Λίγα λόγια για τον Βασίλη Κωνσταντινίδη του 1989. Όταν οι δημοσιογράφοι της ΕΑΡ, νέοι, πεισματάρηδες και κάπως αφελείς, ίσως, σήκωσαν παντιέρα κόντρα στην κομματική γραμμή.
Όταν, κρατώντας πύρινες διαμαρτυρίες, έτρεχαν σε κομματικά γραφεία, διαδρόμους της Βουλής και υπουργεία προσπαθώντας να επηρεάσουν την απόφαση της κυβέρνησης Τζαννετάκη, που έδινε την ιδιωτική τηλεόραση στους εκδότες των εφημερίδων. Και προπαντός, να αποτρέψουν τη στάση του ενιαίου, τότε, Συνασπισμού, με ό,τι αυτό θα σήμαινε για την ειδυλλιακή διακομματική συνύπαρξη. Εις μάτην. Τα αριστερά κομματικά αυτιά έμεναν ερμητικά κλειστά.
Και τότε, οι δημοσιογράφοι της ΕΑΡ (εκείνοι του ΚΚΕ αρνήθηκαν), σύμφωνα και με τα ρεπορτάζ της εποχής, μαζεύτηκαν και έβγαλαν ανακοίνωση καταγγέλλοντας τον προς ψήφιση σκανδαλώδη νόμο και έκαναν έξαλλες τις ηγεσίες.
Σ' εκείνη, λοιπόν, την ξεχασμένη, ιστορική ωστόσο, για τους αριστερούς, στιγμή, ο Βασίλης Κωνσταντινίδης (συντονιστής, τότε, των δημοσιογράφων της ανανεωτικής Αριστεράς) πρωτοστάτησε στην πρωτοφανή στάση. Έπαψε να είναι γελαστός, πράος, συναινετικός, πιστός στην κομματική γραμμή. Έσμιξε μ' εμάς, τους αυθάδεις και ονειροπόλους.
