Κάθε χρόνο, τις μέρες των Χριστουγέννων, της μεγαλύτερης γιορτής για τους καθολικούς και τους προτεστάντες, η «Δύση» θυμάται τις αξίες της. Τις χριστιανικές αξίες της. Την αγάπη προς αλλήλους, την αλληλεγγύη, τη γενναιοδωρία, την ανεκτικότητα. Αν υπάρχει μία μέρα που πάνε και οι... χαλαροί Γερμανοί πιστοί στην εκκλησία, είναι σήμερα - όπως εμείς πάμε στην Ανάσταση. Αν υπάρχει μια εποχή που κάθε μη κυβερνητική οργάνωση αλληλεγγύης -για τους πρόσφυγες στη Συρία, για τα παιδιά στην Αφρική, για τις γυναίκες στο Αφγανιστάν κ.λπ.- μπορεί να υπολογίζει σε αύξηση των συνδρομών της, είναι η χριστουγεννιάτικη. Πλάι στην εορταστική κατανάλωση, πάρα πολλοί άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους - ή έστω να καθησυχάσουν τις συνειδήσεις τους.
Μόνο που φέτος τα Χριστούγεννα είναι λίγο διαφορετικά. Η ερμηνεία των χριστιανικών αξιών είναι λίγο διαφορετική. Όχι για όλους, αλλά για πολλούς. Για όλο και περισσότερους. Πλάι στις κατάφωτες χριστουγεννιάτικες αγορές, με τα παιχνίδια τους, τις ορχήστρες και τις χορωδίες τους, το ζεστό κρασί τους, μαζεύονται κάθε Δευτέρα κάποιοι αυτόκλητοι «υπερασπιστές» των αξιών της Δύσης, κραυγάζοντας την άρνηση της αλληλεγγύης, την άρνηση της ανεκτικότητας, την άρνηση της γενναιοδωρίας, την άρνηση της αγάπης προς αλλήλους. Στο όνομα του «λαού».
Το συνονθύλευμα των «φοβισμένων»
Είναι το Pegida, το κίνημα των Πατριωτών Ευρωπαίων ενάντια στον εξισλαμισμό της Δύσης. Ένα κίνημα που ξεκίνησε στη Δρέσδη και εξαπλώνεται στη Βόννη και το Ντίσελντορφ, στη Φραγκφούρτη και στο Όλντενμπουργκ, σε πολλές πόλεις της Γερμανίας, δυτικής και ανατολικής. Ξεκίνησε το καλοκαίρι με μερικές εκατοντάδες ανθρώπους και διογκώνεται, μαζεύοντας δεκάδες χιλιάδες κάθε Δευτέρα. Με λίγες εξαιρέσεις ακροδεξιών, νεοναζί και χούλιγκαν -που προσπαθούν να μη δείχνουν το βίαιό τους πρόσωπο, βαδίζοντας κάτω από τα πανό του Pegida-, είναι «κανονικοί» άνθρωποι. Είναι ένα συνονθύλευμα πολιτών, που κατά καιρούς έχουν ψηφίσει και Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες, ενίοτε και την Αριστερά, και συνήθως έχουν σταματήσει να ψηφίζουν. Δηλώνουν φοβισμένοι, αδικημένοι, προδομένοι από την πολιτική και από τα μέσα ενημέρωσης, τον «ψεύτη Τύπο». Υποστηρίζουν ότι υψώνουν το ανάστημά τους για να αποτρέψουν ακόμη και την... κατάργηση των Χριστουγέννων - «κι αυτό θα ήταν ικανοί να κάνουν οι πολιτικοί για να μη θιγούν οι αλλόθρησκοι». Λένε ότι δεν θέλουν να γίνουν ξένοι στην ίδια τους τη χώρα, επιμένοντας ότι δεν είναι ρατσιστές. Λένε ότι το κράτος ξοδεύει λεφτά -και φροντίδα- για τους ξένους, αντί για τους Γερμανούς.
Αυτοί οι... μαχητές ενάντια στον εξισλαμισμό πρωτοεμφανίστηκαν στη Δρέσδη, μια πόλη όσο η μισή Θεσσαλονίκη, με ελάχιστους μετανάστες, ίσως το 2% του πληθυσμού, εκ των οποίων οι μουσουλμάνοι μόλις που φτάνουν το 0,1% - κι ενδεχομένως κανείς από αυτούς δεν είναι ισλαμιστής, που απειλεί να αφανίσει τη Δύση.
