Σημείο αναφοράς στην έβδομη τέχνη "Ο Χρυσοθήρας" του Τσάρλι Τσάπλιν μετατρέπει το Ηρώδειο σε θερινό σινεμά, τη Δευτέρα στις 9 το βράδυ, και με τη ζωντανή συνοδεία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη, έρχεται να επισημάνει και μια άλλη πτυχή του ιδιοφυούς δημιουργού, το γεγονός ότι ειδικά γι' αυτή την ταινία του τη μουσική τη συνέθεσε ο ίδιος. Η ταινία για την οποία, όπως είχε δηλώσει αρκετές φορές, θα ήθελε να τον θυμούνται, γυρίστηκε το 1925 ως απολύτως βωβή ταινία, και επανεκδόθηκε το 1942, υπό τα δεδομένα που έθετε η καθιέρωση του ομιλούντος κινηματογράφου, αλλά και με μουσική επένδυση την οποία υπέγραφε ο ίδιος.
Παρ' ότι η μουσική εκπαίδευση του Τσάπλιν ήταν ελάχιστη, ουσιαστικά περιοριζόταν σε σποραδικά μαθήματα βιολιού και τσέλου που είχε λάβει κατά τα νεανικά του χρόνια. Όμως, διέθετε εξαιρετικό μουσικό αισθητήριο και είχε σαφή άποψη για τη μουσική που θα συνόδευε τη δράση στην οθόνη κατά τον καλύτερο τρόπο, δίνοντας έμφαση στο μελωδικό στοιχείο και τη σύνδεση των αρμονιών. Αναγκαστικά αξιοποίησε επαγγελματίες ενορχηστρωτές, στους οποίους έπαιζε ή τραγουδούσε τις μελωδίες που είχε στο μυαλό του, ούτως ώστε εκείνοι να αποτυπώσουν τις ιδέες του στην παρτιτούρα.
Γράφοντας μ' αυτόν τον τρόπο τη μουσική για τον «Χρυσοθήρα», δύο χρόνια αφότου είχε δοκιμαστεί για πρώτη φορά στη σύνθεση υπογράφοντας τις μελωδίες που ακούγονταν στον «Μεγάλο Δικτάτορα», ο Τσάπλιν επεδίωκε πρωτίστως να οξύνει την αφηγηματικότητα κάθε σκηνής. Και πράγματι η μουσική για τον «Χρυσοθήρα», υποψήφια μάλιστα για Όσκαρ το 1943, είναι έντονα περιγραφική, εκφράζοντας ηχητικά έννοιες, όπως η αγάπη, η σύγκρουση, η πείνα ή η περηφάνια αλλά και πιο απτά φαινόμενα, όπως έναν λόξυγκα ή έναν χιονοπόλεμο. Με λειτουργικό τρόπο ο Τσάπλιν ενσωμάτωσε επίσης «δάνεια» τόσο από δημοφιλή τραγούδια της εποχής, όπως τα "Bonnie Banks of Loch Lomond" και "For He's A Jolly Good Fellow", όσο και από γνωστά έργα του κλασικού ρεπερτορίου, όπως είναι το Πέταγμα της μέλισσας του Ρίμσκυ - Κόρσακοφ, το βαλς από την Ωραία Κοιμωμένη του Τσαϊκόφσκυ και μία μελωδία από τη Ρομάντσα, έργο 118 αρ.5 του Μπραμς για πιάνο.
Έκτοτε για τους περισσότερους θεατές κορυφαίες σκηνές όπως το εορταστικό δείπνο που περιλαμβάνει ένα βραστό μποτάκι ή η έξοχη, επιτραπέζια χορογραφία που εκτελεί ο Σαρλώ με δύο ψωμάκια καρφωμένα σε δύο πιρούνια (σκηνή γνωστή ως The Oceana Roll Dance) είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις αντίστοιχες μελωδίες.
Τα εισιτήρια για την προβολή με τη ζωντανή συνοδεία της ΚΟΑ κοστίζουν 30, 15, 10 και 5 ευρώ.
