ΤΑ ΝΕΑ
Η Ευρώπη που φοβάμαι
(...) Τώρα; Τώρα τι να θαυμάσω, από πού να πιαστώ; Για ποιο σημαντικό πρόσωπο ή επίτευγμα να γράψω; Μικρύναμε. Μας μίκρυναν οι σημερινές εξουσίες, με τα "μέτρα", με τη λιτότητα, με την πείνα, με την αναχρονιστική και συντηρητική παιδεία που μας προσφέρουν μας μίκρυναν οι μικροί πολιτικοί σε όλη την Ευρώπη εννοώ. Πού είναι εκείνες οι γενιές πολιτικών που παρέλαβαν μια κατεστραμμένη Ευρώπη, από τον πόλεμο, και όχι μόνον την ανέστησαν, αλλά άρχισαν και να την ενώνουν.
Είναι πολλά τα χρόνια που οι πολιτικοί δεν έχουν πάει την Ευρώπη ένα βήμα μπροστά πίσω πάει η Ευρώπη. Από την ανάπτυξη στην ύφεση από τα πλεονάσματα στα ελλείμματα από την ευμάρεια στη δυστυχία από την εργασία και τη δημιουργία στην ανεργία και στην πείνα. Ας δούμε σε ποια τμήματα των κοινωνιών η Άκρα Δεξιά σημείωσε κατακόρυφη άνοδο των εκλογικών ποσοστών της είναι ακριβώς στα σημεία της μεγάλης ανεργίας, της πείνας και της δυστυχίας, του ευτελισμού της αξιοπρέπειας.
Τελικά, θα μου πει κάποιος, δεν μας είπες γιατί φοβάσαι την Ευρώπη, ποια Ευρώπη φοβάσαι, τι φοβάσαι απ' αυτήν. Φοβάσαι ότι πάει για πόλεμο; Όχι. Δεν φοβάμαι για πόλεμο. Για την ώρα βλέπω να έχει εγκαθιδρυθεί, παντού, όχι μόνον στην Ευρώπη, μια ισορροπία δυνάμεων που απομακρύνει τον γενικό πόλεμο και δεν επιτρέπει στους τοπικούς πολέμους να γενικευθούν.
Κάτι άλλο φοβάμαι λοιπόν φοβάμαι τη διάλυση της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρώπης. Αυτή την ανησυχία, τον φόβο, μου τον προκάλεσε η ανησυχητική άνοδος της Άκρας Δεξιάς στις τελευταίες εκλογές. Είναι γνωστό ότι η Άκρα Δεξιά σε όλη την Ευρώπη είναι αντιευρωπαϊστές. Και αυτόν μου τον φόβο τον ενίσχυσε η ένοχη αδιαφορία των πολιτικών ηγεσιών, οι οποίες, παρά το πολύ μικρό μέγεθός τους, βλέπουν και καταλαβαίνουν δεν μιλούν καν όμως.
Από το άρθρο του Βασίλη Κρεμμυδά, ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, 17/06/2014
