Ο «Ιπτάμενος Ολλανδός», εκτός από όπερα του Ρίχαρντ Βάγκνερ, ήταν μια δεισιδαιμονική φημολογία της εποχής των μεγάλων ναυτικών ταξιδιών για ένα πλοίο - φάντασμα. Πρόσφατα ο θάνατος του Έλληνα πιλότου Σπύρου Πισσάνου (1919- Ιούνιος 2016) έδωσε την ευκαιρία στο Διαδίκτυο να μιλήσει για τον «Ιπτάμενο Έλληνα», που διακρίθηκε στον Β' Παγκόσμιο πολεμώντας πάνω στα αμερικανικά φτερά, όμως ο συσχετισμός των δυο «ιπτάμενων» κάθε άλλο παρά μπορούσε να θεωρηθεί επιτυχής: Η φαντασίωση των μεν ουδόλως ήταν συγκρίσιμη με την πραγματικότητα του Έλληνα μαχητή, που σε «προσωπικές» συγκρούσεις στους ευρωπαϊκούς ουρανούς είχε καταρρίψει 10 γερμανικά καταδιωκτικά...
Την εποχή εκείνη μέχρι και τον Β' Παγκόσμιο το ευρύ ελληνικό κοινό έβλεπε τους αεροπόρους ως ζογκλέρ και αισθανόταν δέος μπροστά στα πολεμικά κατορθώματά τους. Ένας από αυτούς, ο Δημήτριος Καμπέρος, έγινε τόσο γνωστός για τις παράτολμες δράσεις του εναντίον των Τούρκων στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, ώστε το όνομά του αξιοποιήθηκε από τα λαϊκά στρώματα ως σημαίνον της αποκοτιάς (τρελοκαμπέρος) - με αξιοσημείωτη μάλιστα χρησιμοποίηση και επί θηλυκών («τρελοκαμπέρω»). Ο Καμπέρος πρωτοεισήγαγε την τεχνική των «χειροποίητων» βομβαρδισμών, έχοντας στο πιλοτήριο ένα καλαθάκι με χειροβομβίδες (!), τις οποίες και εκτόξευε εναντίον των εχθρικών δυνάμεων...
Ο Αντουάν Ντε Σεντ-Εξιπερί, γνωστός από το συγγραφικό του δημιούργημα «Ο μικρός πρίγκιπας» -που σε κάποια φάση θεωρήθηκε ως το πιο πολυδιαβασμένο ανάγνωσμα μετά τη Βίβλο και το «Κεφάλαιο» του Μαρξ!-, υπήρξε από τους πιο διάσημους προδρόμους της πολιτικής αεροπορίας και συμμετείχε ως πιλότος στον μεγάλο αντιφασιστικό πόλεμο, χωρίς όμως να έχει την ίδια τύχη με τους προηγούμενους: Το αεροπλάνο του εξαφανίστηκε σε μια αναγνωριστική πτήση στο Τυρρηνικό πέλαγος, τον Ιούλιο του 1944. Τότε ο Εξιπερί ήταν ήδη μεγάλος στην ηλικία, είχε υποστεί στο παρελθόν μια ισχυρή κρανιοεγκεφαλική κάκωση, είχε υπερκεράσει αποκλεισμούς που του έκαναν οι συνάδελφοι - κριτές του, είχε αρνηθεί μια συμβατική παρουσία στον πόλεμο, ήταν διαθέσιμος για επικίνδυνες αποστολές.
Πάντως οι δράσεις του δεν θα μπορούσαν να συγκριθούν με τις αεροπορικές -μέχρι θανάτου μονομαχίες - του Πισάνου, που ήταν απελπιστικά μοναχικές, χωρίς τα αλαλάζοντα πλήθη της ρωμαϊκής αρένας ή τους καίσαρες που ενέκριναν τη ζωή ή τον θάνατο κάποιων...
Ο Πισάνος βίωσε ένα αντίστοιχο περιστατικό με το «τελευταίο και θανατερό» του Εξιπερί: Τον Μάρτιο του 1944 μια μηχανική βλάβη τον βύθισε στα περίχωρα της Χάβρης, όπου διασώθηκε από τους Γάλλους Μακί. Ήταν ένα μεγάλο τραύμα γι' αυτόν τον «υψιπετή» μαχητή, σεσημασμένο αντίπαλο της χαμέρπειας, που μια ημέρα των ημερών επέπρωτο να «γίνει σκοπός της ζωής μας» - θα έλεγα, αναποδογυρίζοντας έναν στίχο του Εμπειρίκου...
