Για τους Electric Litany πιστεύουμε ότι είναι αρκετό απλά να αναφέρουμε μερικά γεγονότα: Πρώτον ότι είναι το συγκρότημα που ίδρυσε το 2007 ο Κερκυραίος τραγουδιστής, κιθαρίστας και κιμπορντίστας – και βασικός συνθέτης και στιχουργός των τραγουδιών τους – Αλέξανδρος Μίαρης, συμπληρώνεται από τον κιμπορντίστα Benjamin Prince, τον μπασίστα Αλεξ Δεληγιάννη και τον ντράμερ Richard Simic και έχει ως μόνιμη έδρα του το Λονδίνο. Δεύτερον ότι το ντεμπούτο album τους του '10 «How To Be A Child And Win The War» όχι μόνον ήταν ένα από τα καλύτερα διαχρονικά του ελληνικού rock αλλά και εξαρχής έδειξε ότι μπορούσαν να σταθούν ισάξια δίπλα – ή και απέναντι – σε πάρα πολλά ανάλογα ξένα γκρουπ. Τρίτον και σημαντικότερο ότι ο δεύτερος δίσκος τους «Enduring Days You Will Overcome» (σε παραγωγή του φημισμένου ηχολήπτη Alan Parsons, επί χρόνια συνεργάτη των Pink Floyd και στη συνέχεια ηγέτη των The Alaan Parsons Project) που ήρθε επιτέλους – και αφού είχε μεσολαβήσει μόνο το single βινυλίου «Enemy» στις αρχές του '12 - τον Φεβρουάριο όχι μόνο συνιστά μια απίστευτη σχεδόν εξέλιξη και βελτίωση σε σχέση με τον πρώτο αλλά επιπλέον, αφομοιώνοντας υποδειγματικά μιαν ευρύτατη γκάμα επιρροών οι οποίες ξεκινούν από την ψυχεδέλεια της δεκαετίας του '60 και φτάνουν μέχρι το grunge και τις πιο σύγχρονες εναλλακτικές εκφάνσεις του rock και αξιοποιώντας τις αριστοτεχνικά σε πολύ φιλόδοξα μεν μα και απολύτως ολοκληρωμένα τραγούδια, τους τοποθετεί δικαιωματικά εντός της διεθνούς σκηνής και μάλιστα στο επίκεντρο της και ως εκλεκτά τέκνα της! Τα υπόλοιπα θα αφήσουμε να τα πει ο Αλέξανδρος Μίαρης σε μιαν από τις ελάχιστες αυτή τη φορά συνεντεύξεις που παραχώρησε στα ελληνικά ΜΜΕ.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Γιατί το δεύτερο album σας τελικά καθυστέρησε σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο να κυκλοφορήσει; Παρουσιάστηκαν εμπόδια ή δυσκολίες κατά την ηχογράφηση του ή υπήρχε κάποιος άλλος λόγος;
Μας πήρε χρόνο ο σχεδιασμός και οι «πατέντες» για το πως θα κάνουμε τα πράγματα με τον τρόπο που θέλαμε χωρίς να έχουμε τα μέσα που χρειάζονται...Θα μπορούσαμε να είχαμε τελειώσει νωρίτερα μα αυτό θα ήταν έκπτωση.
Το πόσο καλύτερος είναι ο δεύτερος δίσκος σε σχέση με τον πρώτο είναι φανερό ήδη από την πρώτη ακρόαση του, θα ήθελα όμως να μου πείτε πόσο διαφορετική ήταν αντίστοιχα η προσέγγιση σας στη σύνθεση, την ενορχήστρωση και την ηχογράφηση των κομματιών.
Η προσέγγιση σε αυτό το δίσκο σε σχέση με τον πρώτο ήταν διαφορετική ως προς το ότι είχαμε χρόνο να ασχοληθούμε με πολλές περισσότερες λεπτομέρειες των κομματιών, τα μέτρα, τους ήχους κ.λπ.. Μπορέσαμε να φτιάξουμε πιο λεπτομερή «τοπία» σε αυτές τις ηχογραφήσεις. Το μόνο κοινό σημείο με τον πρώτο δίσκο είναι ότι η βάση των κομματιών είναι οι τέσσερις μας να τα ηχογραφούμε live σαν μπάντα.
