ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Το φάντασμα της αριστερής κυβέρνησης
(...) Η ελληνική περίπτωση φαίνεται να αποτελεί μια σύνθεση των δύο προηγούμενων. Από τη μια κάποιοι σαν τον κ. Μπαλτάκο μιλάνε για επερχόμενη «νέα Βάρκιζα», που σημαίνει ότι προφανώς στοχεύουν σε «νέο Δεκέμβρη», ενώ ταυτόχρονα ισχυρίζονται ότι στον ΣΥΡΙΖΑ «έχουν 'μαλακώσει' πολύ» και ότι «θα σαστίσουν όταν έρθει η στιγμή για κρίσιμες αποφάσεις», προαναγγέλλοντας μάλλον νέες συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας παρά νέες Βάρκιζες. Από την άλλη, εντείνεται η πίεση για συστημική προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ με το γνωστό επιχείρημα του «αναγκαίου» ανοίγματος προς τις «κεντρώες» δυνάμεις και της επί της ουσίας εγκατάλειψης του στόχου της αριστερής κυβέρνησης.
Η λογικοφανής βάση του επιχειρήματος είναι ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αποκτήσει αυτοδυναμία και η συμμαχία με την (αποδυναμωμένη) «άλλη Αριστερά» μοιάζει αδύνατη, κύρια λόγω της στάσης της ηγεσίας του ΚΚΕ. Αυτό που αποσιωπά αυτό το σκεπτικό είναι ότι η συγκυρία στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά ρευστή και έντονα πολωτική, άρα διόλου αντιθετική σε μια πλειοψηφική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ. Και κυρίως ότι οι εφεδρείες του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται πρώτα και κύρια στην κινητοποίηση των «από κάτω» και την κοινωνική συμμαχία, στις οποίες οφείλει εξάλλου και την εκτίναξή του από το 4 στο 27%.
Με άλλα λόγια, στα εργατικά και λαϊκά στρώματα, που δεν έχουν ακόμη αποφασιστικά πειστεί από την αξιωματική αντιπολίτευση, όπως δείχνει η υψηλή αποχή αλλά και η ελαφριά κάμψη των ποσοστών της σ' αυτές τις κατηγορίες που αποτελούν την πυρήνα της εκλογικής της βάσης.
Για τον ΣΥΡΙΖΑ, η δημιουργία ενός ισχυρού ρεύματος στα λαϊκά στρώματα είναι το μεγάλο ζητούμενο της επόμενης περιόδου, από το οποίο εξαρτάται και το ενδεχόμενο συγκρότησης αριστερής κυβέρνησης και ρήξης με το μνημονιακό καθεστώς λεηλασίας και αυταρχισμού. Γι' αυτό και η ανανεωμένη ριζοσπαστική ορμή συνιστά περισσότερο από ποτέ την αναγκαία συνθήκη μιας νικηφόρας για την κοινωνική πλειοψηφία έκβασης της παρούσας αναμέτρησης. Για να μην στοιχειώσει το ελληνικό φάντασμα όπως το γαλλικό και το ιταλικό του προηγούμενου αιώνα.
*Του Στάθη Κουβελάκη, από τη στήλη "Ανάλυση στα γεγονότα", 5/6/2014
