Το βλέπουμε κι αυτό, λοιπόν: Να τιμάμε την ημέρα του Πολυτεχνείου με την ακροδεξιά στην κυβέρνηση. Κι ενώ αυτό το νέο κυβερνητικό μόρφωμα αρχίζει να μετράει μέρες (και, δυστυχώς, όχι αντίστροφα), ενώ το εφιαλτικό σενάριο της υπουργοποίησης των νοσταλγών και επιγόνων της χούντας (αυτής, της ίδιας χούντας, εναντίον της οποίας έγινε η εξέγερση του Πολυτεχνείου) γίνεται πραγματικότητα, όλοι εμείς που ανησυχούμε προσπαθούμε, στις σελίδες των «Ενθεμάτων» και όπου αλλού, να ανοίξουμε το θέμα και να αναδείξουμε την τεράστια σημασία του, συμβολική και πραγματική.
Ζητήσαμε ένα πρώτο σχόλιο από κοντινούς μας ανθρώπους· θα συνεχίσουμε, τις επόμενες εβδομάδες, με ειδικότερα άρθρα και μεταφράσεις. Και δεν θα σταματήσουμε να λέμε, με τις πένες μας και τις πένες σας, ότι η συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση ξεπλένει, για πρώτη φορά μετά τη χούντα, την ακροδεξιά: ο ρατσισμός, ο φασισμός, ο ακραίος εθνικισμός και σεξισμός εγκαταστάθηκαν στους υπουργικούς θώκους της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας. Ως τώρα, ο δρόμος των φασιστών προς την εξουσία θεωρούνταν, αυτονόητα, κλειστός. Σήμερα, με ελεγχόμενα δημοκρατικές διαδικασίες, άνοιξε, απότομα, πλατιά και ανησυχητικά. Ας τον ξανακλείσουμε το συντομότερο, φωνάζοντας τα πράγματα με τ’ όνομά τους.
Ημερολόγιο αποπληξίας
1. Η ακροδεξιά στην εξουσία. Ο λαϊκισμός, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, -ισμοί διόλου άγνωστοι και σε άλλους πολιτικούς χώρους, εδώ όμως στην πολύ ειδική συσκευασία και με «προστασία ονομασίας προέλευσης». Με κερασάκι πια στην τούρτα τον ειδικότερο -ισμό, του Άδωνη Γεωργιάδη. Ώστε ο «εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος». Αυτό το αυτονόητο, νόμιζα, αυτή την αφόρητα τετριμμένη, νόμιζα, σκέψη έκανα μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, κι έγραψα δυο γραμμές στο μπλογκ μου. Κι ωστόσο διάβασα σχόλιο που αντιδρούσε, πόσο τάχα χειρότερος είναι ο Άδωνης από τη Φώφη, τον Πάγκαλο, τον Αβραμόπουλο, τον Πολύδωρα…
2. «Η ακροδεξιά στην εξουσία» περίμενα να δω να εκφράζουν τη φρίκη μου, να αποτυπώνουν τη γενική, νόμιζα, φρίκη, οι εφημερίδες την επομένη. Μπα! 20 πρωτοσέλιδα είχε φωτογραφία το frontpages.gr, μόνο σε ένα υπήρχε η λέξη «ακροδεξιά», σε υπότιτλο: «Η Ακροδεξιά υπουργοποιείται για πρώτη φορά από το 1974» έγραφε η Ελευθεροτυπία. Πουθενά, τίποτα, σε καμία άλλη. Ούτε στα Νέα και την Καθημερινή, από τις παραδοσιακά σοβαρές εφημερίδες, ούτε στην Αυγή ή τον Ριζοσπάστη, από τις παραδοσιακά αριστερές εφημερίδες.
3. Στα Νέα, είπα, στην πρώτη σελίδα τίποτα. Υπήρχαν όμως μέσα πορτρέτα των καινούριων υπουργών. Στου Βορίδη διαβάζω: «Θεωρείται ένα από τα πιο προικισμένα στελέχη που διαθέτει ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός και έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη μετανιωμένος για το “μαύρο” πολιτικό παρελθόν του [...]. Όταν ρωτήθηκε εφέτος το καλοκαίρι για τη φοιτητική του δράση από την εφημερίδα Athens News, απάντησε: “Η ΕΠΕΝ ήταν το κύριο όχημα για να εκφράσει τις απόψεις της η εθνική, λαϊκή και κοινωνική Δεξιά. Ως ακτιβιστής που ήθελα να δραστηριοποιηθώ στον εθνικό, πατριωτικό κύκλο ήταν η μόνη διέξοδος”». Καλύτερα δεν θα τα ’γραφε ούτε ο ίδιος!
