Είναι σίγουρο ότι οι επικείμενες δημοτικές εκλογές θα βάλουν επιτακτικά το θέμα της δημόσιας αισθητικής. Επίσης, είναι σίγουρο ότι, εκτός από την ευταξία και την καθαριότητα μιας πόλης, η τέχνη σε κατάλληλες δόσεις, και μάλιστα ως έργο που απευθύνεται στο κοινό και όχι σε μια δράκα ειδημόνων, είναι η κατεξοχήν δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί την ποιότητα του αστικού περιβάλλοντος.
Πρέπει όμως να προσέξουμε τον όρο τέχνη. Θα πρέπει έτσι να ορίσουμε με αυτό τον τρόπο όλα τα έργα της “καλλιτεχνίας” μέσα στην πόλη. Να αναγνωρίζουμε τις κτηριολογικές δομές, τις διακοσμήσεις με αγάλματα και εικόνες, τις διακοσμήσεις καθέτων επιφανειών με γκράφιτι, τις διακοσμήσεις επιφανειών που πατάμε με τα πόδια μας (επιδάφεια τέχνη), τις εγκαταστάσεις (installations) που δημιουργούν οι καλλιτέχνες, ακόμη και τη μουσική που μπορεί να έρχεται στα αυτιά μας. Να αναγνωρίσουμε ταυτόχρονα και εκείνες τις μορφές της διαχείρισης του νυχτερινού φωτός, που πρέπει να κινούνται μεταξύ του θάμβους και του αδύναμου ή παραπαίοντος φωτισμού έτσι ώστε να μην τραυματίζουν την όραση με τις ορδές φωτονίων ούτε να δημιουργούν απειλητικά μισοσκόταδα.
Όλο αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δούμε τις αμφίδρομες σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ του χρήστη της πόλης -ιδιαίτερα του πεζού- και της τέχνης. Τις σχέσεις που έλκουν και που απωθούν. Γιατί όσο είναι βέβαιο ότι υπάρχουν δυνάμεις που σπρώχνουν τον πεζό στην κατάφαση του ζωντανού περιβάλλοντος, άλλο τόσο είναι βέβαιο ότι υπάρχουν σαν αρνητικές εκφράσεις τέχνης οι βανδαλισμοί, οι κάθε είδους ανόητες εγγραφές στις επιφάνειες της πόλης, οι κακοποιήσεις ή καταστροφές αγαλμάτων, οι νοσηροί μετασχηματισμοί της όψης σπιτιών και οικοδομημάτων, που δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να απωθούν, να αποθαρρύνουν τον πολίτη, να τον διώχνουν στην ιδιώτευση.
Ο πεζός πρέπει να πάψει να είναι μια κατάσταση ανθρώπου μεταξύ δύο επιβιβάσεων. Πρέπει να είναι η δύναμη που προκαλεί το ωραίο, που έλκεται, αλλά με τη σειρά της έλκει τις επεμβάσεις που μετασχηματίζουν τον χώρο.
Κοντολογίς, να πάψουμε να δικαιώνουμε τον Γιάννη Τσαρούχη, που τόνιζε τη συνευθύνη του λαϊκού παράγοντα στην αισθητική αλλοίωση του αστικού και περιαστικού χώρου εκστομίζοντας τη φράση «η ασχήμια της Αττικής είναι λαϊκό αίτημα»...
