Depeche Μοde είναι αυτοί, χαλάλι η ταλαιπωρία. Πόσο χαλάλι όμως; Χαλάλι η έλλειψη πάρκινγκ. Χαλάλι η ουρά στον έλεγχο των εισιτηρίων, που κινούνταν σε ρυθμό χελώνας. Ώς εκεί όμως. Ο έλεγχος των εισιτηρίων γινόταν από "φουσκωτούς" νεαρούς με ύφος "τσαμπουκαλεμένο" και στη συνέχεια οι "φιλοντιπεσικοί" περνούσαν από ένα πλέγμα από οριζόντιες μπάρες δύο μέτρων, σαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Μετά ξεκινούσε ο Γολγοθάς του ποτού: αφού είχες περπατήσει τουλάχιστον ενάμισυ χιλιόμετρο για να φτάσεις, έπρεπε να περιμένεις ένα δεκάλεπτο σε μία ουρά για να αποκτήσεις τις μάρκες και άλλα δέκα -στην καλύτερη περίπτωση- για να δώσεις τις μάρκες και να πάρεις στα χέρια σου την πολυπόθητη μπύρα και το νερό. Και τα δύο άνευ καπακίων (για λόγους ασφαλείας, είπε η κυρία στην καντίνα, λες και άμα πετάξεις το μπουκάλι χωρίς το καπάκι δεν θα γίνει ζημιά), για να χυθούν και πιο γρήγορα και για να δυσκολευτείς να τα κουβαλήσεις.
Όταν τελικά ξεκίνησε η συναυλία, πράγματι ο ήχος ήταν άρτιος - αν ήσουν κοντά... Όλοι όσοι όμως έδωσαν κάτι περισσότερο από ένα μεροκάματο, δηλαδή 30 ευρώ, για να αποκτήσουν το εισιτήριο, ήταν στο τέρμα Θεού... Άκουγαν από μακριά... και όσοι ήταν ψηλοί μπορούσαν και να δουν τους πράγματι εντυπωσιακούς Depeche.
Εν ολίγοις, η όλη εμπειρία ήταν σαν να κρυφοκοιτάς ένα πάρτι που κάνουν οι γείτονες, στου οποίου τα έξοδα όμως έχεις τσοντάρει ένα μεροκάματο και οι αναίσθητοι σε άφησαν στην απ' έξω.
