Στη φυλακή, όπου έμεινε για τρία χρόνια μετά το πραξικόπημα του 1980, ο Τούρκος σκηνοθέτης Ζεκί Ντεμίρκουμπουζ διάβαζε Όμηρο και Ντοστογιέφσκι. Σήμερα, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τιμά το σύνολο του έργου του, διεθνώς αναγνωρισμένου εδώ και χρόνια. Χθες, μιλώντας στους δημοσιογράφους, είχε εξομολογητική διάθεση: «Θεωρώ ότι είναι θέμα ηθικής στάσης το να κάνεις τα πράγματα που θέλεις. Με αυτόν τον τρόπο ξεκίνησα να κάνω ταινίες σχεδόν σαν να κάνω μονολόγους. Μεγάλοι σκηνοθέτες, όπως ο Αμπάς Κιαροστάμι, έχουν πει ότι το να κάνεις ταινίες είναι σαν να μονολογείς”.
Οι επιρροές από τη λογοτεχνία και ιδιαίτερα από συγγραφείς όπως ο Ντοστογιέφσκι και ο Καμύ είναι εμφανείς στον κινηματογράφο του Ντεμίρκουμπουζ. “Αγαπώ πάρα πολύ τη λογοτεχνία. Όταν ήμουν έγκλειστος στη φυλακή του Μέτρις, κάποιος μου είπε ότι δημιουργούσα φασαρίες και ότι φερόμουν σαν ψυχοπαθής και μου έδωσε ένα βιβλίο. Ήταν το 'Έγκλημα και Τιμωρία'. Όταν το διάβασα, με επηρέασε έντονα. Το αγάπησα και ζήτησα και δεύτερο. Και μάλιστα έζησα ένα μεγάλο σοκ, γιατί αυτή τη μοναξιά που διάβαζα στο βιβλίο και για την οποία έγραφε ένας ορθόδοξος Ρώσος εθνικιστής πριν από 150 χρόνια, τη ζούσα ανάμεσα στους θανατοποινίτες συντρόφους μου στη φυλακή. Την πραγματικότητα που δεν μπόρεσα να μοιραστώ με κανέναν την έζησα σε αυτά τα βιβλία. Στη συνέχεια ασχολήθηκα με τον κινηματογράφο, έγινα σκηνοθέτης και έπαψε η μοναξιά που είχα ζήσει μέχρι τότε. Γνώρισα συγγραφείς όπως ο Μπαλζάκ και ο Καμύ. Κατάλαβα ότι, όπως λέει ο Κιαροστάμι και άλλοι δημιουργοί, η τέχνη είναι πάνω από τις γλώσσες, τις θρησκείες, πάνω απ’ όλα. Βρίσκεται γύρω από τους ανθρώπους και τους κάνει να συναντιούνται, να αναπνέουν τον ίδιο αέρα. Στη φυλακή ένα από τα θέματα που συζητούσαμε ήταν η αρχαία ελληνική Φιλοσοφία. Διάβασα τότε την 'Ιλιάδα' του Ομήρου και τη συζητούσα με τους συγκρατούμενούς μου”.