O τίτλος αναφέρεται σε μία εσωτερική ψυχολογική κατάσταση ή στην κρίση που βιώνει ολόκληρος ο κόσμος και ακόμα περισσότερο η χώρα μας τα τελευταία χρόνια;
Και στα δύο...Η βασική ιδέα της απώλειας είτε ενός ανθρώπου είτε μιας κεκτημένης ελευθερίας συγκρούεται στον δίσκο με το πως μπορούμε τελικά να την υπερνικήσουμε αλλά όχι με μια φουκαριάρικη καρτερικότητα, με συνειδητοποιημένη επιμονή και όχι υπομονή.
Σας αρέσουν αλήθεια τόσο πολύ οι Pink Floyd – και ιδιαίτερα οι πρώιμοι – όσο μπορεί να υποθέσει κανείς ακούγοντας το album; Και, με την ευκαιρία, ποιοι άλλοι θεωρείτε ότι έχουν διαμορφώσει το ύφος σας;
Ισως έτυχε, κανείς μας δεν έχει αναφορές στους πρώιμους Pink Floyd. Επιρροές βέβαια χιλιάδες, Cure, The Sound, Λένα Πλάτωνος, Eric Sattie, ριζίτικα Κρήτης, Sonic Youth, Arvo Part, Χριστόδουλος Χάλαρης, Kraftwerk και η λίστα δεν τελειώνει εδώ...
Και μιλώντας για Pink Floyd, ποια και πόσο μεγάλη ήταν η συμβολή του Alan Parsons στο τελικό αποτέλεσμα;
Ο δίσκος προϋπήρχε σε μεγάλο βαθμό πριν έρθει ο Parsons. Η συμβολή του ήταν μια γεύση «παλαιότητας» (σύμφωνα με την Αλευκιμμιώτικη σημασία της λέξης παλαιότητα!) και μία στιβαρότητα, όχι μόνο στον ήχο αλλά σε μιαν ευρύτερη στάση και θέση περί μουσικής, ήχου και ποιότητας εναντίον εμπορικότητας. Ισως όμως το απώτερο της στάσης του Parsons - και ταυτόχρονα «συμβολή» του - ήταν ότι ένας μουσικός/παραγωγός τέτοιου μεγέθους δούλεψε σε αυτό το δίσκο μαζί μας γνωρίζοντας ότι «δεν υπάρχει φράγκο» (και ο νοών νοείτω!).
Ουαλία και Κέρκυρα είναι ένας παράξενος συνδυασμός τόπων για την ηχογράφηση ενός δίσκου ή τελικά όχι και τόσο;
Το κοινό σημείο Ουαλίας και Κέρκυρας και συγκεκριμένα τα μέρη που ηχογραφήσαμε (στη μέση του πουθενά) ήταν απλά η ησυχία. Το Λονδίνο όπου ζούμε είναι μια δύσκολη πόλη, η φύση της Ουαλίας και της Κέρκυρας έκαναν τις ηχογραφήσεις πιο ουσιαστικές.
Αλέξανδρε είναι μουσικοί και μόνον οι λόγοι που σε ανάγκασαν να «αυατοεξοριστείς» κατά κάποιο τρόπο στην Αγγλία ή υπήρχαν πράγματα στην Ελλάδα που σε έδιωχναν από αυτήν; Σου λείπει καθόλου η χώρα μας και σκέφτεσαι να επιστρέψεις κάποτε ή όχι;
Δεν με έδιωξε κάτι άλλο από την Ελλάδα πέραν από την έλλειψη των λόγων που με κρατούν στο Λονδίνο τα τελευταία χρόνια. Σε ένα ιδεατό κόσμο θα προτιμούσα να ζω στην Ελλάδα μα αυτό θα είχε ως προϋπόθεση να φτιάχναμε και την «παράσταση», σύμφωνα με την ρήση του Τσαρούχη «τι ωραίο σκηνικό μα τι κακή παράσταση»!
