιγμή ώσπου να σε κυριεύσει ηδονικά. Αραχνοΰφαντες μελωδίες που όμως παράδοξα όχι απλά δεν χάνουν αλλά κερδίζουν σε δυναμισμό, μια μπάντα που ξέρει πολύ καλά τι αλλά και πόσο - ούτε λιγότερο μα ούτε και περισσότερο - πρέπει να παίξει και εκείνο το πιάνο να... στοιχειώνει σχεδόν κάθε πέρασμα και βήμα της μουσικής σαν το γλυκό (ή και άσχημο μερικές φορές γιατί αυτή είναι η αναλογία και ισορροπία της ζωής) όνειρο της προηγούμενης νύχτας που μας ακολουθεί όλη την ημέρα, το «A Long Walk» είναι όντως μια βόλτα ανάμεσα από τις αισθήσεις και τα πιο αληθινά συναισθήματα της δημιουργού του και όλων μας γι' αυτό και η πρόσκληση να την συνοδεύσουμε σε αυτήν είναι και θα παραμείνει ανοιχτή και μας αφορά τόσο.
* Ο νέος δίσκος αποτελεί μια σχεδόν δραματική αλλαγή σε σχέση με τον πρώτο όχι μόνον επειδή είναι κατά πολύ πιο ώριμος και καλύτερος αλλά κυρίως επειδή το ύφος του είναι τόσο δραστικά διαφορετικό. Τι σας έκανε να προβείτε σε μια τόσο μεγάλη αλλαγή και ποιες είναι οι αιτίες της;
Δεν πιστεύω ότι το ύφος είναι διαφορετικό αλλά μόνον η ενορχήστρωση. Η αλλαγή, όποια και αν είναι, προέρχεται αφενός από την ανάγκη - από όλα τα μέλη του γκρουπ - για πιο «γεμάτο» στήσιμο των τραγουδιών και αφετέρου επειδή έγιναν τόσες αλλαγές στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό που ήταν επόμενο να αναζητήσω στη μουσική κάτι πιο δυναμικό νοηματικά και δυνατό ηχητικά.
* Δεν αγαπάτε λοιπόν τόσο πολύ πλέον την αμερικανική folk; Και από πού προέκυψε αυτή η επικέντρωση σας στο πιάνο που έχει σχεδόν υποκαταστήσει τον ρόλο που είχαν στο πρώτο album οι κιθάρες;
Και στον πρώτο δίσκο υπήρχε πολύ πιάνο, σε πέντε από τα δώδεκα κομμάτια. Κατά την γνώμη μου ο καινούργιος δίσκος είναι πολύ πιο κιθαριστικός καθώς και η ακουστική κιθάρα έχει έντονη παρουσία αλλά και οι ηλεκτρικές κιθάρες δεν λείπουν από κανένα κομμάτι, ακόμα και αν μόνο «παίζουν» με την ατμόσφαιρά του. Απλώς στον καινούργιο δίσκο το πιάνο είναι κάπως πιο...ανατριχιαστικά τοποθετημένο στην ενορχήστρωση!
* Θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι ολόκληρο το «A Long Walk» είναι ουσιαστικά μια μετεξέλιξη του ύφους του «In A Bar»;
Δεν μπορώ να συγκρίνω το «In A Bar» με ολόκληρο το «A Long Walk». To «In A Bar» είναι μέρος ενός άλλου, προηγούμενου συνόλου. Σίγουρα τίθεται το ζήτημα της μετεξέλιξης αφού αμφότερα γράφτηκαν από τον ίδιο άτομο και αναμφισβήτητα υπάρχουν αλληλοσυνδεόμενα νοήματα ή τουλάχιστον ένα κοντινό μοτίβο ως προς τον τρόπο σκέψης όμως το ύφος είναι αρκετά διαφορετικό. Στο «A Long Walk» υπάρχουν έντονες σκοτεινές εξάρσεις που λείπουν από τον πρώτο δίσκο, πιο προφανείς και πιο εξωστρεφείς μέσα στη μοναχικότητά τους.