4. Στην κυριακάτικη Καθημερινή ο Στέφανος Κασιμάτης, αναφερόμενος στον Βορίδη, γράφει πως είναι «ο μόνος σοβαρός άνθρωπος εκεί μέσα» [=στο Λάος] και από τις «πλέον ελπιδοφόρες προσθήκες στην προηγούμενη κυβέρνηση». (Αλλά ο Στ. Κασιμάτης έχει ήδη φιλοτεχνήσει ειδική αγιογραφία του Βορίδη, έναν χρόνο πριν, 7.11.10.)
5. Ο αριστερός βουλευτής Γρηγόρης Ψαριανός λέει στο «Βήμα FM» για τους υπουργούς του Λάος: «Προσωπικά τους ανθρώπους αυτούς τους γνωρίζω και από τη Βουλή και μάλιστα με πολλούς έχω μια καλή σχέση. Δεν μας χωρίζει ιδεολογικό χάος. Σας το λέω. Δεν είναι φασίστες. Είναι άνθρωποι δεξιάς απόκλισης. Φιλελεύθεροι, ακραίοι φιλελεύθεροι. Δεν είναι νεοναζί, δεν είναι φασιστόμουτρα κάποιοι από αυτούς. Κάποιοι όμως είναι».
6. Γενικότερα στο διαδίκτυο, κάτι σαν μπλαζεδισμός, του τύπου «ο Λάος τώρα μας μάρανε» κτλ. Χαρακτηριστικά, και ανατριχιαστικά, η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, που αυτή κι αν έζησε στο πετσί της τον ρατσισμό του Λάος, γράφει: «Αν θεωρείτε ότι ο Βορίδης και ο αστείος Άδωνης είναι φασίστες… μάλλον δεν ξέρετε τι είναι φασισμός. Αυτά που έγιναν στην 28η ήταν φασισμός».
Ενεός, εμβρόντητος, κατάπληκτος, δεν φτάνουν τα συνώνυμα, σκέφτομαι πως πιο πολύ κι από το τέλος της μεταπολίτευσης, που λένε, ζούμε το τέλος του αυτονόητου. Ή επιστρέφουμε στη λίθινη εποχή της πολιτικής σκέψης. Όπου πρέπει να μιλάμε ξαφνικά για καλά ή κακά παιδιά, και όχι για ιδέες και πολιτική. Όπου πρέπει να μιλάμε, ιδίως μεταξύ μας, για ακροδεξιά, τι είναι ή δεν είναι, και αν πολύ κακιά ή λίγο, η ακροδεξιά.
[Συζήτηση και σχόλια για το άρθρο στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων]
Γιάννης Χάρης
Ο σωτήρας του συστήματος
Δικαίως περηφανεύεται τις τελευταίες μέρες ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Χάρη σ’ αυτόν και τις επικοινωνιακές του πιρουέτες σώθηκε το κλυδωνιζόμενο πολιτικό σύστημα και αναθάρρησε ο ανυπόληπτος δικομματισμός. Τώρα βρισκόμαστε μπροστά στο παράδοξο φαινόμενο, να δίνει τη δική του λύση στην πολιτική κρίση του συστήματος ένα κόμμα που ανδρώθηκε με το σύνθημα «Ρήξη και ανατροπή».
Πολλοί σπεύδουν να συμπεράνουν ότι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε την «εθνική υπευθυνότητα» του Καρατζαφέρη και να διαχωρίσουμε το σημερινό ΛΑΟΣ από το ακροδεξιό παρελθόν του, όπως ήδη έχουν κάνει από καιρό πολιτικοί αναλυτές (π.χ. ο Αλέξης Παπαχελάς, Η Καθημερινή, 11.3.2011 και ο Γιάννης Πρετεντέρης, Τα Νέα, 30.8.2011).
