Την Τρίτη που μας πέρασε, 2η ημέρα του χειμωνιάτικου Δεκέμβρη πέθανε ο Βασίλης Κωνσταντινίδης. Ένας τρυφερός, μειλίχιος δημοσιογράφος, ένας αγωνιστής της Αριστεράς, ένας άνθρωπος με ξεχωριστό, δυσεύρετο στις μέρες μας ήθος. Παρηγοριόμαστε συχνά, λέγοντας ότι ο θάνατος ενώνει τους ανθρώπους, δεν τους χωρίζει... Και είναι αλήθεια αυτό, αφού έστω και προσωρινά η φυσική απώλεια πιέζει τη μνήμη, το συναίσθημα αλλά και το μυαλό των πολλών να ανακαλέσουν και να «στοχαστούν» ανάστροφα για τον εκλιπόντα, αλλά και για τους ίδιους τους εαυτούς τους εν τέλει.
Ο θάνατος ανακαλεί στιγμές μιας βαθιάς, αθέατης πλην όμως ουσιαστικής επικοινωνίας που δεν καταγράφεται -ή έστω δεν αναδεικνύεται όσο πρέπει- στις βαρετές, καθημερινές μας σχέσεις και συναλλαγές. Όπως κι αν έχει, αποχαιρετήσαμε την Τετάρτη από το νεκροταφείο του Ζωγράφου έναν άξιο, απροσποίητο αγωνιστή, έναν αγαπητό συνάδελφο και δάσκαλο συνάμα. Τον γνωρίσαμε αργά, είναι η αλήθεια, και πορευτήκαμε μαζί επί πολλά χρόνια στη μεταπολιτευτική "Αυγή", μέσα σε δύστροπες αλλά και δύσκολες πολιτικά συνθήκες. Λιγότερο δύσκολες πάντως , από εκείνες που ο ίδιος βίωσε στην πέτρινα χρόνια της μεταπολεμικής, προδικτατορικής και δικτατορικής εποχής. Ο Βασίλης Κωνσταντινίδης ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του δράση από τη Φωνή του Καΐρου και τις σελίδες της εφημερίδας Πάροικος, αφού δούλεψε εκεί από το 1952 ως το 1963, όταν οριστικά πια εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Στην κοσμοπολίτικη, αιγυπτιώτικη καταγωγή και παιδεία ίσως πρέπει να αναζητηθούν κάποια κρίσιμα στοιχεία του χαρακτήρα, της γλυκύτητας και της λεπταίσθητης ευγένειάς του. Μιας ευγένειας φυσικής, που δεν είχε τίποτε το περιττό ή το επίπλαστο. Αυτή η ευγένεια της μορφής καθρέφτιζε κάτι καλά προφυλαγμένο αλλά πολύ σημαντικό:
Τις βαθιά ριζωμένες ηθικές αρχές του εσωτερικού του κόσμου. Ο «Βασιλάκης», όπως τον αποκαλούσαμε χαϊδευτικά οι νεώτεροι υποσημαίνοντας τον καλοκάγαθο, καταδεκτικό του χαρακτήρα, τη σεμνότητα και τη μετριοπάθειά του. Τα διέθετε όλα αυτά και με το παραπάνω μάλιστα, όμως θα ήταν λάθος μια εντύπωση που θα παρέπεμπε απλώς σ' έναν καλοσυνάτο, άβουλο άνθρωπο του ήθους. Όχι, ο Κωνσταντινίδης ήταν παράλληλα επίμονος, πείσμων και ανυποχώρητος σε ό,τι θεώρησε στη ζωή του ως αξίες, αρετές και πεποιθήσεις. Δεν αρκεί άλλωστε η όποια παροιμιώδης σεμνότητα να τον αναγορεύσει σε κυρίαρχη ψυχή του παράνομου αντιδικτατορικού Τύπου, του Αντιδικτατορικού Εργατικού Μετώπου, σε αφοσιωμένο πρωτεργάτη της «Αυγής»...
Βασίλη, καλό ταξίδι. Αν κάποτε κάποιος γράψει την ιστορία της "Αυγής" θα 'χει σίγουρα να πει πολύ περισσότερα και πιο σημαντικά...
Σταμάτης Μαυροειδής
