Εμβληματική μορφή της διανόησης, της λογοτεχνίας και της Αριστεράς η Μέλπω Αξιώτη, μπορεί να μην είναι δυνατό να αντιγραφεί ωστόσο εξακολουθεί να εμπνέει. Η νουβέλα της "Θέλετε να χορέψουμε, Μαρία;" που κυκλοφόρησε το 1940 και μέσα από την ιδιότυπη γραφή της ξεδιπλώνει μοναδικά το απλό και το τρομακτικό που κρύβει η ζωή, γίνεται θεατρική πράξη καθώς η Bijou de Kant την παρουσιάζει κάθε Δευτέρα και Τρίτη, μέχρι τις 3 Ιανουαρίου, στη νέα σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κυκλάδων - Λευτέρης Βογιατζής.
"Στο 'Θέλετε να χορέψομε, Μαρία;'" στέκομαι στο σύνορο αυτών που μπορώ να αφηγηθώ και σ' αυτά που δεν διανοούμαι ούτε να φανταστώ. Μια ερώτηση προσκαλεί σε κίνηση τις ιστορίες των ανθρώπων του ασήμαντου, αυτών των ελάχιστον που ατάραχοι παρατηρούν τα θαύματα που τους περιστοιχίζουν και μόνη τους έγνοια είναι να τα καταλάβουν ολοκληρωτικά, με όλη τους την τρομακτική λεπτομέρεια" σημειώνει η σκηνοθέτιδα της παράστασης Ηλέκτρα Ελληνικιώτη, η οποία μαζί με τον Γιάννη Σκουρλέτη υπογράφει και τη δραματουργική μεταφορά.
Με λόγο κοφτό, λαχανιασμένο μέσα στην αγωνία της να συλλάβει τις καθαρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας, η Μέλπω Αξιώτη σ' αυτή τη νουβέλα αφηγείται την ιστορία μιας ζωής. Η Άννα, η κυρία Θαλή, ο Γιάννης, άνθρωποι που ξεκίνησαν από αλλού, με το τρέμουλο να τα γνωρίσουν όλα γύρω τους, κοιτούν τα χρόνια πίσω, μιλούν, σιωπούν γελούν, κλαίνε, και αφηγούνται την ιστορία της ζωής, αφτιασίδωτη και επιθυμητή, όπως μια πρόσκληση σε χορό.
Η Αγγελική Παπαθεμελή, ο Ανδρέας Κωνσταντίνου και η Νάνσυ Μπούκλη επί σκηνής χορεύουν στους ρυθμούς της σπουδαίας αυτής νουβέλας που παρ' ότι μετράει 76 χρόνια από τότε που, δημιουργήθηκε, διατηρεί όλη την ακμάδα ενός σύγχρονου έργου.
