Από την ημέρα που εξελέγη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης, υποτίθεται του ρεύματος -και της οικογενείας- των φιλελευθέρων εντός της Δεξιάς, θαρρείς και ξοδεύει όλη την αντιπολιτευτική ενέργειά του για έναν και μόνο στόχο: Να μην υπάρξει καμία διαδικασία αδειοδότησης για τα κανάλια, άρα και κανένα είδος νομιμότητας στο Φαρ Ουέστ του τηλεοπτικού τοπίου στη χώρα. Το ότι η αδειοδότηση προχώρησε αρνείται να το αντιληφθεί, με τον ίδιο δραματικό τρόπο που αρνείται κάποιος να αποδεχθεί ότι του πέθανε ένας αγαπημένος του άνθρωπος. Το ότι οι επιχειρηματίες που πήραν τις άδειες προχωρούν, οι “παλιοί” ετοιμάζονται να λειτουργήσουν στο νέο οργανωμένο πλαίσιο και οι “νέοι” να εμφανιστούν στον τηλεοπτικό ανταγωνισμό επίσης προτιμά να το αγνοεί. Και, κυρίως, δείχνει απροκάλυπτα ότι η νομιμότητα και η λειτουργία των θεσμών τον ενδιαφέρουν μόνο στον βαθμό που τον βολεύει.
Θα περίμενε κανείς από την υποτιθέμενη θεματοφύλακα των θεσμών Νέα Δημοκρατία, αυτή που ομνύει στην ιερότητα των ανεξάρτητων αρχών, να έχει δώσει μάχη για την ταχύτατη σύσταση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Κι άντε ζήτησε αναβολή πέρσι το φθινόπωρο, μέχρι να εκλέξει νέο αρχηγό. Λες και η επιλογή των μελών του ΕΣΡ πρέπει να εξαρτάται από το ποια πτέρυγα ενός κόμματος παίρνει το πάνω χέρι.
Ωστόσο, η χθεσινή άρνησή της να συμβάλει στη συγκρότηση της ανεξάρτητης αρχής, “εκτός κι αν η κυβέρνηση πάρει πίσω τον Νόμο Παππά”, αποδεικνύει ότι βλέπει το ΕΣΡ αποκλειστικά ως εργαλείο απελπισμένου εκβιασμού και όχι ως ένα όργανο με ρυθμιστικό ρόλο σε ένα δημόσιο αγαθό.
Ουδόλως ενδιαφέρεται να ασκείται στοιχειωδώς έλεγχος για το αν τα κανάλια τηρούν τους κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, της διαφήμισης, της πολυμορφίας και μιας μίνιμουμ ποιότητας του προγράμματος. Προφανώς, φρόντιζε επί πολλούς μήνες να δυναμιτίζει κάθε πρωτοβουλία της κυβέρνησης για σύσταση του ΕΣΡ -για την οποία απαιτείται ενισχυμένη πλειοψηφία τεσσάρων πέμπτων στη Βουλή-, ώστε να μη δρομολογηθεί ποτέ κανενός είδους διαδικασία για τη χορήγηση τηλεοπτικών αδειών.
Συνάγεται, λοιπόν, ότι το... θεσμικά ιδεατό για τη Ν.Δ. είναι η διαιώνιση της ανομίας. Και επιχειρηματικά, αλλά και από άποψη περιεχομένου. Ας βομβαρδίζεται ο άμοιρος ο τηλεθεατής με ατέλειωτες διαφημίσεις κρατώντας με το ζόρι τα μάτια του ανοιχτά μέχρι να δει το τέλος της ταινίας που επέλεξε. Ας ψάχνει με το κιάλι ποιοτικό ψυχαγωγικό πρόγραμμα. Ποιος νοιάζεται;
