Είναι τέτοια η πρεμούρα της κυβέρνησης να εισπράξει πάση θυσία, που όχι μόνο περιφρονεί την πλούσια νομολογία του ΣτΕ, αλλά δεν αναμένει ούτε την οριστική απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τη συνταγματικότητα των διατάξεων του αρχικού νόμου 4014/11, με τη δίκη επί της αίτησης ακύρωσης να έχει γίνει στις 15 Φεβρουαρίου του 2013.
Όμως η Επιτροπή Αναστολών του ΣτΕ, με την απόφασή της 180/2012 απαγόρευσε την υποβολή νέων αιτήσεων προς ένταξη στη ρύθμιση, αν δεν στηρίζονται σε ιδιωτικά έγγραφα για την απόδειξη του χρόνου κατασκευής των αυθαιρέτων και εγκατάστασης της παράνομης χρήσης, όπως και τη διακοπή επεξεργασίας των υποβληθεισών δηλώσεων που δεν συνοδεύονταν από αποδεικτικά δημόσια έγγραφα ή αεροφωτογραφίες (σε 60.000 υπολογίζονται).
Τα ιδιωτικά έγγραφα προστέθηκαν ως δικαιολογητικά, με διαδοχικές νομοθετικές αλλαγές εκ των υστέρων, καθώς ο αρχικός νόμος, από τον Νοέμβριο του 2011, οπότε δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ, τροποποιήθηκε τουλάχιστον δέκα φορές. Στο σκεπτικό της η Επιτροπή τεκμηρίωνε την απόφαση με την επισήμανση ότι υπάρχει κίνδυνος να παραβιαστεί η "κόκκινη γραμμή" της 28.7.2011, με τις συνεχείς παρατάσεις στις προθεσμίες υποβολής δηλώσεων, σε συνδυασμό με τα ιδιωτικά έγγραφα. "Υπάρχει κίνδυνος περαιτέρω βλάβης του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος και δημιουργίας τετελεσμένων καταστάσεων με την πραγματοποίηση και νέας αυθαίρετης δομήσεως", έλεγε.
Επιπλέον παρέπεμπε στις πιο πρόσφατες αποφάσεις της Ολομέλειας του ΣτΕ, οι οποίες έκριναν διάταξη νόμου με την οποία εξαιρέθηκαν αυθαίρετες κατασκευές από την κατεδάφιση πολλαπλώς αντισυνταγματική. Παγίως στην προ Μνημονίου νομολογία του ΣτΕ επαναλαμβάνονταν ότι, μετά το 1983 και τον νόμο Τρίτση 1337, η πολεοδομική διαμόρφωση της χώρας γίνεται με ορθολογικό σχεδιασμό και γνώμονα την εξυπηρέτηση της λειτουργικότητας και της ανάπτυξης των οικισμών και σκοπό την εξασφάλιση των καλύτερων δυνατών όρων διαβίωσης των κατοίκων. Άρα η μαζική εξαίρεση από την κατεδάφιση αντιστρατεύεται τα παραπάνω και παραβιάζει το Σύνταγμα.
Αναλυτικότερα, στην απόφαση 180/2012 υπογραμμίζεται επί λέξει: "Επειδή με τις 3500/2009 και 3921/2010 αποφάσεις της Ολομέλειας του Δικαστηρίου κρίθηκε ότι η διάταξη του άρθρου 8 παρ. 5 του Ν. 3044/2002 (Α' 197), με την οποία επετράπη η εξαίρεση από την κατεδάφιση αυθαίρετων κατασκευών, εντός ή εκτός εγκεκριμένων σχεδίων πόλεων ή οικισμών, καθώς και η κατ' εξαίρεση διατήρηση ανεπίτρεπτων χρήσεων που ανεγέρθηκαν ή εγκαταστάθηκαν μετά τις 31.1.1983, αλλά και θα ανεγείρονται, ή θα εγκαθίστανται χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό στο μέλλον, εφόσον έχουν ανεγερθεί ή εγκατασταθεί βάσει οικοδομικής άδειας, η οποία εκδόθηκε ύστερα από έλεγχο της πολεοδομικής αρχής και μεταγενέστερα ανακλήθηκε ή ακυρώθηκε για λόγο που δεν σχετίζεται με την υποβολή ανακριβών στοιχείων για την έκδοσή της, αντίκειται:
1. Στο άρθρο 24 παρ. 2 του Συντάγματος, για τον λόγο ότι με τη ρύθμιση αυτή ανατρέπεται ή επηρεάζεται δυσμενώς ο ορθολογικός σχεδιασμός, αποδυναμώνεται η εφαρμογή των όρων δομήσεως και των περιορισμών χρήσεως και επέρχεται επιδείνωση των όρων διαβιώσεως, στην εξασφάλιση των οποίων αποβλέπει το πολεοδομικό σχέδιο.
2. Στις συνταγματικές αρχές του κράτους δικαίου (άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος) και του σεβασμού και προστασίας της αξίας του ανθρώπου (άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος), εφόσον θεμελιώδης επιδίωξη του κράτους δικαίου είναι η πραγμάτωση του Δικαίου στην Πολιτεία, που πρωτίστως επιτυγχάνεται με τη διαφύλαξη του κύρους του νόμου.
3. Στη συνταγματική αρχή της ισότητας, διότι θέτει σε μειονεκτική μοίρα, έναντι εκείνων των οποίων οι ανεγερθείσες ή διαρρυθμισθείσες οικοδομές είναι αυθαίρετες λόγω παραβιάσεως των ισχυόντων όρων δομήσεως και χρήσεων γης, αλλά εν τούτοις εξαιρούνται από την κατεδάφιση, τους νομοταγείς πολίτες που έχουν ιδιοκτησία στην ίδια περιοχή".