Επικίνδυνες συμμαχίες
Και βρήκαν ένα κόμμα να τους στηρίξει - ή μάλλον να ψαρέψει στα θολά νερά τους: τη νεότευκτη Εναλλακτική για τη Γερμανία, που θεωρεί ότι τα υπόλοιπα κόμματα χαρίζουν τα λεφτά των Γερμανών στους μετανάστες που κάνουν «κοινωνικό τουρισμό» στη Γερμανία, στους πρόσφυγες που καλά θα κάνουν να μείνουν στις χώρες όπου έφτασαν θαλασσοπνιγμένοι, στους τεμπέληδες του Νότου, κυρίως τους Έλληνες, αλλά και τους Ισπανούς, τους Πορτογάλους, τους Ιταλούς, που είναι ανίκανοι να συμμαζέψουν τα οικονομικά του κράτους τους. Να σημειωθεί ότι αυτό το νέο κόμμα κατάφερε σε χρόνο - ρεκόρ να μπει σε όλες τις τοπικές Βουλές, που εξελέγησαν το φθινόπωρο του 2014, και στην Ευρωβουλή, ενώ πιάνει σταθερά ένα 7% στις δημοσκοπήσεις. Βέβαια, ακόμη και για κάποια στελέχη της Εναλλακτικής για τη Γερμανία αυτή η ανοιχτή συμπόρευση με το Pegida καταγγέλλεται ως επικίνδυνη - και στέλνει κατ' ευθείαν το κόμμα στην κατηγορία της Ακροδεξιάς.
Τα αργά αντανακλαστικά της πολιτικής
Στην αρχή η πολιτική ελίτ της Γερμανίας αγνόησε τους διαδηλωτές της Δρέσδης. Όταν οι μικρές παρελάσεις του Pegida άρχισαν να μεγαλώνουν, τις αντιμετώπισαν με αμηχανία. Σε αντίθεση με τους Χούλιγκαν εναντίον των Σαλαφιστών, που έκαναν πριν από μερικές εβδομάδες γυαλιά - καρφιά το κέντρο της Κολωνίας, οι Πατριώτες Ευρωπαίοι κ.λπ. βολτάρουν ειρηνικά. Οι περισσότεροι δεν έχουν ξυρισμένα κεφάλια ούτε ναζιστικά τατουάζ, μοιάζουν άνθρωποι της διπλανής πόρτας, έχουν μαζί τους τις γυναίκες τους, τους παππούδες τους, τα παιδιά τους στα καρότσια. Δεν μιλούν στα μέσα ενημέρωσης, τα περιφρονούν, τα θεωρούν πουλημένα. Κι έχουν την ανοχή, αν όχι την έγκριση, ενός μέρους της... σιωπηρής πλειοψηφίας.
Γι' αυτό και τα κόμματα άργησαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους στο Pegida. Πρώτα βγήκαν οι Πράσινοι και η Αριστερά να πουν ότι οι Πατριώτες κ.λπ. είναι ρατσιστές, μετά βγήκαν δυο υπουργοί της κυβέρνησης, ο Χριστιανοδημοκράτης των Εσωτερικών και ο Σοσιαλδημοκράτης της Δικαιοσύνης, να πουν ότι είναι «ντροπή» για τη γερμανική κοινωνία, και μετά βγήκε και η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ να καλέσει τους πολίτες να μην παρασύρονται από τους διοργανωτές του Pegida. Και ο πρώην καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ να καλέσει σε «εξέγερση των αξιοπρεπών» ενάντια στο Pegida, όπως είχε κάνει δέκα χρόνια πριν, όταν είχαν πάρει τα πάνω τους οι εξτρεμιστές της Ακροδεξιάς.
Ωστόσο, βρέθηκαν και κάποιοι Χριστιανοδημοκράτες και Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας να πουν ότι «πρέπει να πάρουμε σοβαρά υπόψη τους φόβους των πολιτών», να κλείσουν το μάτι στους διαδηλωτές της Δευτέρας. Όπως ακριβώς είχαν κάνει στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ο όχλος διαδήλωνε ενάντια στα άσυλα προσφύγων και τους έβαζε φωτιά. Η μεγάλη νίκη των «φοβισμένων» ρατσιστών τότε ήταν ότι κατάφεραν να επιβάλουν με τους εμπρησμούς τους μια αναθεώρηση επί τα χείρω της νομοθεσίας για το άσυλο, πριν διαλυθούν και πάλι ησύχως.
Και η αντίσταση της ανεκτικής κοινωνίας
Πάντως, πιο μαχητικές από τα κόμματα, στην απόλυτη αποστασιοποίησή τους από τα συνθήματα των Pegida, εμφανίστηκαν οι εκκλησίες. Η καθολική, η προτεσταντική, η ορθόδοξη, το εβραϊκό και το μουσουλμανικό συμβούλιο. Και οι κοινότητες των μεταναστών. Και πολλοί μουσικοί, από τον εθνικό τροβαδούρο Κόνσταντιν Βέκερ μέχρι τη χορωδία της όπερας της Δρέσδης. Και πολλοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που στήνουν κάθε Δευτέρα αντιδιαδηλώσεις στο Pegida, όχι μόνο στη Δρέσδη, αλλά και σε πόλεις όπου ακόμη δεν έκαναν την εμφάνισή τους οι... υπερασπιστές της Δύσης. Ούτως ειπείν, προληπτικά. Αυτοί διαδηλώνουν ενάντια στην ξενοφοβία και την «ηλιθιοποίηση της Δύσης». Και το έκαναν μαζικά τη Δευτέρα πριν από τα Χριστούγεννα.