Η πρόσφατη ανακοίνωση σας για την ακύρωση των συναυλιών σας σε Πειραιά και Βόλο ήταν μία ενστικτώδης κίνηση σας που προερχόταν από την απέχθεια σας για τον φασισμό ή μία συνειδητή πολιτική απόφαση/παρέμβαση;
Μια τέτοια ανακοίνωση δεν θα μπορούσε να μην ήταν συνειδητή πολιτική απόφαση που προφανώς εμπεριέχει και την απέχθεια για τον φασισμό και τις σύγχρονες εγχώριες εκφάνσεις του. Είναι μια κίνηση με έντονο το στοιχείο του συμβολισμού και, ίσως επειδή για κάποιους ήταν κάπως αφοριστική, για τον ίδιο ακριβώς λόγο μετουσιώθηκε σε ερώτηση που προκάλεσε μεγάλες και άσχετες με εμάς συζητήσεις. Καμιά φορά στην λογική μπορεί να συμβαίνουν δύο πράγματα μαζί, να υπάρχουν δυο αλήθειες δίχως να αντικρούει η μια την άλλη αρκεί να έχουν το ίδιο ζητούμενο. Το να παίξουμε ως διαμαρτυρία εκεί σε σχέση με το να μην παίξουμε με τον επίσης συνεπαγόμενο συμβολισμό είναι δυο αποφάσεις που θεωρήσαμε ισοδύναμες όσον αφορά στην αναθέρμανση συζητήσεων για την επερχόμενη σαπίλα της αισθητικής και της γενικότερης μπραβοφασιστοκουλτούρας σε αυτά τα μέρη - όπως και σε άλλα - που έχουν φανερές διασυνδέσεις με τη ναζιστική Χρυσή Αυγή και εκείνους που την θρέφουν.
Τελικά το «Fear» ήταν δυστυχώς πιο προφητικό και από όσο μπορούσατε να υποθέσετε όταν το γράφατε ή όντως προβλέψατε αυτά που θα ακολουθούσαν;
Και φαντάσου ότι λέγαμε «Don't fear the war», να μην φοβόμαστε δηλαδή την σύγκρουση, την σύγκρουση που οδηγεί στην ελευθερία όλων. Σίγουρα από το 2008 ως σήμερα ο φόβος έχει πάρει άλλες διαστάσεις και μορφές στις καρδιές μας και γνωρίζουμε όλοι, κατά βάθος ή και συνειδητά, τους τρόπους με τους οποίους επιβλήθηκε αυτός ο γενικός φόβος. Όπως ήρθε όμως έτσι μπορεί και να φύγει και τόσο γρήγορα όσο ίσως δεν περιμένουμε!
Αν συνέκρινες την πολιτική αλλά και την γενικότερη κοινωνική κατάσταση (και όχι μόνο την άνοδο του φασισμού) στην Αγγλία με εκείνη της Ελλάδας θα έλεγες ότι είναι καλύτερη ή χειρότερη;
Κοίτα, η άνοδος του καθαρόαιμου φασισμού έχει πιο τραχύ έδαφος εδώ στην Αγγλία κυρίως λόγω των εκατομμυρίων μεταναστών (και πλέον Άγγλων πολιτών) δεύτερης και τρίτης γενεάς, κυρίως από τις χώρες της νοτίου Ασίας. Πλέον είναι και αυτοί λειτουργικά μέρη του καπιταλισμού εδώ, άρα μια φυλετική σύγκρουση συναντά άλλα εμπόδια. Επίσης οι Άγγλοι πάντα με κάποιο μαγικό τρόπο καταφέρνουν να εξισορροπούν λεπτής σημασίας θέματα (ιστορικά, αποικίες, φυλή, επίδομα ανεργίας) έτσι ώστε τα πράγματα να κυλούν «χλιαρά» και δίχως πολλές εξάρσεις. Βέβαια - και για να μην κοροϊδευόμαστε - το γενικό πλαίσιο στην Αγγλία όσον αφορά μια ριζική κοινωνικοπολιτική αλλαγή είναι το «no hope», όπως λένε και οι ίδιοι οι Άγγλοι.
