Πριν λίγες μέρες έφυγε από κοντά μας ο ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΥΝΟΣ, αγαπημένος σύντροφος, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, σεμνός άνθρωπος, εξαιρετικός χαρακτήρας, πιστός μέχρι το τέλος στα ιδανικά και την αριστερά.
Γεννημένος το 1922 στη Λεπτοκαρυά της Πιερίας, συλλαμβάνεται το 1941 σε ηλικία 19 ετών από τους Γερμανούς για καταναγκαστικά έργα στα Τέμπη, στη σιδηροδρομική γραμμή.
Απέδρασε το ίδιο έτος από το γερμανικό στρατόπεδο των Τεμπών και από το Λιτόχωρο Πιερίας κατατάσσεται στα τμήματα του ΕΛΑΣ - Ολύμπου μαζί με τον αδελφό του Σταύρο Γκουνό. Τελειώνοντας τη σχολή σαμποτέρ, εντάχθηκε στον λόχο σαμποτέρ ΕΛΑΣ.
Με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1945 πήρε μέρος στις μάχες Αλλατίνη και ΔΕΗ που ήθελαν να ανατινάξουν οι Γερμανοί, κάτι που δεν κατάφεραν.
Μαζί με τον αγωνιστή Θύμιο Ευθυμιάδη ύψωσαν την ελληνική σημαία στον Λευκό Πύργο.
Στις διώξεις του 1946 φυλακίζεται στο Μεταγωγών της Αγ. Δημητρίου Θεσσαλονίκης και καταλήγει στο βουνό το ίδιο έτος μαζί με άλλους συντρόφους, όπως ο Στέλιος Γεωργιάδης και π.α., εντάσσεται στις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού, τραυματίζεται πολύ βαριά στα Χάσια και μένει μόνος του στο δάσος περίπου τρεις μήνες, όπου τον περιθάλπει ένας ανώνυμος αγωνιστής με το όνομα Παναγιώτης, ο οποίος του σώζει στην κυριολεξία τη ζωή.
Με το τέλος του εμφυλίου καταλήγει στην Τασκένδη μέχρι το 1959 και στη συνέχεια στη Λ.Δ. Βουλγαρίας.
Εργάστηκε ως εργάτης στα ναυπηγεία της Βάρνας, πάντα με το κεφάλι ψηλά και την ανεξάρτητη γνώμη του.
Η διάσπαση του ΚΚΕ τον βρίσκει στην πλευρά του ΚΚΕ Εσωτερικού και υπολογίζοντας τις συνέπειες επαναπατρίζεται στη Ελλάδα το 1979, με πορεία πάντα στην Ανανεωτική Αριστερά και το μεγάλο όραμα για μια Μεγάλη Ενωμένη Αριστερά.
* Η οικογένεια του προσφέρει στη μνήμη του 100 ευρώ στην "Αυγή", 50 ευρώ στον Συνασπισμό και 50 ευρώ στον ΠΣΑΕΕΑ Θεσσαλονίκης.