Όσοι προβληματίζονται από καλή πίστη και όχι από μικροπολιτικό υπολογισμό πέφτουν έξω. Γιατί το ΛΑΟΣ δεν υπήρξε ποτέ κόμμα του πολιτικού περιθωρίου, ένα κόμμα-παρίας, όπως συμβαίνει συνήθως για τα μορφώματα της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς. Το ΛΑΟΣ όχι μόνο είναι κόμμα του συστήματος, αλλά εκφράζει ένα σοβαρό τμήμα του ελληνικού «βαθέως κράτους», διαθέτει στηρίγματα στους πιο κρίσιμους κρατικούς μηχανισμούς, ενώ έχει ήδη επιβάλει την πολιτική του ατζέντα στα δυο μεγάλα κόμματα, τουλάχιστον στους κρίσιμους τομείς της αντιμετώπισης των μεταναστών και των ζητημάτων «νόμου και τάξης». Αυτό το ελληνικό βαθύ κράτος διατηρείται επί δεκαετίες ζωντανό, ίσως και από την εποχή του Μεταξά. Όχι βέβαια χωρίς διακυμάνσεις και τομές, αλλά με ορισμένες σταθερές που δεν τις ανέτρεψε ούτε η μεταπολίτευση ούτε η έλευση του ΠΑΣΟΚ το 1981.
Ο Καρατζαφέρης περηφανεύεται σήμερα ότι είναι αρχηγός του πιο «θεσμικού» κόμματος. Έχει δίκιο, αν ως θεσμούς θεωρήσει κανείς τις σταθερές αυτές και την αδιατάρακτη αναπαραγωγή των μηχανισμών που παρεμποδίζουν τον εκδημοκρατισμό των πιο κρίσιμων κρατικών δομών. Ας θυμηθούμε τις καμπάνιες του ΛΑΟΣ για τις ταυτότητες (μαζί με το μηχανισμό της Εκκλησίας), τις διαδηλώσεις για τα βιβλία Ιστορίας (με την υποστήριξη σοβαρής μερίδας μέσων ενημέρωσης), την πίεση για το περιβόητο βέτο στο όνομα της FYROM (μαζί με πυρήνα διπλωματών και παραγόντων της Νέας Δημοκρατίας). Ας θυμηθούμε ακόμα ότι μεταξύ των βουλευτών του βρίσκεται και ο μέχρι πρότινος διευθυντής της ΕΥΠ.
Ως κόμμα του βαθέως κράτους, το ΛΑΟΣ είναι εδώ και πέντε χρόνια το πιο ακραίο αντεργατικό και φιλοεργοδοτικό κόμμα, με λίγα λόγια το πιο νεοφιλελεύθερο, πράγμα που κατά κανόνα δεν συμβαίνει με τα ομόλογα κόμματα της Εσπερίας. Μ’ αυτή την ιδιότητα το ΛΑΟΣ έρχεται να σώσει τη στιγμή της κρίσης τον αστικό πολιτικό κόσμο. Λειτουργεί ως «συγκολλητική ουσία» των δύο μεγάλων κομμάτων, σύμφωνα με την ακριβή διατύπωση του ίδιου του Καρατζαφέρη. Αλλά αυτή η συγκολλητική ουσία που προσφέρει ο νέος σωτήρας αποτελείται από υλικά που θυμίζουν έντονα κάποιους άλλους ομοϊδεάτες του που μας έσωναν κι εκείνοι κάποτε επί μια επταετία.
[Συζήτηση και σχόλια για το άρθρο στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων]
Δημήτρης Ψαρράς
Πήραμε χαμπάρι;
Δεν έχω να καταθέσω καμιά πρωτότυπη σκέψη, γιατί δεν γνωρίζω από πολιτικές (κυρίως οικονομικές) αναλύσεις. Και την οργή μου αν κατέθετα δεν θα συνιστούσε κάτι πρωτότυπο. Αν και για λίγες μέρες η αγανάκτηση ήταν σε καταστολή, μόλις δηλώθηκε ότι δεν γυρνάμε στη δραχμή. Η διαδικασία που προηγήθηκε για να φτάσουμε εδώ ήταν θαυμαστά πετυχημένη -- ελπίζω για λίγες μόνο μέρες. Με αυτό το πρωτόφαντο πολιτικό σχήμα διακυβέρνησης μπορούμε πλέον να μιλάμε για το απόλυτο τέλος της μεταπολίτευσης. Να μιλάμε για την αρχή ενός πρώτου ή τέταρτου Ράιχ στην Ελλάδα; Μπορεί η ακροδεξιά να ήταν ο κύριος ρυθμιστής της πολιτικής και ιδεολογικής πρακτικής ως τη χούντα, μπορεί η χούντα να ήταν ένα απεχθές αλλά και διαφανές στρατιωτικό πραξικόπημα. Το νέου τύπου πραξικόπημα (μηντιακό και σκοτεινό) θέτει στην πολιτική νομιμότητα στοιχεία κραυγαλέα φασιστικά, και λυπάμαι που δεν τολμούμε να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, ίσως επειδή φοβόμαστε μην βάλει ο Βορίδης κάποιον να μας βαρέσει με τσεκούρι ή ο Άδωνις να μας κάνει μήνυση. Μάλλον χαμπάρι δεν πήραμε πού πάμε, γιατί κατάφεραν τα μυαλά μας να μας τα πάρουν από το κεφάλι και να τα βάλουν στην τσέπη μας.
