Τις προάλλες εκεί πάνω στον Έβρο -το γράφω και ανατριχιάζω- ένα μικρό κοριτσάκι έμεινε για ώρες δίπλα στο πτώμα του νεκρού πατέρα του μέσα στην υπαίθρια ερημιά (γιατί υπάρχουν κι άλλες πολλές), μέσα στον χαώδη τρόμο προτού το ανακαλύψουν και το περιθάλψουν, αν δεν κάνω λάθος, στο «Χαμόγελο του Παιδιού». Μια ακόμα ιστορία φρίκης δίπλα στις εκατοντάδες χιλιάδες ιστορίες φρίκης και τραγωδίας που ζουν οι ικέτες που φτάνουν ώς εδώ, κυνηγημένοι από τόσες και τόσες ανήκουστες αγριότητες που ζούνε στις χώρες τους, αφού ουδείς φεύγει από τον τόπο του αν δεν τον σπρώξει το ένστικτο της επιβίωσης που είναι ισχυρότερο από κάθε αίσθημα, ακόμα και από το συστατικό αίσθημα του ανθρώπινου όντος που λέγεται αγάπη. Άνθρωποι κατεδαφισμένης αγάπης είναι οι ικέτες που φτάνουν ώς εδώ. Άνθρωποι που είναι οι ίδιοι το βάρος της κατεδάφισης πνίγονται στη Μεσόγειο των πολιτισμών και της προόδου που επιτάχυνε την ιστορία με την πληθύ των μονοθεϊστικών θρησκειών. Κι όλα τούτα να καταλήγουν σ' ένα κοριτσάκι στον Έβρο που κάθεται δίπλα στο πτώμα του πατέρα του. Ο πατέρας, είπαν, πέθανε από φυσικά αίτια. Αυτή είναι η τρομώδης συστημική γλώσσα. Πόσο φυσικά μπορεί να είναι τα αίτια που οδήγησαν στον θάνατο έναν καταταλαίπωρο ικέτη; Έγκλημα είναι ο θάνατός του και μάλιστα έγκλημα γενοκτονίας του παγκόσμιου λαού της απόλυτης φτώχειας, αλλά κανένα διεθνές δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου δεν θα ασχοληθεί με το συγκεκριμένο έγκλημα. Διότι οι πνιγμοί, οι διαμελισμοί, οι κάθε είδους θανατώσεις είναι απτά αποτελέσματα ενός πολέμου όχι ακήρυκτου, αλλά κηρυγμένου με άλλα μέσα από το σύστημα του παγκόσμιου πλούτου που πατάει με την επώνυμη μπότα του και τρυφερά συνθλίβει τον συστημικό πληθυσμό της απόλυτης φτώχειας, της απόλυτης εξαθλίωσης. Κάπως έτσι φτάνεις στη συστημική μονάδα της φρίκης: Ένα μικρό κοριτσάκι από το πουθενά, ένα τίποτα (για το σύστημα), να μένει για ώρες στο πουθενά στο προσκεφάλι (ποιο προσκεφάλι;) του νεκρού πατέρα. Όσο και να το φαντάζεσαι, όσο κι αν προσπαθείς, έχω την αίσθηση ότι κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τον τρόμο της ανυπόστατης μονάδας μέσα στο κατατρομακτικό εντός και εκτός χάος. Ένα κοριτσάκι.
Αυτό τις προάλλες. Και ιδού η κατάπτυστα απάνθρωπη δήλωση του Αντώνη Σαμαρά δίπλα στο αισχρό συρματόπλεγμα του Έβρου: «Αυτός είναι ο φράχτης, τον οποίο κάποιοι θέλουν να ρίξουνε. Γιατί η δικιά τους άποψη είναι ότι πρέπει να μπαίνουν οι λαθρομετανάστες, κι από πάνω να τους δίνουμε και ιθαγένεια και να τους δίνουμε και ασφαλιστικά ταμεία και νοσοκομειακή περίθαλψη. Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να το επιτρέψει ο ελληνικός λαός».
Αδασκάλιστος και ανεπίδεκτος δημοκρατίας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που καθημερινά «ενταφιάζεται» με τιμές πρωθυπουργού εν ενεργεία αλλά ακόμα δεν το έχει αντιληφθεί, όπως και η φασιστική αγέλη που τον περιτριγυρίζει και ολοένα και περισσότερο τον σπρώχνει βαθιά μέσα στο χώμα. Πάντα τέτοια εύχομαι, ωστόσο δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας δεν είναι καν το ότι ένας πρωθυπουργός που υποτίθεται ότι τιμάται -και μάλιστα στο απολύτως Ιστορικό Ναύπλιο- ως επίτιμος δημότης γίνεται «πιστωτικό» γεγονός χλεύης. Να του δίνουν οι παρακεντέδες τα διάσημα κι απ' έξω ο κόσμος να φωνάζει «Δεν σε θέλει ο λαός, παρ' την πεθερά κι εμπρός». Ούτε ίχνος πολιτικής αντεπιχείρησης. Μονάχα χλεύη.
