Εμείς τον Βασίλη Κωνσταντινίδη τον λέγαμε Βασιλάκη. Ήταν η "Αυγή" του '76 και είχαμε τον Κύρκο, τον Βουτσά, τον Τσουπαρόπουλο και τον Βασιλάκη. Ήταν η Αυγή του '78, του '79 και του '80 κι είχαμε τον Μπριλάκη, τον Γιάνναρο, τον Σοφιανό και τον Βασιλάκη...
Έτσι τον λέγαμε, «ο Βασιλάκης». Κι ήταν τόσο γλυκός! Αν ήταν τραγούδι, θα ήταν εκείνο το ωραίο του Μίκη: "Ήσουν καλός, ήσουν γλυκός, είχες τις χάρες όλες"...
Λοιπόν, που λέτε, αυτός ο άνθρωπος ξεχείλιζε καλοσύνη και τρυφερότητα. Θυμάμαι τις χειραψίες μας σαν δωράκια αγάπης. Θυμάμαι το πρόσωπό του που κοκκίνιζε, σαν του μικρού παιδιού, όταν τον ξάφνιαζες με ένα κομπλιμέντο, έναν έπαινο, ένα σόκιν ανέκδοτο. Το χαμόγελό του γενναιόδωρο, ανοιχτό, περιπαικτικό άλλοτε κι άλλοτε κατάπληκτο.
Βλέπετε, μιλώ σαν ερωτευμένος μαζί του - και μπορεί να ήμουν. Και, τώρα που το σκέφτομαι, ναι, ο ερωτισμός (με την πλατωνική έννοια, σας παρακαλώ) ήταν διάχυτος στην "Αυγή" εκείνης της εποχής. Είμαστε η «φουρνιά» των δημοσιογράφων της μεγάλης "Αυγής" της Μεταπολίτευσης. Νέοι, αριστεροί, ατσαλωμένοι στο καμίνι του αντιδικτατορικού αγώνα, του Πολυτεχνείου: θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο, η "Αυγή" ήταν το «βήμα» μας και ο Βασίλης Κωνσταντινίδης (ο Βασιλάκης μας) ήταν ο πατέρας, ο αδελφός, ο δάσκαλος και ο καθοδηγητής μας.
Σπουδαίος δημοσιογράφος - υπερασπιστής της ελευθεροτυπίας και των αρχών της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Πολέμιος του «πολιτικού έλεγχου» της δημοσιογραφίας, αυτής της προπαγανδιστικής «κομματίλας» που, συνήθως, αποπνέουν τα κείμενα του κομματικού Τύπου.
Με μια καλλιέργεια άλλων εποχών, παρακολουθούσε και αφομοίωνε όλα όσα άλλαζαν γύρω μας για να τα ανασυνθέσει σε μια άποψη προσωπική, γεμάτη ευγένεια και γνώση, που την επέβαλλε χωρίς να υψώσει καν τον τόνο της φωνής του: μ' εκείνη τη χαρακτηριστική ηρεμία του, την ηρεμία των ανθρώπων που σκέφτονται χαμογελώντας.
Ήταν η ψυχή της "Αυγής" ο Βασίλης, μια προσωπικότητα σπάνιας ευαισθησίας, καλαισθησίας και καλοσύνης, που γαλούχησε τη δική μας και ακόμα μια - δυο, γενιές αριστερών δημοσιογράφων.
Για τον πολιτικό, τον αντιστασιακό, τον κοινωνικό αγωνιστή Βασίλη Κωνσταντινίδη δεν λέμε τίποτα. Άλλωστε, κάπου εδώ πρέπει να βάλουμε τελεία στο γραπτό - αν ζούσε ο ίδιος, θα μου τραβούσε το χειρόγραφο απ' το χέρι: «Είπαμε Νικολάκη, μέχρι 350 λέξεις!..».
Ό,τι πεις, Βασιλάκη, δεν λέμε τίποτα...
