Της Ελένης Τσερεζόλε
Η Σούζαν Τζορτζ είναι μια παλιά καραβάνα στους αγώνες κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Από το πρώτο της βιβλίο, που είχε τίτλο «Πώς πεθαίνει το άλλο μισό του κόσμου», το 1975, αναδεικνύει, αναλύει, στηλιτεύει τις κοινωνικές ανισότητες, τις προσπάθειες ισοπέδωσης του κοινωνικού κράτους και της απορρύθμισης κάθε είδους εργασιακών σχέσεων. Το ίδιο κάνει και με το τελευταίο της βιβλίο, το 17ο, με τίτλο «Οι καταχραστές. Πώς οι υπερεθνικές επιχειρήσεις παίρνουν την εξουσία».
Η «ερευνήτρια - ακτιβίστρια», όπως η ίδια χαρακτηρίζει τον εαυτό της, και επίτιμη πρόεδρος της γαλλικής ATTAC θέτει στο βιβλίο αυτό το μείζον ζήτημα της νομιμοποίησης των κατόχων της εξουσίας στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, προβάλλοντας την ανάδειξη μιας «παράνομης εξουσίας», η οποία εμπλέκεται στις διεθνείς υποθέσεις, κάνοντας χρήση εντυπωσιακών μέσων. Περιγράφει, παραθέτοντας στοιχεία, τα άτομα και τις επιχειρήσεις που, επιδιώκοντας την προώθηση των δικών τους συμφερόντων, εμπλέκονται στις συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου, υποκαθιστώντας τις δημοκρατικές εκλεγμένες αρχές...
Η πρώτη φράση του βιβλίου της είναι αποκαλυπτική: «Είμαστε περικυκλωμένοι». Η Τζορτζ στις επόμενες σελίδες αναφέρεται στην οργανωμένη δράση των πολυεθνικών εταιρειών, στο λόμπι που συγκροτούν προκειμένου να αποσπάσουν τις κατάλληλες, για τα συμφέροντά τους, νομοθεσίες - δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το ισχυρότερο λόμπι, αυτό της υγείας, είχε το 2013 προϋπολογισμό ύψους 129 εκατομμυρίων δολαρίων. Αναπτύσσονται βέβαια ραγδαία και άλλα, τα οποία παρεμβαίνουν εκεί όπου γίνονται οι κρίσιμες επιλογές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε. - με στόχο τις ρυθμίσεις προστασίας αναφορικά με το περιβάλλον, τους καταναλωτές, τη δημόσια υγεία, πράγματα που επηρεάζουν τη ζωή, ούτε λίγο ούτε πολύ, 800 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η Τζορτζ φέρνει επίσης στο προσκήνιο και τον ρόλο άγνωστων, ως επί το πλείστον, οργανισμών, όπου του Διεθνούς Γραφείου Λογιστικών Κανόνων (l' International Accounting Standards Board, IASB), που ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
«Δεν πιστεύω στις θεωρίες συνωμοσίας. Αντιθέτως, πιστεύω στην ύπαρξη ομάδων ατόμων που επιδιώκουν πάνω από όλα την προστασία των συμφερόντων τους. Και διαθέτουν κολοσσιαία μέσα για τον σκοπό αυτό», παρατηρεί η συγγραφέας.