Αυτός λοιπόν ο τετριμμένος άνθρωπος είναι το ισχυρό χαρτί της Ν.Δ. Δηλαδή ο συμπυκνώνων τις ιδεολογικές, ηθικές, αισθητικές, λογικές και εν τέλει τις δημοκρατικές αφετηριακές αρχές της. Αυτός. Ο ακολουθών (σ' αυτή την προεκλογική περίοδο στην οποία σύρθηκε αιφνιδιασμένος) κατά γράμμα την προεκλογική τακτική του Χίτλερ του 1932: την τακτική του φόβου. Αυτός που προτείνει τον φόβο του άλλου, αντί να αναλύσει τη δική του κατάργηση του φόβου. Αυτός που γίνεται ο ίδιος του τρόμος ως επιχείρημα αντί να καταργήσει τον τρόμο που (υποτίθεται) δημιουργεί ο άλλος. Αυτός ο Αντώνης Σαμαράς. Αυτό το ράκος. Που περιφέρει το σαρκίο του ανά τη χώρα βαδίζοντας από γκάφα σε γκάφα και από δειλία σε δειλία: ο άνθρωπος που κοιτάζει τους Έλληνες στα μάτια, την «έστριψε» κανονικά και δεν πέρασε από την Ορεστιάδα (παρά το εξαγγελθέν τυμπάνισμα) όπου τον περίμεναν ειρηνικότατα και δημοκρατικότατα οι απολυμένοι εργάτες του εργοστασίου της ζάχαρης. Δηλαδή, επαναλαμβάνω, και δειλός. Ώστε λοιπόν, χλευασμένος, δειλός και ανεπίδεκτος δημοκρατίας ο Σαμαράς διατρέχει τη χώρα για να πει τι; Για να προτείνει τι; Τη σκαιά αγριότητα στον Έβρο ή τη φαιδρά ωραιότητα της εκτροπής του Αχελώου που ακυρώθηκε τέσσερις φορές από το Συμβούλιο της Επικρατείας;
Και είναι το ισχυρό χαρτί (σου λέει) της Νέας Δημοκρατίας. Φαντάσου τον φασισμό που υπάρχει από κάτω. Φαντάσου το μέγα τρωκτικό του φασισμού να τρώει με υπομονή και επιμονή την αρματωσιά της δομικής δημοκρατίας. Φαντάσου αυτό το τερατούργημα που αρχηγός του εμφανίζεται ο Σαμαράς (γιατί πάντα τους ολίγιστους επιλέγει το μηχάνημα της βιομηχανοποιημένης δημοκρατίας για τους πολλούς και της χρηματοπιστωτικής για τους ολίγους).
Φαντάσου, με λίγα λόγια, την απειλή των ηλιθίων. Και φαντάσου το ένδακρυ επιχείρημα ενός παιδιού που έζησε για πάντα ολόκληρο τον χρόνο δίπλα στον νεκρό γονιό του. Φαντάσου τον προγραμματικό λόγο της ανθρωπιάς. Το θάλπος. Αυτό το θάλπος που πρέπει να διατρήσει την τελευταία θυρίδα μυστικής επένδυσης είτε προσωπικής είτε ποδηγετημένα συλλογικής. Δηλαδή να σπάσει το άδηλο υλικό του καθεστώτος. Το συμπαγές υλικό που δεν ταράσσεται, που δεν περιμένει, που δεν ελπίζει, που δεν αγωνιά, που δεν συντάσσεται, που δεν αφήνεται, που δεν εγκιβωτίζει καταλόγους. Ζώντων και τεθνεώτων.
Δύσκολο πράγμα. Αίτημα μιας ηθικής, αισθητικής και λογικής γενναιότητας στην οποία δεν έχουμε μαθητεύσει. Και στην οποία ανυπερθέτως θα μαθητεύσουμε. Θέλουμε δεν θέλουμε.
Άλλωστε, εκλογές έχουμε.
Κώστας Καναβούρης
ΣΗΜ.: Όταν γράφτηκε αυτό το κείμενο δεν είχε γίνει γνωστό το μακελειό στη Γαλλία, καθώς και το εξουθενωτικής απανθρωπιάς μισαλλόδοξο κήρυγμα του Σαμαρά.
