Σε πολιτικό επίπεδο επιχειρείται υποβάθμιση της αντίθεσης προς το Μνημόνιο και το ειδικό καθεστώς που έχει εγκαθιδρυθεί και οδηγούμαστε σε μια λογική ανασύστασης ενός περίπου αντιδεξιού μετώπου. Αυτό μοιάζει με παγίδα και αποτελεί μια ακόμα πίεση προς τον ΣΥΡΙΖΑ να μετατραπεί σε παράγοντα συναίνεσης - διαχείρισης αντί να είναι φορέας μιας νέας ριζικής πολιτικής αλλαγής.
Η αντιμετώπιση της κεντροαριστερής ανασύστασης είναι πρωτεύον ζήτημα και τίθεται άμεσα. Δεν μπορεί να γίνει με όρους ιδεολογικής αποκάλυψης και γενικής καταγγελίας (π.χ. πολιτική τύπου ΚΚΕ) ούτε ακολουθώντας μια τακτική να την αντιμετωπίσεις «από τα μέσα», ενσωματώνοντας μέρος του πολιτικού προσωπικού της, τακτική βαθιά αμφιλεγόμενη και συνήθως αναποτελεσματική. Σε κάθε περίπτωση, χρειάζεται χάραξη πολιτικής απέναντι στα μαζικά ερωτήματα που τροφοδοτούν την κεντροαριστερή ανασυγκρότηση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να οριστεί πολιτικά απέναντι στην κεντροαριστερή ανασύσταση, να εξηγήσει τον ρόλο της και να δηλώσει ρητά πως δεν πρόκειται να γίνει μέρος της. [...]
Το ζήτημα δεν είναι η επιστροφή σε έναν «αριστερό» ΣΥΡΙΖΑ της ιδεολογικής καθαρότητας (που μεταξύ άλλων αμφισβητεί το δημοκρατικό και πατριωτικό πρόταγμα ως αναχρονιστικά), αλλά η ανταπόκριση του ΣΥΡΙΖΑ στα ιστορικά επίδικα που έχουν τεθεί μπροστά μας. [...]
Στο ερώτημα «Με ποιον θα κυβερνήσετε;», η απάντηση είναι σαφής: Θα κυβερνήσουμε με αυτούς που θα προκύψουν από το γκρέμισμα του πολιτικού συστήματος και είτε θα πυκνώσουν τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ είτε θα συγκροτηθούν αυτόνομα σε αντιμνημονιακή ριζοσπαστική κατεύθυνση.
Πολιτικό ρεύμα - κίνημα διεξόδου της χώρας. Απόρριψη της κεντροαριστερής ανασύστασης ως λύσης και άρνηση να συρρικνωθεί ο στρατηγικός σχεδιασμός σε έναν ανήμπορο κυβερνητισμό. Τολμηρό κάλεσμα κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για μια μεγάλη στροφή, για μια μεταπολίτευση του λαού. Μέτρα για την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε δύναμη συμβολής και στήριξης αυτής προοπτικής.
