ΤΑ ΝΕΑ
Όταν η Ιστορία καλπάζει δίπλα μας
(...) Και τώρα στη σπαρασσόμενη Γάζα. Χωρίς βεβαιότητα για την επόμενη πολεμική αρένα. Κι αυτά (ενώ συνεξελίσσονται χωρίς προοπτική ανακοπής και σαφή προσδιορισμό των τελικών τους συνεπειών) συναντούν τον Ελληνισμό (και στους δύο του κρατικούς πυλώνες - Ελλάδα δηλαδή και Κύπρο) σε κατάσταση καταθλιπτικής αδυναμίας. Κατ' ακρίβειαν σε κατάσταση αποδομήσεως δυνατοτήτων και καθηλώσεως των αντιστάσεων που θα κριθούν ενδεχομένως αναγκαίες, σε περίπτωση που οι φλόγες μετατοπισθούν προς την περιοχή μας. Καθώς αυτές αγγίζουν ήδη τις τουρκικές παρυφές και δημιουργούν κατάσταση πολεμικής ανατάξεως στο Ισραήλ. Δηλαδή σε δυο περιφερειακές δυνάμεις, με τις οποίες οι σχέσεις μας είναι ιστορικώς και στρατηγικώς κρίσιμες.
Με την πρώτη από την άποψη αιτιολογημένων φοβικών συνδρόμων, γιατί τρέφει βλέψεις κι επαπειλεί γεωπολιτικά τετελεσμένα σε περιοχές των εθνικών μας ορίων. Και με τη δεύτερη, γιατί αυτή συνιστά νεοπαγή στρατηγικό εταίρο. Και οι τυχόν απροσδόκητες εμπλοκές όσων τείνουν να προκύψουν από τη νέα και πολυαίμακτη ισραηλο-παλαιστινιακή σύρραξη, με βεβαιότητα θα επιδράσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και στα καθ' ημάς.
Πρωταρχικά με όρους πολιτικής αστάθειας, που θα εμβολίσει κάποιες καίριες ισορροπίες που επιθυμούμε σε ό,τι αφορά τις σχέσεις μας με τον αραβικό κόσμο. Τις οποίες ασφαλώς και δεν θέλουμε και δεν πρέπει να θέσουμε σε κίνδυνο. Κι έπειτα με όρους στρατηγικών αιφνιδιασμών, που θ' αποβούν εκτός ελέγχου μας, εάν τα πράγματα οδηγήσουν σε μείζονες αναφλέξεις.
Το ίδιο πρέπει να λεχθεί και ως προς τα ζητήματα της Ουκρανίας. Και άρα των σχέσεών μας με τη Ρωσία. Όπως και ως προς το τι θα προκύψει από τη σχεδόν βέβαιη ανακήρυξη κουρδικού κράτους, με την (ή όχι) ανοχή της Τουρκίας.
Η θέση μας σχετίζεται ακριβώς με την αναγκαιότητα εξισορροπήσεων πάνω στο τεντωμένο σχοινί των εκτός εμβελείας μας γεγονότων. Είμαστε υποχρεωμένοι δηλαδή σε μοιραίες στρατηγικές ακροβασίες, δεδομένης και της συναρτήσεώς μας από τις νατοϊκές (και βεβαίως τις κοινοτικές) πολιτικές έναντι όσων ανελίσσονται και όσων θα διαμορφωθούν. Έναντι των οποίων οι δικές μας πρέπει να είναι τουλάχιστον συμβατές. Γιατί ούτε μπορεί να παίζουμε ούτε κι έχουμε την ισχύ ν' αντιστρατευθούμε χωρίς επώδυνο κόστος.
Αλλά την ίδια ώρα πρέπει να συνυπολογισθεί και το κόστος τυχόν αναιρέσεως ή τραυματισμού των δεσμών με άλλες φίλιες δυνάμεις. Κι εδώ ακριβώς είναι τα δύσκολα. Που απαιτούν διπλωματική μαεστρία που να εξισορροπεί την αδυναμία των μεγεθών και των αντιστάσεών μας ως έθνους.
Από το άρθρο του Α. Λυκαύγη, 05/08/2014