* Το CD αυτό είναι απλά η ιστορία ενός έρωτα ή και κάτι περισσότερο;
Όχι, δεν είναι τόσο μονοδιάστατο... Μέσα από αυτόν τον «μεγάλο περίπατο» γεννήθηκαν ιστορίες που σχετίζονται με τον αποχωρισμό, τον έρωτα, την απογοήτευση, την αισιοδοξία και τελικά, μέσα απ' όλα αυτά, με μια διαρκή αναζήτηση.
* Πώς αισθάνεστε όντας γυναίκα και ηγετική φυσιογνωμία ενός συγκροτήματος σε μια, κακά τα ψέματα, ανδροκρατούμενη σκηνή όπως αυτή του ελληνικού ροκ; Υπάρχουν οι κατάλληλοι χώροι για live όπου νιώθετε άνετα και ελεύθερη να εκφραστείτε όπως επιθυμείτε;
Δεν μπορώ να πω πως έχω αντιμετωπίσει ποτέ κάποιο πρόβλημα έκφρασης στις συναυλίες που να σχετίζεται με αυτό το θέμα, ούτε και κάποια φαλλοκρατική - αν αυτό εννοείς - αντιμετώπιση από συνεργάτες μουσικούς. Όλοι οι χώροι είναι για όλους τους μουσικούς, ανεξαρτήτως φύλου. Όλοι το γνωρίζουν αυτό...
* Πόσο σημαντική λοιπόν είναι αντίστοιχα η συμβολή των υπολοίπων μελών της μπάντας καθώς, καλώς ή κακώς, είναι μάλλον αναπόφευκτο την προσοχή να την τραβάτε εσείς ως κεντρικό πρόσωπο της;
Εξαιρετικά σημαντική και μεγάλη και γι' αυτό δεν θέλω μα ούτε και πρέπει να παραγνωρίζεται. Ο κιθαρίστας Γιάννος Παραμυθιώτης είναι ο πρώτος από την τωρινή σύνθεση της μπάντας που ήρθε στους TWL λίγο πριν την κυκλοφορία του πρώτου μας δίσκου. Μαζί αρχίσαμε να αναζητούμε τον νέο ήχο που οραματιζόμασταν και σιγά - σιγά μαζευτήκαμε όλοι για να ξεκινήσουμε τον «μεγάλο περίπατό» μας, ο Jim Staridas με τις σαγηνευτικές του μελωδίες στο τρομπόνι και ο μπασίστας Θοδωρής Ζευκιλής και ο ντράμερ Νίκος Βεργέτης που απαρτίζουν την στιβαρή rhythm section μας. Ο καθένας προσωπικά και όλοι μαζί προσθέτουν την δική τους καθοριστική πινελιά στην ηχητική :εικόνα» των TWL.
* Τα επόμενα βήματα σας, μετά το «A Long Walk»;
Συναυλίες που μας έλειψαν πάρα πολύ όλο αυτό το διάστημα που δουλεύαμε στο στούντιο!
* Και τέλος, πόσο επικίνδυνο είναι να χορεύει κανείς τανγκό με τα λιοντάρια; Όπως και αν έχει αυτός ο χορός μπορεί να συμβεί μόνο στο φυσικό περιβάλλον των λεόντων, στη ζούγκλα ή και οπουδήποτε αλλού;
Δεν θα έλεγα ότι είναι τόσο επικίνδυνο και προφανώς κατά κύριο λόγο δεν συμβαίνει στο φυσικό περιβάλλον των λεόντων. Αλλιώς τι ενδιαφέρον θα είχε;
Είναι αυτή ακριβώς η αίσθηση του λελογισμένου ρίσκου που κάνει τους TWL να μην μένουν στάσιμοι ή, ακόμα χειρότερα, να μένουν πίσω αλλά μόνο να προχωρούν και να εξελίσσονται. Και ως γνωστόν ότι κινείται δεν σκουριάζει ούτε σαπίζει, άρα και συνεχίζει να λειτουργεί αποτελεσματικά για πολύ καιρό…