[Συζήτηση και σχόλια για το άρθρο στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων]
Μαριάννα Δήτσα
Ο ΛΑΟΣ στην εξουσία
Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνο το [παπ]ανδρεϊκό: «Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία»; Εκείνο το κούφιο σύνθημα που, επιτέλους, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να γίνει πράξη. Έτσι, εν ονόματι της έκτακτης συνθήκης στην οποία έχει περιέλθει το έθνος, ο ΛΑΟΣ κλήθηκε στο cabinet της κυβέρνησης Παπαδήμου. «Πιστεύομεν εις την λαοκρατίαν», είχε ειπωθεί κάποτε, πριν οι φασίστες και οι ταγματασφαλήτες αναλάβουν την υπεράσπιση του δημοκρατικού πολιτεύματος.
O λαός, λοιπόν, στην εξουσία. Και με όλα τα γράμματα της λέξης κεφαλαία: ΛΑΟΣ. Είναι η κατάληξη εκείνου του «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» που, προεκλογικά, έθεσε ως δίλημμα στον ελληνικό λαό ο κ. Γιώργος Παπανδρέου. Με τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό στην κυβέρνηση, η βαρβαρότητα ήρθε στη εξουσία. Και ήρθε για να μείνει.
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μέσα στη δίνη της κρίσης, ξανοίγονται στους πιο επικίνδυνους καιροσκοπισμούς για να διευρύνουν, όσο μπορούν, τις δικλείδες διαφυγής από τις συνέπειες των πολιτικών τους.
Για τη σωτηρία της πατρίδας, λοιπόν, η ακροδεξιά στην κυβέρνηση.
Ο τεχνοκράτης νέος Πρωθυπουργός, ο μάγειρας της «ονομαστικής σύγκλισης» στο επιτελείο Σημίτη, ο διαχειριστής στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας της προαναγγελθείσας κατρακύλας και ο θιασώτης της δοκιμασμένης συνταγής για την παρασκευή κοπανιστού μνημονιακού αέρα, γίνεται ο κήρυκας της ανορθωτικής προσπάθειας. Ο μεγάλος αυτός σκοπός επιτάσσει να πάρουν θέση στη συμμαχική κυβέρνηση όσοι συνομολογούν την εθνική ανάγκη και τη δηλητηριώδη συνταγή για την εθνική σωτηρία.
Ανάμεσα στους σωτήρες και ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός. Κι όποιος ενοχλείται από αυτήν την εξέλιξη, ας βάλει κατά μέρος τις προκαταλήψεις του κι ας μάθει ότι ο ΛΑΟΣ είναι ένας υπεύθυνος πολιτικός σχηματισμός που, ψηφίζοντας το μνημόνιο, επιβεβαίωσε και εδραίωσε τη θέση του στο τόξο των πατριωτικών δυνάμεων. Αυτά μας λένε τα πασοκικά στελέχη για να δικαιολογήσουν την πρόσκληση της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Κάπως έτσι το διατύπωσε τις προάλλες στην εκπομπή του κ. Πρετεντέρη και ο, εκ ΚΚΕ προερχόμενος, κ. Ανδρέας Λοβέρδος. Κάπως έτσι το διαλαλεί με κάθε ευκαιρία κι ο, επίσης εκ ΚΚΕ προερχόμενος, κ. Θεόδωρος Πάγκαλος. Κάπως έτσι το λέει κι ο παλιός Ρηγάς, ο Γρηγόρης Ψαριανός της ΔΗΜΑΡ: «Δεν μας χωρίζει ιδεολογικό χάος. Σας το λέω. Δεν είναι φασίστες. Είναι άνθρωποι δεξιάς απόκλισης. Φιλελεύθεροι, ακραίοι φιλελεύθεροι». Δυστυχώς, οι ακραία δεξιές πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου για την εφαρμογή του μνημονίου έχουν προκαλέσει ανοσία απέναντι σε κάθε δεξιά ή και ακροδεξιά λογική.
