Η αναγγελία 2 εμφανίσεων της Τσέχικης Φιλαρμονικής Ορχήστρας στην Αθήνα υπό την μουσική διεύθυνση του Eliahu Inbal (γεν. 1936), και μάλιστα αποκλειστικά σε έργα Gustav Mahler (1860 - 1911), αποτέλεσε έκπληξη για τον συνδυασμό του Συγκροτήματος με έναν αρχιμουσικό που -χρόνια τώρα- μοιάζει να έχει αποσυρθεί από το προσκήνιο της δημοσιότητας, ιδίως μετά το πέρας της μακράς θητείας του (1974 - 1990) στο πρόσταγμα της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ραδιοφωνίας της Φραγκφούρτης, με την οποία είχε υπογράψει ένα σεβαστό αριθμό δίσκων, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση διεκδικεί ο ψηφιακός κύκλος των συμφωνιών του Άντον Μπρούκνερ στις αρχικές εκδοχές του συνθέτη τους. Γεννημένος και σπουδασμένος στην Ιερουσαλήμ, ο Ισραηλινός μουσικός μετεκπαιδεύθηκε πλάι σε θρύλους της σύνθεσης (Ολιβιέ Μεσσιάν, Νάντια Μπουλανζέ) και της διεύθυνσης ορχήστρας (Λουί Φουρεστιέ, Φράνκο Φερράρα, Σέρτζου Τσελιμπιντάκε), και διασφάλισε μια σεβαστή σταδιοδρομία, χωρίς όμως ποτέ να επιβάλει ένα αναγνωρίσιμο προσωπικό ερμηνευτικό στίγμα.
Ο έμπειρος και κοσμοπολίτης Ίνμπαλ επέλεξε να εισαγάγει εκατέρα των εξ ολοκλήρου αφιερωμένων στον Μάλερ αθηναϊκών συναυλιών του (11 & 12/11/2011) με έναν κύκλο τραγουδιών του συνθέτη, ενώ, και στις 2 συναυλίες, κύριο πιάτο, μετά το διάλειμμα, αποτέλεσε μια από τις αμιγώς οργανικές συμφωνίες του. Διαλεχτός, αλλά όχι αναγκαία αναμενόμενος ερμηνευτής του πρωτόλειου κύκλου Lieder eines fahrenden Gesellen («Τραγούδια ενός περιπλανώμενου συντρόφου», έκδ. 1897), που εγκαινίασε την πρώτη βραδιά, ο ώριμος πλέον τενόρος Christoph Prégardien (γεν. 18/01/1956). Ο Γερμανός καλλιτέχνης, επί μια 30ετία σχεδόν εκ των πλέον προβεβλημένων θεραπόντων της έντεχνης μελωδίας, έχει καταγράψει περιορισμένη επίδοση στην όπερα και τη μεγαλόστομη ρητορική της, όπλα απαραίτητα για την πλήρη ανάδειξη των μαλερικών κύκλων με τη βαγκνερική κοιτίδα. Η ωραία φωνή λυρικού τενόρου που διαθέτει μοιάζει να έχει βαθύνει χωρίς εμφανείς απώλειες στην αδηφάγο ακουστική της αίθουσας «Χρήστος Λαμπράκης» (πέραν ίσως κάποιας ηχοχρωματικής ξηρότητας), ενώ αξιοσημείωτη παραμένει η ευκρίνεια της εκφοράς του κειμένου, ο «θρησκευτικός» σεβασμός της γραμμής, η συμποσιακή τρυφή του στα συμπλέγματα συμφώνων της γερμανικής, η αιχμηρή και συμπαγής ποιότητα του ήχου. Όσο για το μέτρο της εκφραστικής φόρτισης, ας μας επιτραπεί να συντηρούμε, ως ιδεώδες το αυξημένο βιωματικό άχθος της ιστορικής ερμηνείας του βαρυτόνου Χάινριχ Σλούσνους (1951), παρεμπιπτόντως καλλιτέχνη που, όπως και οι ενδεικτικώς αναφερόμενοι διάδοχοί του στη δισκογραφία Ντήτριχ Φίσερ - Ντήσκάου, Χέρμαν Πράυ και Πέτερ Σράιερ, είχε επιδοθεί με ισομερή ένταση και επιτυχία τόσο στο λυρικό θέατρο όσο και στο ληντ.
Σε κάθε περίπτωση, υποδειγματική υπήρξε η πλαισίωση του τενόρου από την Ορχήστρα, που ακολούθησε τα πραγματιστικά τέμπι του Ίνμπαλ (πρβλ. αντί άλλων το πειθαρχημένο Trauermarsch του 4ου τραγουδιού), καθώς και την αδιόρατη και ανεπιτήδευτη φροντίδα του για εσωτερική διαφάνεια, το δίχως άλλο αναπόδραστη συνέπεια της μακράς συμβίωσής του με τους ογκόλιθους του κεντροευρωπαϊκού συμφωνισμού. Ποιότητες που, ενισχυμένες από τον ιδιωματικό ήχο μιας από τις πλέον εμβληματικές ορχήστρες της γηραιάς ηπείρου, συνέβαλαν καθοριστικά στο ενδιαφέρον της πολυπαιγμένης 1ηςσυμφωνίας (1887 - 1888) που ακολούθησε και συνδέεται στενά (πρβλ. θεματικό υλικό της α' και γ' κίνησης) με τον κύκλο που προηγήθηκε.
Και εν προκειμένω η ρυθμική αγωγή παρέμεινε ρέουσα, ακόμη και για την εναρκτήρια ακινησία της φύσης, ενώ, με κόστος για την ειδυλλιακή μαγεία της σελίδας αυτής, αποφεύχθηκε η ναρκισσιστική υπερβολή στο εύρος της δυναμικής, με αναπροσανατολισμό σε μια προσέγγιση περισσότερο ανήσυχη και υποψιασμένη. Θαυμάσαμε στη διαδρομή την εξ εφόδου είσοδο στο β' μέρος, την οργασμική σπασμωδικότητα των εξάρσεων, τον έντονο σαρκασμό των νοσταλγικών αναδρομών, την αγροτική ζωηρότητα των ενδιάμεσων κινήσεων, την σαρωτικής θεατρικότητας ανάγνωση του τελευταίου μέρους: θεσπέσια χάλκινα, μαγικά έγχορδα, καταμερισμένα εκατέρωθεν του πόντιουμ, και σκανταλιάρικα ξύλινα (πρβλ. τα στακάτα πτηνόλεξα), όλα συγκροτημένα σε στίλβουσα παγανιστική πανδαισία. Με δυο λόγια, μια 1η σε όλο το πρωταρχικό «Τιτανικό» μεγαλείο του μετέπειτα αποσυρθέντος παρατίτλου της, βυθισμένη στον αιματώδη κόσμο του «Μαγικού Κέρατος» και όχι ως εκ των υστέρων νοσταλγική αναδρομή ενός τραγικού βίου. Συνεχίζεται…