Πιστεύετε ότι αρχίζει να φαίνεται μια διέξοδος στην όχι μόνον οικονομική αλλά και ανθρωπιστική, κοινωνική, ακόμα και πνευματική κρίση από την οποία διέρχεται η Ευρώπη και ιδιαίτερα η Ελλάδα για περισσότερα από τέσσερα χρόνια; Είστε αισιόδοξοι ότι υπάρχει μια τέτοια διέξοδος και, αν ναι, ποια είναι και από πού θα προέλθει;
Είναι φυσική εξέλιξη μετά από τέσσερα χρόνια κρατικής βίας (με την γενικότερη έννοια) όλο και περισσότεροι άνθρωποι να ψάχνουν διεξόδους και πολλές να φαίνονται. Δεν είμαστε ούτε αισιόδοξοι ούτε απαισιόδοξοι, απλά επιθυμούμε μιαν επανάσταση. Όσο για την διέξοδο και από το πού μπορεί να προέλθει είναι εύκολο να ξέρουμε σίγουρα από που δεν μπορεί να προέλθει. Δεν θα προέλθει από όσους, ανεξαρτήτως θέσης, ήταν στα πράγματα τα τελευταία χρόνια και δεν εννοούμε μόνο τους πολιτικούς. Πάει αυτό, τώρα στο ερώτημα από πού θα προέλθει όχι μόνο δεν υπάρχει περίπτωση να προέλθει από αλλού εκτός από τον ίδιο τον κόσμο αλλά και δεν έχει νόημα να έρθει από οπουδήποτε αλλού!
Τελικά οι Electric Litany είναι ένα ελληνικό συγκρότημα με έδρα την Αγγλία ή ένα ευρωπαϊκό/διεθνές γκρουπ του οποίου η κεντρική φυσιογνωμία απλά τυχαίνει να είναι Έλληνας;
Είναι απλά μια μπάντα που έχει για μέλη δύο Έλληνες και δύο Άγγλους.
Εντέλει γιατί κάνεις και παίζεις μουσική Αλέξανδρε, τι βρίσκεις σε αυτήν και τι αναζητείς μέσα από αυτήν;
Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση επειδή δεν μπορώ να διανοηθώ πως θα ήταν να μην μπορώ να παίζω μουσική! Από τα έξι μου που ξεκίνησα να παίζω και να μαθαίνω ήταν μέρος του εαυτού μου, μπορεί να ακούγεται λίγο πομπώδες άλλα έτσι είναι...
Και τα προσεχή σχέδια σας, για το καλοκαίρι αλλά και μετά από αυτό;
Συναυλίες, μουσικές για ταινίες και σύνθεση υλικού για νέο δίσκο. Από Σεπτέμβριο ξεκινάμε μια μεγάλη ευρωπαϊκή περιοδεία με τελικό προορισμό την Ελλάδα. Λονδίνο Ιούνιο και Ιούλιο, εμφανίσεις στην Πορτογαλία μέσα στο καλοκαίρι και οι σίγουρες μέχρι τώρα καλοκαιρινές συναυλίες μας στην Ελλάδα είναι 21 Ιουνίου στα Λιοντάρια στο Ηράκλειο στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ημέρας Μουσικής και 17 - 19 Ιουλίου στα Κουφονήσια συμμετέχοντας στο Up Festival.
Τα τελευταία λόγια που ακούσαμε από τον Αλέξανδρο Μίαρη ήταν «καλή αντάμωση» και, ειλικρινά, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα θέλαμε παρά να του ανταποδώσουμε την ευχή...