Όλοι αυτοί, οι άνθρωποι της εξουσίας, οι παλαιοκομματικοί, οι διαπλεκόμενοι και οι ανανήψαντες παλαιοί αριστεροί, θέτουν εαυτόν στην υπηρεσία της εθνικής ανάγκης. Κι αφού το πατριωτικό καθήκον σαλπίζει τη στήριξη του μνημονίου και της καταστροφικής συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου, τότε η ακροδεξιά, ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός και τα φτιασιδωμένα φασιστοειδή της χουντικής ΕΠΕΝ χωράνε στο μεγάλο πατριωτικό μέτωπο για «τη σωτηρία του έθνους».
Ας σηκώσουμε το γάντι. Αν θέλουμε να σωθεί η πατρίδα, πρέπει να δώσουμε πάλι νόημα στα λόγια και τις αξίες που έχουν χάσει το νόημά τους. Να ενώσουμε όσες δυνάμεις μπορούν να ενωθούν απέναντι σ’ εκείνους που ακρωτηριάζουν την πολιτική αυτονομία της χώρας, που καταστρέφουν την κοινωνία, που ξεπουλούν τις υποδομές, τα αγαθά και το μέλλον της. Η κρίση και η ύφεση, μέσα στις καταστροφές, δημιουργούν νέα πολιτικά φαινόμενα, νέες διαστάσεις της ταξικότητας, νέες μορφές διεθνισμού, καινούρια πολιτικά υποκείμενα. Αν μ’ όλα αυτά μπολιάσουμε το πεδίο της πολιτικής ανανεώνοντας τον ριζοσπαστικό λόγο, τις συμμαχίες και τις προγραμματικές συγκλίσεις της Αριστεράς, τότε θα ’ρθει η ώρα που θα βρεθούν όλοι ετούτοι οι σωτήρες από το cabinet της κυβέρνησης στον καμπινέ της ιστορίας. Μπας και σωθεί η Ελλάδα, μπας και σωθεί η Ευρώπη.
[Συζήτηση και σχόλια για το άρθρο στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων]
Νίκος Θεοτοκάς
Τελικά «εκτός» ή «εντός συνταγματικού τόξου»;
Υπάρχουν μερικά παραγωγικά διλλήματα, υπό την έννοια ότι παρέχουν εναλλακτικές και υπάρχουν ψεύτικα ή αδιέξοδα διλλήματα τα οποία ουσιαστικά μόνο κατ’ επίφαση μπορούν να θεωρούνται τέτοια.
Πρώτον: Χρεοκοπία ή ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση; Αυτό είναι ένα παραγωγικό δίλλημα, στο οποίο και οι δύο απαντήσεις είναι ανθρώπινες. Μπορεί ένας να πει ότι «προκειμένου να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα θα ανεχθώ και τον Άδωνι υφυπουργό». Άλλος --πιο ιδεολόγος, ας τον λέγαμε-- θα απαντούσε «χρεοκοπία, διότι η ένδεια αντέχεται, το άλλο όχι». Ας κρατήσει ο καθένας ό,τι επιθυμεί. Πάντως, το βέβαιον είναι ότι υπάρχει δίλημμα, καθώς υπάρχουν επιλογές.
Το δεύτερο, λογικό επακόλουθο του προηγουμένου: η περίπτωση να αποφασίσουμε να υποστούμε το ΛΑΟΣ στη κυβέρνηση για να γλιτώσουμε τη χρεοκοπία είναι να ξέρουμε τουλάχιστον ότι η συμμετοχή του είναι αναγκαία, προκειμένου να εξασφαλιστούν κάποιες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες απαραίτητες για την ψήφιση επαχθών πλην όμως αναγκαίων μέτρων που θα κρατήσουν τη χώρα στο ευρώ κλπ. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι έτσι. Το ΛΑΟΣ δεν μπήκε στην κυβέρνηση επειδή χρειαζόταν οι ψήφοι για να περάσουν επαχθή μέτρα, διότι τα μέτρα αυτά θα περνούσαν ούτως ή άλλως διά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μαζί. Άρα, εδώ έχουμε ένα ψεύτικο δίλλημα, το οποίο μόνο καταχρηστικά μπορεί να χρησιμοποιήσει τον διαζευκτικό φθόγγο «ή». Αυτή είναι πανευρωπαϊκή ελληνική πρωτοτυπία, που ξεπερνά σε φαντασία κάθε προηγούμενο συμμετοχής ακροδεξιάς σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Επαναλαμβάνω: άλλης τάξης το ζήτημα «αποδέχομαι την ακροδεξιά να συγκυβερνήσει διότι έχω ανάγκη την ψήφο της» και άλλης τάξης το «υποδέχομαι την ακροδεξιά να συγκυβερνήσει, διότι έτσι είμαστε όλοι μαζί». Στη πρώτη περίπτωση, την αντιμετωπίζω ως αναγκαίο (κακό), στη δεύτερη ως επιθυμητό. Άρα, δεν συζητάμε για δίλημμα.
Τρίτον και τελευταίο ερώτημα, κυκλικά επανερχόμενο στο πρώτο, αλλά ανεξάρτητο από την απάντηση που δώσαμε σε αυτό: υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι θα αποφύγουμε τη χρεοκοπία αν έχουμε το ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση; Δυσκολεύομαι να σκεφτώ πώς είναι δυνατό κάποιοι να πιστεύουν πως η παρουσία τεσσάρων στελεχών του κόμματος αυτού θα κάνει τη διαφορά. Άρα, πολύ φοβάμαι πως επί του αρχικού ερωτήματος, πάμε για το απόλυτο αρνητικό άθροισμα: και ΛΑΟΣ στην εξουσία και δημοσιονομική χρεοκοπία. Η απόλυτη δηλαδή πτώχευση…
Το άθροισμα αυτό θα μετριαστεί κάπως στην πράξη με τον γνωστό δοκιμασμένο τρόπο στα ευρωπαϊκά χρονικά. Ο εξαγνισμός της ακροδεξιάς διά της κυβερνήσεως πάντα συνοδεύεται από τον εκφυλισμό της διά της εξουσίας, και από αυτόν τον κανόνα κανένα ακροδεξιό κόμμα δεν κατάφερε να γλιτώσει. Κάθε φορά που αναλάμβανε πόστο ευθύνης, δεν μπορούσε να κρύψει τη γύμνια του. Εξάλλου, ας καλοσκεφτούμε τι είναι αυτό που κάνει πιο ισχυρό το ΛΑΟΣ: το ότι επέβαλε στην πειθήνια κυβέρνηση να διώξει την Θ. Δραγώνα ή ότι θα κυβερνά «εθνικά υπερήφανο», εκτελώντας τις εντολές της Τρόικας;
Με αφορμή την υπόθεση Δραγώνα και το ζήτημα της ιθαγένειας των μεταναστών, ο Νίκος Αλιβιζάτος κατέληγε ένα ωραίο άρθρο του στην Καθημερινή (3.1.2010): «Μήπως ήρθε η ώρα να συγκροτηθεί και στη χώρα μας ένα “συνταγματικό τόξο” για την Ελλάδα του αύριο, για την Ελλάδα του κράτους δικαίου, στην υπό διαμόρφωση ενωμένη Ευρώπη». Λίγους μήνες αργότερα, σ’ ένα ηθικοπλαστικό κείμενο με τον τίτλο «Τολμήστε», 32 διανοούμενοι (μεταξύ των οποίων και ο συγγραφέας του προηγούμενου) καλούν «όλους να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους».
Δεν ξέρω τι να υποθέσω εκ του αποτελέσματος… Μήπως ότι το «τολμήστε» απευθυνόταν και στους «εκτός συνταγματικού τόξου», ή μήπως ήταν μια παραίνεση προς τους υπολοίπους να τολμήσουν να συνεργαστούν και με τους «εκτός συνταγματικού τόξου». Αλλά, όμως τότε, τι το θέλουμε αυτό το έρμο το τόξο;
Θα επανέλθουμε, στις φιλόξενες σελίδες των «Ενθεμάτων», με ένα κείμενο για τη στάση της Αριστεράς απέναντι στο ζήτημα.
[Συζήτηση και σχόλια για το άρθρο στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων]
Δημήτρης Χριστόπουλος
